Ανδρέας Παπανδρέου: Έλληνας μέχρι την άκρη των δακτύλων του

Χρειάστηκαν 30 χρόνια και το άνοιγμα των αρχείων του Foreign Office για να επιβεβαιωθεί, ακόμη και από τους εχθρούς του, η ιστορική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου. 

Το μακρινό και πολιτικά ομιχλώδες 1978, οι Βρετανοί διπλωμάτες τον χαρακτήριζαν "Έλληνα έως την άκρη των δαχτύλων του", πολιτικό με οξύτητα, διορατικότητα, ο οποίος μισούσε τους αμερικανούς. Η άποψη της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα για τον ηγέτη του ΠΑΣΟΚ ήταν καθαρή σαν τον έναστρο ουρανό.

«Ήταν Έλληνας ως την άκρη των δαχτύλων του» έγραφε στην αναφορά του ο Βρετανός τότε πρέσβης στην Αθήνα, Σερ Μπρούκς Ρίτσαρντς συμπληρώνοντας, πως ο Ανδρέας παρότι είχε ζήσει χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, μισούσε τους αμερικανούς.

Οι Βρετανοί διπλωμάτες ήταν απόλυτοι στα πιστεύω τους για τον Ανδρέα, γράφοντας στις τότε αναφορές τους:  «Το όραμά του είναι για μια Ελλάδα αδέσμευτη, ουδέτερη που θα μπορεί να ζει με τις δικές της δυνατότητες».

Τα εμπιστευτικά αρχεία του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών που αφορούν στην περίοδο του 1978 αποδεσμεύτηκαν, όπως συνηθίζεται με τη συμπλήρωση 30 ετών.

Σε αυτά γίνονται αναφορές από Βρετανούς διπλωμάτες για το ΠΑΣΟΚ και τη διφορούμενη -όπως χαρακτηρίζεται συγκεκριμένα - προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου. Γίνεται επίσης αναφορά και στις προσπάθειες του Κωνσταντίνου Καραμανλή να προωθήσει την ένταξη της Ελλάδος στην τότε ΕΟΚ.

Είναι όμως σαφές ότι οι Βρετανοί διέβλεπαν τη ραγδαία πολιτική άνοδο του ΠΑΣΟΚ και τη λαϊκή του απήχηση.

Γι 'αυτό προσέδωσαν μεγαλύτερο βάρος στις αναφορές τους στην ανερχόμενη πολιτική ελληνική δύναμη και όχι στην τότε κυβέρνηση, που όπως σύντομα αποδείχτηκε, θα αποτελούσε παρελθόν για την ελληνική πολιτική σκηνή.     

Ουσιαστικά οι Βρετανοί διπλωμάτες στην Αθήνα, με συχνές αναφορές τους προς το Foreign Office, ενημέρωναν για τις πολιτικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ και για την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η συνάντηση με τον Βρετανό πρέσβη

Την εποχή εκείνη ο Βρετανός τότε πρέσβης στην Αθήνα, Σερ Μπρούκς Ρίτσαρντς, επεδίωξε και έκλεισε μια συνάντηση  με τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Καστρί, όπου συνομίλησαν για μια ώρα.

Ακολούθως, στην εμπιστευτική του αναφορά, γράφει τα ακόλουθα για τον Ανδρέα Παπανδρέου:

«Σε αυτή τη φάση, το κόμμα εξακολουθεί να είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου, και ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι η πλέον ευφυής, λαμπρή αλλά και η πλέον διφορούμενη προσωπικότητα στην πολιτική σκηνή της σύγχρονης Ελλάδας. Παρά το γεγονός ότι έχει ζήσει τη μισή ζωή του μέχρι σήμερα στην Αμερική παραμένει Έλληνας μέχρι τα άκρα των δαχτύλων του. Δεν νομίζω ότι μπορεί να θεωρείται σοσιαλιστής. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι όπως ο Θεμιστοκλής, ο οποίος αφού έσωσε την πόλη - κράτος της Αθήνας από τους Πέρσες, αυτομόλησε στον εχθρό ή όπως ο Καραϊσκάκης ο οποίος στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου έλεγε "Όποτε θέλω είμαι άγγελος και όποτε θέλω είμαι διάβολος". Στις αντικοινοτικές θέσεις που έχει ο Ανδρέας Παπανδρέου υπάρχουν περιθώρια για να κάνει διορθώσεις, αλλά η εχθρότητα που έχει εναντίον της Αμερικής και του ΝΑΤΟ είναι θεμελιώδης. Το όραμά του είναι για μια Ελλάδα αδέσμευτη, ουδέτερη που θα μπορεί να ζει με τις δικές της δυνατότητες και με τα πετροδολάρια του Καντάφι».

