ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ VS. ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ
(Δύο διαφορετικά πολιτεύματα)

Δημοσιεύθηκε στο τεύχος 38 της ΝΕΑΣ ΚOΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ [Άνοιξη, 2004. σσ. 141-151]

(Πηγή: http://www.afipnisis.gr/agora/viewtopic.php?f=24&t=256 έχουν γίνει κάποιες βελτιωτικές αλλαγές.)

Α. ΚΟΝΤΟΣ. Φιλόλογος-Γλωσσολόγος & Νομικός, Δρ. της Κοινωνικής Ιστορίας

«Ὁ ἄνθρωπος φύσει πολιτικὸν ζῶον»

(Αριστ. Πολ. Α, 1253α 2-3)

ΛΙΓΑ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Γενικά πιστεύεται πως το πολίτευμα που επικρατεί στον πιο αναπτυγμένο κόσμο είναι η Δημοκρατία. Έτσι τουλάχιστο διακηρύσσεται στα Συντάγματα των χωρών του αναπτυγμένου κόσμου κι ίσως και σε άλλα. Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στη Δημοκρατία και τον Κοινοβουλευτισμό. Όμως η Δημοκρατία και ο Κοινοβουλευτισμός είναι δύο πολύ διαφορετικά πολιτεύματα με κάποιες επιφανειακές κυρίως, ομοιότητες.

Όλη η Ιστορία της Ανθρωπότητας δεν είναι παρά ένας αέναος και, πολύ συχνά, αιματηρός αγώνας για την εξουσία. Ο αγώνας για την εξουσία έχει διττή μορφή. Η κύρια μορφή του αγώνα για την εξουσία είναι η διαμάχη ανάμεσα στα διάφορα κράτη ή συνασπισμούς κρατών για την εξάπλωση της εξουσίας τους. Παραλλαγές αυτής της μορφής είναι ο αγώνας για την εξουσία μέσα στο ίδιο κράτος, μέσα στο ίδιο κόμμα, στην ίδια παράταξη, στην ίδια θρησκευτική ομάδα. Κάποια στιγμή, όταν εμφανίστηκε η Δημοκρατία, ο αγώνας για την εξουσία πήρε μια δεύτερη μορφή. Συνασπίστηκαν η Ολιγαρχία με τη Μοναρχία κατά της Δημοκρατίας. Όταν η Δημοκρατία χάθηκε οριστικά και αμετάκλητα το 338 π.Χ., στη μάχη της Χαιρώνειας, ο αγώνας για την εξουσία συνεχίστηκε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα στην πρώτη, την πιο συνήθη, μορφή του.

Κι εδώ, από την αρχή, θα πρέπει να γίνουν κάποιες διασαφηνίσεις, για να αποφευχθούν κάποιες περιπλοκές. Θα πρέπει κατ’ αρχή να πούμε πως σύμφωνα με την αρχαία ελληνική πολιτική σκέψη τα πολιτεύματα διακρίνονται σε δημοκρατικά και μη δημοκρατικά. Η βασική τους διαφορά είναι το ότι στα δημοκρατικά οι πολίτες δε χωρίζονται σε άρχοντες και αρχόμενους, ενώ στα μη δημοκρατικά υπάρχει διαχωρισμός των πολιτών σε άρχοντες και αρχόμενους. Λέει ο Αριστοτέλης (Πολιτικά, Α, 1252a 15-16): «κατὰ μέρος ἄρχων καὶ ἀρχόμενος, πολιτικόν» (το να υπάρχει με σειρά, με περιτροπή, άρχοντας και αρχόμενος είναι χαρακτηριστικό πολιτικό). Και αλλού: «Ἐλευθερίας ἕν τὸ ἐν μέρει ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι (Ένα χαρακτηριστικό της ελευθερίας είναι το να άρχει και να άρχεται κανείς με τη σειρά του. Αριστ. Πολ. Ζ, 1317β 2-3).»

Πιο συγκεκριμένα.