Ιστορικός πολιτικός διαξιφισμός Καραμανλή- Παπανδρέου στη Βουλή

Ο Σερ Μπρούκς Ρίτσαρντς στη συνάντηση, είχε ρωτήσει τον Ανδρέα Παπανδρέου πώς βλέπει τη μελλοντική διάρθρωση του πολιτικού τοπίου στην Ελλάδα.

Προφητικός ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απάντησε, ότι δεν βλέπει να έχουν μέλλον τα κόμματα της ΕΔΗΚ και του ΚΚΕ εσωτερικού, αλλά και τα περιφερειακά σοσιαλιστικά κόμματα. Όσο  για το ΚΚΕ εξωτερικού προέβλεπε- όπως και συνέβη-ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπεράσει το ποσοστό του 12%.

Εξ'άλλου από ένα άλλο εμπιστευτικό έγγραφο της βρετανικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον αποκαλύπτεται ότι στις αρχές του 1978, τους επισκέφθηκε ο ελληνικής καταγωγής πράκτορας της CIA, Τζορτζ Φιδάς και τους ενημέρωσε για τις πληροφορίες που είχε, αλλά και για τις εκτιμήσεις του σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Ο Τζορτζ Φιδάς είπε στους Βρετανούς επισήμους ότι δύο παράγοντες ανέβασαν τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1977: Η απήχηση του Ανδρέα Παπανδρέου στους αγρότες, οι οποίοι ήταν φοβισμένοι με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, διότι είχαν δυσκολίες να πουλούν τα προϊόντα τους και η σχετικά μεγάλη αποχή η οποία ευνόησε τα αριστερά κόμματα.

Πηγή: zoogla.gr

Απάντηση Πάγκαλου στο χριστουγεννιάτικο δώρο του πρέσβη του Ισραήλ στην Αθήνα

 Τα συναισθήματα οργής της πλειονότητας του ελληνικού λαού για την αεροπορική επιδρομή των ισραηλινών δυνάμεων εναντίον των Παλαιστινίων και της Χαμάς στη λωρίδα της Γάζας εξέφρασε με εύγλωττο τρόπο ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Θεόδωρος Πάγκαλος. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών επέστρεψε στον κ. Αλί Γιαχία το δώρο που δέχθηκε από τον πρέσβη του Ισραήλ στην Αθήνα, χαρακτηρίζοντας το (επρόκειτο για τρεις φιάλες κρασί από τα υψώματα του Γκολάν) σαν «προϊόν κλοπής»! Σας προτρέπω να διαβάσετε ολόκληρη την επιστολή που ακολουθεί:

 

«Αγαπητέ Κύριε Πρέσβη,

σας ευχαριστώ για τις τρεις φιάλες κρασιού που μου στείλατε ως δώρο εορτών. Εύχομαι σε σας, την οικογένειά σας και σε καθέναν στην Πρεσβεία σας ευτυχισμένο τον καινούργιο χρόνο. Υγεία και πρόοδος σε όλους σας.

Δυστυχώς παρατήρησα ότι το κρασί που στείλατε, έχει παραχθεί στα Υψώματα του Γκολάν. Έχω διδαχθεί απ’ όταν ήμουν πολύ νέος να μην κλέβω και να μην δέχομαι τα προϊόντα κλοπής. Γι’ αυτό δεν είναι δυνατόν να δεχθώ αυτό το δώρο και πρέπει να σας το επιστρέψω. Όπως γνωρίζετε, η χώρα σας κατέχει παρανόμως τα Υψώματα του Γκολάν τα οποία ανήκουν στην Συρία σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο αλλά και με πολυάριθμες αποφάσεις της Διεθνούς Κοινότητας. Με την ευκαιρία αυτή εκφράζω την ελπίδα μου ότι το Ισραήλ θα βρει ασφάλεια εντός των διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων του και οι τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον του ισραηλινού εδάφους από τη Χαμάς ή οποιονδήποτε άλλον θα περιοριστούν και θα πάψουν οριστικά αλλά ελπίζω επίσης ότι η κυβέρνησή σας θα σταματήσει να εξασκεί πολιτική συλλογικής τιμωρίας η οποία εφαρμόστηκε σε μαζική κλίμακα από τον Χίτλερ και τις στρατιές του. Πράξεις όπως αυτές που συμβαίνουν τούτες τις μέρες από τους ισραηλινούς στρατιωτικούς στη Γάζα μας θυμίζουν ολοκαυτώματα όπως εκείνα των Καλαβρύτων, του Δοξάτου ή του Διστόμου και οπωσδήποτε εκείνο του γκέτο της Βαρσοβίας. Με αυτές τις σκέψεις, επιτρέψτε μου να σας εκφράσω τις καλύτερες ευχές μου για εσάς, τον ισραηλινό λαό και όλους τους λαούς της δικής μας περιοχής του κόσμου.

(πηγή: Εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" & αναδημοσίευση στο Κουρδιστό Πορτοκάλι )
 

Πως μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που είμαστε;

Α. Ποιοι είμαστε

Ο Αριστοτέλης είχε πει κάποτε ότι «είμαστε αυτό που κατ’ επανάληψη κάνουμε». Ανεξάρτητα από την εικόνα έχουμε ή που θα θέλαμε να έχουμε για τον εαυτό μας, τελικά τα έργα μας είναι αυτά που μας χαρακτηρίζουν.

Όλοι έχουμε ακούσει ανθρώπους να αγανακτούν και να απαιτούν κοινωνική δικαιοσύνη, διαφάνεια κλπ. ενώ οι ίδιοι, με τα έργα τους, διδάσκουν το αντίθετο. Κατά καιρούς, προσπαθώντας να διερευνήσω την ψυχολογία τέτοιων ανθρώπων τους ρωτώ «Ωραία η κοινωνική δικαιοσύνη. Συμφωνούμε. Εσύ όμως από την θέση που βρίσκεσαι γιατί δεν συμπεριφέρεσαι σωστά; Γιατί κάνεις τα στραβά μάτια; Γιατί συμβιβάζεσαι;». Φυσικά, όταν ανοίγουν τέτοιες συζητήσεις ανοίγουν μαζί και οι ασκοί του Αιόλου. Από τις απαντήσεις τους καταλαβαίνεις ότι πολλοί από αυτούς πραγματικά πιστεύουν ότι είναι άνθρωποι ευσυνείδητοι, με ιδανικά και συχνά με ισχυρά θρησκευτικά ερείσματα. Γνωρίζουν ότι είναι λάθος αυτό που κάνουν (αφού δεν θα ήθελαν να συμβεί σε εκείνους ή στα παιδιά τους) αλλά το ερμηνεύουν λογικά με χίλιες μύριες δικαιολογίες παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως τελικά θύματα του συστήματος και της κοινωνικής αδικίας. Η φράση «η συνείδησή μου είναι καθαρή» είναι κάτι που λένε συχνά και το πιστεύουν. Για να φανταστείτε, πλέον, όποτε ακούω σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις κλπ. την φράση «η συνείδησή μου είναι καθαρή» στο μυαλό μου ξυπνούν υποψίες, χτυπούν προειδοποιητικά καμπανάκια ότι κάτι δεν πάει καλά με το πρόσωπο που το λέει.
Πολύ εύστοχα, λοιπόν, ο Αριστοτέλης κράτησε την ουσία. Δεν έχει σημασία ποιος φταίει, ούτε ποιο σύστημα μας οδήγησε μέχρις εδώ. Είμαστε αυτό που κατ’ επανάληψη κάνουμε.