Και στη Δημοκρατία υπάρχουν βέβαια άρχοντες και αρχόμενοι. Αυτό άλλωστε είναι εμφανές και από τα δύο αποσπάσματα του Αριστοτέλη, που μόλις αναφέρθηκαν. Με τη διασάφηση όμως ότι στη Δημοκρατία όλοι οι πολίτες αποτελούν μία ενιαία ομάδα, το Δήμο, και όλοι εναλλάσσονται στα πολιτειακά αξιώματα, με θητεία ενιαύσια συνήθως και μη επαναλήψιμη. Δηλαδή στη Δημοκρατία όλοι οι πολίτες περνάνε από όλα σχεδόν τα αξιώματα, κανείς δεν τα ασκεί περισσότερο από τους άλλους και, κατά κανόνα, κανείς δεν ασκεί το ίδιο αξίωμα [αρχή] στη διοικητικο-εκτελεστική λειτουργία της εξουσίας. Αυτό σημαίνουν στα αρχαία οι εκφράσεις: «κατὰ μέρος» και «ἐν μέρει». Κληρώθηκες, ήρθε η σειρά σου να ασκήσεις κάποιο αξίωμα; Το ασκείς και τελείωσες, δεν το ξαναπαίρνεις. Δεν επαγγελματοποιείσαι σε κανένα αξίωμα. Ίσως την επόμενη χρονιά κληρωθείς σε άλλο. Ούτε αυτό όμως θα σημαίνει ότι εισάγεται με άλλο τρόπο ο θεσμός του επαγγελματισμού στην άσκηση της εξουσίας. Και υπάρχει κι αυτό ακόμα στη Δημοκρατία: Όσοι αναλάβουν κάποιο αξίωμα, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικό, λογοδοτούν.

Κατά τον Αριστοτέλη, κύριο γνώρισμα της Δημοκρατίας, η ειδοποιός διαφορά της, είναι το ότι αναδείχνει τους άρχοντες με κλήρωση` η εκλογή είναι η ειδοποιός διαφορά της Ολιγαρχίας. Λέει χαρακτηριστικά ο μεγάλος Σταγειρίτης: «Λέγω δ’ οίον δοκεί δημοκρατικόν μεν το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ’ αιρετάς ολιγαρχικόν…» Πολιτικά, Δ, 1294b 8-9. Η κλήρωση δεν επιτρέπει τη διάκριση των πολιτών σε άρχοντες και αρχόμενους. Να σημειωθεί πως στην Αθήνα, που είχε 7000 περίπου άρχοντες (δικαστές, διαιτητές, βουλευτές, διοικητικούς υπαλλήλους), οι 6805 ήσαν κληρωτοί ή ποσοστό 98%.

Άλλο σπουδαίο γνώρισμα της Δημοκρατίας είναι η τριττή διάκριση των λειτουργιών της εξουσίας, των μορίων της πολιτείας (νομοθετική, δικαστική, διοικητικο-εκτελεστική).

Πληροφορίες για τη Δημοκρατία έχουμε κυρίως στην Αθηναίων Πολιτεία τη Ρητορική και τα Πολιτικά του Αριστοτέλη και ευκαιριακά και σε άλλα αρχαία ελληνικά κείμενα. Ό,τι άλλο κι αν έχει γραφεί ή γράφεται και θα γραφεί από τους μεταγενέστερους για τη Δημοκρατία, δεν αξίζει παρά μόνο το βάρος του σε χαρτί, αν δεν αναφέρει την ειδοποιό διαφορά του δημοκρατικού πολιτεύματος, την κλήρωση. Να σημειώσουμε ακόμα πως η Δημοκρατία είναι μία και μοναδική και χωρίς επίθετα. Όποιος επιχειρεί να προσάψει κάποιο επιθετικό προσδιορισμό στη Δημοκρατία σημαίνει πως δεν έχει υπόψη του τα βασικά έργα που πραγματεύονται τη Δημοκρατία και ουσιαστικά δεν ξέρει τι