Β. Μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που είμαστε;
Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι «μπορούμε να αλλάξουμε τον χαρακτήρα μας»; Μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που είμαστε;

Ακολουθεί απόσπασμα από το αγγλικό παραμύθι «The Princess and the Troll» (Η πριγκίπισσα και το ξωτικό) με ελεύθερη μετάφραση στα ελληνικά:

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα ξωτικό που ερωτεύτηκε παράφορα μια όμορφη πριγκίπισσα. Ήταν βέβαια ξωτικό και, όπως τα υπόλοιπα μέλη του είδους του, είχε άγρια εμφάνιση και πολύ άγριους τρόπους. Τι να κάνει λοιπόν; Η αγάπη του για την πριγκίπισσα ήταν τόσο μεγάλη που φορούσε συνεχώς μια όμορφη μάσκα και φρόντιζε πάντα οι τρόποι του να αρμόζουν σε άνθρωπο γενναιόδωρο από ευγενική καταγωγή.
Το ζευγάρι παντρεύτηκε και έζησε ευτυχισμένα. Η Βασιλοπούλα ήταν πάντα καλή και στοργική μαζί του και εκείνος, ως Βασιλόπουλο συμπεριφερόταν πάντα με μεγάλη ευγένεια και καλοσύνη. Ξαφνικά όμως εμφανίστηκε στο βασίλειο ένας επισκέπτης, ήταν ένα ξωτικό που αναγνώρισε την πραγματική ταυτότητα του βασιλιά. Μίλησε στην βασιλοπούλα για τον άντρα της αλλά εκείνη του απάντησε με σιγουριά «Κάνετε λάθος κύριε». Τότε ο σύζυγος συγκλονισμένος, γεμάτος ενοχές αποφάσισε να πει όλη την αλήθεια. Σηκώνει τα χέρια του στην μάσκα, την αφαιρεί και από μέσα αποκαλύπτεται… ένας όμορφος και ευγενικός Πρίγκιπας.

Την παραπάνω ιστορία συνήθως την ενσωματώνουν οι συγγραφείς σε βιβλία όταν θέλουν να μεταφέρουν δυο μηνύματα:

1ον) η αυθεντική αγάπη για κάτι για είναι προϋπόθεση για να κερδίσουμε , όσο δύσκολος και αν είναι ο αγώνας
2ον) Αν θέλουμε να φτάσουμε κάπου πρέπει να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν να ήμασταν ήδη εκεί. Ο καλύτερος τρόπος να αλλάξουμε αυτό που είμαστε, είναι να αλλάξουμε αυτά που κάνουμε.

Μην περιμένουμε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή για να είμαστε σωστοί. Από σήμερα και κάθε μέρα ας δίνουμε τον προσωπικό μας αγώνα, ας υπερασπιστούμε με έργα τις αξίες μας και η ζωή θα μας ανταμείψει. Θα μας δώσει για τον εαυτό μας την εικόνα την οποία θα θέλαμε να έχουμε. Τελικά, κατά τον Αριστοτέλη, θα είμαστε αυτό που κατ’ επανάληψη κάνουμε.

Παναγιώτης Πετεινάτος

Μέχρι να συνεννοηθούν οι λαοί...

Έλαβα το παρακάτω mail από ένα φίλο. Μεταξύ σοβαρού και αστείου καταλήγουμε στην καρδιά του προβλήματος. Απολαύστε το...

Τον περασμένο μήνα μια παγκόσμια έρευνα πραγματοποιήθηκε από τον ΟΗΕ.
Η μόνη ερώτηση που υποβλήθηκε ήταν:

«Παρακαλώ να εκφέρετε την τίμια και ειλικρινή γνώμη σας για τη λύση στο πρόβλημα της έλλειψης τροφίμων στον υπόλοιπο κόσμο».

Η έρευνα απέτυχε για τους παρακάτω λόγους:

• Στην Αφρική δεν ήξεραν τι σημαίνει τρόφιμα
• Στην Ανατολική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει τίμια.
• Στην Αγγλία δεν ήξεραν τι σημαίνει ειλικρινή...
• Στην Δυτική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σημαίνει έλλειψη.
• Στην Σκανδιναβία δεν ήξεραν τι σημαίνει πρόβλημα.
• Στην Κίνα δεν ήξεραν τι σημαίνει γνώμη.
• Στη Μέση Ανατολή δεν ήξεραν τι σημαίνει λύση.
• Στη Νότια Αμερική δεν ήξεραν τι σημαίνει παρακαλώ.
• Στις δε ΗΠΑ δεν ήξεραν τι σημαίνει υπόλοιπος κόσμος!

Πως λειτουργούν σήμερα οι τοπικές οργανώσεις;

Ο πολίτης αντιμετωπίζει καθημερινά χιλιάδες προβλήματα. Τελικά όμως δεν στρέφεται μαζικά στις Τοπικές Οργανώσεις των κομμάτων ούτε για να πει τον πόνο του ούτε για να αναζητήσει λύσεις. Γιατί;
,
Η ρίζα του προβλήματος σπάνια συζητιέται και αφορά τον τρόπο που απωθούνται τα υγιή πρόσωπα μακριά από τις Τ.Ο.. Δεν υπάρχουν σύγχρονοι θεσμοί συμμετοχικής δημοκρατίας με αποτέλεσμα η οργανωτική δομή της βάσης να είναι κλειστή και όχι ανοιχτή σε νέα πρόσωπα. Αυτή η διαπίστωση αφορά όλα τα κόμματα.

Κατ' αρχήν όμως ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: ποιοί είναι τα υγιή μέλη της κοινωνίας;
1ον) είναι οι νέοι με ιδεολογία, με ανατρεπτισμό, με φρέσκες ιδέες, με μεράκι κλπ.
2ον) είναι οι "παλιοί, εκείνοι που έχουν στην πλάτη τους εμπειρία, έχουν ζήσει την ζωή, με "ταπεινά" καθημερινά επαγγέλματα, μικρομεσαίοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιωτικοί υπάλληλοι κλπ. Δηλαδή υγιώς σκεπτόμενους δεν συναντούμε μόνο ανάμεσα στους καθηγητές πανεπιστημίου, στους δικηγόρους, τους γιατρούς και τους δημόσιους υπάλληλους. Σωστά;

Ας αναλύσουμε καθε κατηγορία ξεχωριστά:

1ον) Ένα ελεύθερο πνεύμα γιατί να υποταχθεί σε ένα κλίμα ανελευθερίας; Γιατί ένας νέος άνθρωπος με ιδεολογία, ανατρεπτισμό και φρέσκες ιδέες να πάει στην τοπική οργάνωση ; Γιατί να ανεχτεί τις "κρυφές" συνεννοήσεις των ημετέρων, τους ψιθήρους , τα ψεύτικα χαμόγελα, τις δήθεν εκκλήσεις για συμμετοχή στα κοινά από ανθρώπους που έχουν διορίσει όλο τους το σόι στο δημόσιο; Στην εποχή του internet, του facebook και του web 2.0 ο νέος απομακρύνεται από την τηλεόραση και συμμετέχει ενεργά σε κοινωνικά δίκτυα. Ένας δραστήριος νέος μπορεί να φτιάξει το δικό του φόρουμ, το δικό του group στο facebook, την δική του κοινωνική ομάδα στο Hi5, το δικό του club στο Pathfinder κλπ. Επιλέγει αν θα συμμετάσχει είτε ανώνυμα είτε επώνυμα εκφράζοντας ελεύθερα (!) τις απόψεις του χωρίς περιορισμούς.

Από την άλλη, ο νέος φοβάται να ασκήσει κριτική μέσα στους κόλπους της Τ.Ο.. Τον έχουν προϊδεάσει να προσεχει τα λόγια του και να αποφεύγει λέει τα πράγματα έξω από τα δόντια. Γιατί; Επειδή ίσως τον ακούσει ο τάδε που θα το πει στον τάδε και κινδυνεύει να μην διοριστεί ποτέ στο δημόσιο. Για την ζωή ενός νέου η ελπίδα διορισμού φαντάζει σαν σωτηρία, όσο χαμηλός και αν είναι ο μισθός, επειδή είναι μόνιμος. Ας είμαστε ρεαλιστές. Το σημερινό "πακέτο" της Τ.Ο. δεν είναι ελκυστικό για έναν νέο. Εκεί συχνά καταλήγουν όσοι τους στέλνει ο μπαμπάς και η μαμά για να συμπληρώσουν κομματικά ένσημα.

2ον) Το πρόβλημα του χρόνου. Όσοι ζουν σε πιο ταπεινά και καθημερινά επαγγέλματα με το ζόρι προλαβαίνουν καθημερινά να ταχτοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους. Ο ελεύθερος χρόνος είναι ελάχιστος και οι πιο τολμηροί, όσοι προσπάθησαν να ασκήσουν κριτική σε κομματικές διαδικασίες αντιμετωπίζονται με ανευθυνο-υπεύθυνες διαβεβαιώσεις. Τι να πεις σε ένα στέλεχος του κόμματος που σου λέει προφορικά ακριβώς αυτό που θέλεις να ακούσεις για να κρατήσει την θεσούλα του; Τι να κάνεις όταν στην πράξη ξέρεις ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα; Τι να κάνεις όταν συμμετέχεις ενεργά, προτείνεις, αλλά κανένας δεν σε λαμβάνει υπόψη;

Φυσικά σε όλα τα παραπάνω υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις, άνθρωποι που στηρίζουν τις τοπικές οργανώσεις και με τους οποίους συμπάσχουμε ιδεολογικά. Αλλά μόνο εκείνοι ξέρουν τι έχουν τραβήξει τόσα χρόνια.

Υπάρχει λύση;
Ναι. Πάντα υπάρχει λύση. Θα μιλήσω περιληπτικά για τις 2 πιο πολυσυζητημένες προτάσεις.

Α. ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ. Κατά τη γνώμη μου είναι ευκαιρία να ακολουθήσουμε τον κεντρικό σχεδιασμό καμπάνιας τύπου Obama. Αυτό που ως e-pasok.forumotion.com προτείνουμε εδώ και καιρό είναι να εισαχθεί ο θεσμός της αυτο-οργάνωσης έστω και άτυπα, όπως έκανε ο Obama. Παράλληλα με τις Τ.Ο., κάθε μικρή ή μεγάλη ομάδα μελών του ΠΑΣΟΚ να μπορεί να σχηματίζεται αυθόρμητα και να έχει θεσμική επικοινωνία με το κίνημα, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και δράσεις. Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν και πως λειτουργούν οι Τ.Ο. των Δημοκρατικών στην Αμερική. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι ενημέρωση σπίτι-σπίτι δεν στηρίχθηκε στις πλάτες των τοπικών στελεχών με την κλασσική τους μορφή. Για πρώτη φορά στην Αμερική, κάθε πολίτης μπορούσε να οργανώσει το δικό του δίκτυο πολιτών (social network) και μέσα από την κεντρική ιστοσελίδα να καθορίσει ακόμα και τους δρόμους και τις γειτονίες στις οποίες θα επισκέπτονταν μόνος του ή με την ομάδα του. Μου ήρθε και εμένα Mail να συμμετάσχω. Πρόκειται για έναν ανοιχτό θεσμό συμμετοχικής δημοκρατίας που δίνει την ευκαιρία σε όλους να συνδράμουν όπως οι ίδιοι επιθυμούν και μέσα από τα αποτελέσματα της δουλειάς τους να αναδειχθούν χαρισματικά πρόσωπα χωρίς να χρειασθεί να έρθουν σε συγκρούσεις με άλλα άτομα, με τα οποία ενδεχομένως να μην ταιριάζουν. Χρειαζόμαστε δηλαδή μια θεσμική κατοχύρωση της αυτο-οργάνωσης των φίλων και μελών του ΠΑΣΟΚ παράλληλα με τις Τ.Ο, έστω και άτυπα. Για έναν νέο η αυτο-οργάνωση αποτελεί ένα ασφαλές περιβάλλον με ανθρώπους που γνωρίζει και εμπιστεύεται. Κατόπιν θα το σκεφτεί σοβαρά να συμμετάσχει πιο δυναμικά και στις Τ.Ο.

Β. ΘΕΣΜΟΙ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑΣ. Σήμερα ένα στέλεχος του κομματικού μηχανισμού δεν είναι υποχρεωμένο να λογοδοτεί με συγκεκριμένο τρόπο και αυτό είναι η πηγή του κακού. Πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ όταν ερωτώνται για καυτά θέματα αποφεύγουν να απαντήσουν, κατά το κοινώς λεγόμενο "την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια". Για διάφορες διαδικασίες μοιράζονται πολλά άτομα μαζί τις ευθύνες για να τις διαχέουν μετά ο ένας στον άλλον όταν υπάρξει πρόβλημα. Έχουμε βαρεθεί να ακούμε προφορικές διαβεβαιώσεις και τυπικές απαντήσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την ουσία των "καυτών ερωτήσεων" που τίθονται. Και, τέλος, έχουμε βαρεθεί να μας γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Ας δούμε για παράδειγμα την τελευταία καμπάνια διαλόγου dialogos.pasok.gr για το ενημερωτικό φυλλάδιο. Οι πολίτες μόνοι μας ρωτάμε, μόνοι μας απαντάμε. Μέχρι σήμερα κανένας από τον κεντρικό σχεδιασμό δεν συμμετέχει στην κουβέντα με απαντήσεις. Συνεπώς, θα μπορούσε ο Γ. Παπανδρέου να εισάγει θεσμούς λογοδοσίας πχ να θέσει και τα υπόλοιπα στελέχη του ΠΑΣΟΚ έμπροσθεν των ευθυνών τους, υποχρεώνοντας τους να απαντούν δημόσια στο dialogos.pasok.gr (Δεδομένου ότι τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν προσφέρονται για διάλογο). Να δούμε τελικά μαζεμένα σε μια ιστοσελίδα τις θέσεις όλων των στελεχών, να δούμε ποιός τολμά να απαντήσει επί της ουσίας, ποιος έχει κάτι να προτείνει και, εν τέλει, ποιος αξίζει την ψήφο μας.

Παναγιώτης Πετεινάτος

Το σύνταγμα της Ελλάδος: για γέλια ή για κλάματα;

Θα σας πω αναλυτικά το χρονικό της ανακάλυψης της παραπάνω εικόνας, γιατί για εμένα έχει σημασία. Σήμερα είχα την έμπνευση να δημιουργήσω τούτο το νέο προσωπικό μου Blog με σκοπό την ανάπτυξη ιδεών και προτάσεων για θεσμούς Συμμετοχικής Δημοκρατίας. Σκεφτόμουν ότι αν έχει κάποιο νόημα η συμμετοχή μας στα κοινά, αν έχει κάποιο νόημα όλη η καταστροφή και ο χαμός που ζούμε τις τελευταίες ημέρες τότε αυτό θα είναι να βρούμε λύσεις για την αναβάθμιση της δημοκρατίας. Ο αγώνας που αξίζει περισσότερο είναι αυτός που θα πετύχει να λειτουργούν οι θεσμοί με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η καθημερινή συμμετοχή των πολιτών στα κοινά.

Πριν όμως μιλήσουμε για αλλαγές στους θεσμούς, σκέφτηκα, δεν πρέπει πρώτα να μελετήσουμε τις βασικές αρχές του σημερινού πολιτεύματος; Και ποιό είναι το καλύτερο βιβλίο; Φυσικά το Σύνταγμα, σκέφτηκα. Με βαθυστόχαστη διάθεση λοιπόν και ερευνητικό πνεύμα ξεκίνησα το ταξίδι μου στην κεντρική ιστοσελίδα Parliament.gr αναζητώντας βαθύτερα νοήματα πίσω από τις λέξεις. Καταλαβαίνετε τώρα πόσο "γειώθηκα", κατά το κοινώς λεγόμενο, όταν υπό τον τίτλο "Διάκριση των εξουσιών" διαβάζω τον νομοθέτη να αναρωτιέται, άραγε η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια; http://www.parliament.gr/politeuma/syntagmaDetails.asp?ArthroID=28

Η αμηχανία μου ήταν μεγάλη διότι δεν ήξερα τι να κάνω μπροστά σε ένα τέτοιο ορθογραφικό λάθος. Να γελάσω; Να το προσπεράσω ή να γυρίσω τον κόσμο ανάποδα; Να απευθυνθώ σε κάποιον, σε ποιόν; Ποιός είναι υπεύθυνος για αυτή την ιστοσελίδα; Ποιός έχει την ευθύνη; Τόσο καιρό κανένας άλλος πριν από εμένα δεν διάβασε το Ελληνικό Σύνταγμα από την επίσημη ιστοσελίδα; ΑΔΥΝΑΤΟΝ. Ποτέ κανένας δεν παραπονέθηκε ή κανένας δεν θεώρησε σκόπιμο να το διορθώσει; Υπάρχουν και άλλα τέτοια ορθογραφικά;

Τότε, ήρθε η αποκάλυψη. Μέσα σε λίγα λεπτά αισθάνθηκα μέσα μου τις προεκτάσεις αυτού του μπάχαλου που λέγεται "Ελληνική Δημοκρατία". Ήταν ένα συναίσθημα που σου λέει ότι στην Ελλάδα κανένας δεν έχει συγκεκριμένη ευθύνη για τίποτα. Κανένας δεν γνωρίζει που να απευθυνθεί όταν εντοπίσει ένα πρόβλημα. Και αν παραπονεθεί τελικά κανένας δεν λογοδοτεί. Τα ακατάλληλα άτομα καταλήγουν σε θέσεις κλειδιά και ο κόσμος, ο πολύς κόσμος απλά κοιτάζει αμήχανα από έξω χωρίς να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει για να διορθώσει τα λάθη που βλέπει γύρω του.

Τελικά μετά από κάποια έρευνα στο διαδίκτυο διαπίστωσα ότι δεν είναι ούτε ατυχία, ούτε αναποδιά το συγκεκριμένο ορθογραφικό λάθος. Όπως γράφει και ο μπλογκερ Διαγόρας:

«Αχ, αυτό το PDF με το Σύνταγμα της Ελλάδας, το φτιαγμένο από τους αναξιοκρατικά διορισμένους, αργόσχολους, βαριεστημένους, ανίκανους δημόσιους υπάλληλους που στελεχώνουν τη Βουλή των Ελλήνων. Χρόνια τώρα το βλέπω να κυκλοφορεί, και κανείς μέσα στη βουλή δεν έχει την τσίπα να διορθώσει τα χάλια του.»
Διαγόρας (Diagoras.wordpress.com)
Σχόλιο στην ιστοσελίδα http://roides.wordpress.com/greek_constitution/

web4democracy

Σκοπός του web4democracy δεν είναι να αναδείξει την επικαιρότητα, αυτό το κάνουν καλύτερα άλλα Blogs. Με ενδιαφέρει να αναδείξω, όσο μπορώ, τις αξίες και τη στάση μας απέναντι στην επικαιρότητα. Τη στάση μας απέναντι στην πολιτική, τις "ανοιχτές διαδικασίες" και, κυρίως, τη στάση μας απέναντι στις νέες ευκαιρίες που μας δίνει το διαδίκτυο για συμμετοχή.

Ενώ όλα γύρω μας αλλάζουν, το ηλεκτρονικό μελάνι αφήνει ανεξίτηλα σημάδια: πρώτον, σε αυτόν που γράφει. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι καταλαβαίνω καλύτερα κάτι όταν γράψω γι'αυτό. Επιπλέον, τα κείμενα που γράφουμε σήμερα στο διαδίκτυο θα τα διαβάσουν αύριο- από περιέργεια ίσως - τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας κλπ. Όταν η επικαιρότητα φεύγει τι μένει πίσω; Μένουν οι αξίες που, αν είναι αυθεντικές, δεν θα σταματήσουν ποτέ να εμπνέουν. Ποτέ.

Παναγιώτης  Γ. Πετεινάτος

Είμαι φοιτητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και απόφοιτος του Τμήματος Βιολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου. Σε συνεργασία το Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το 2005 σχεδιάζω και υλοποιώ project ηλεκτρονικής εκπαίδευσης σε Γενετική, Βιοπληροφορική κλπ. Παράλληλα, συμμετέχω στον σχεδιασμό και την υλοποίηση web 2.0 εφαρμογών ανοιχτού κώδικα και την μελέτη μεθοδολογιών βέλτιστων εφαρμογών ηλεκτρονικής & ανοικτής διακυβέρνησης.

Αρθρογραφώ κυρίως σε 3 ιστολόγια, στο web4democracy, το web4medicine  και στην δράση Εθελοντών Διαφάνειας του ΠΑΣΟΚ, στην οποία μετέχω ως συντονιστής.  Είμαι στη διάθεση των αναγνωστών για να φιλοξενήσω κείμενα, αναλύσεις & προτάσεις. Αν θέλεις να συζητήσουμε ή να συνεργαστούμε σε θέματα χρήσης διαδικτύου στη διαφάνεια, τη συμμετοχική δημοκρατία, την ηλεκτρονική εκπαίδευση ή το eHealth, αλλά και για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα μην διστάσεις να επικοινωνήσεις μαζί μου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: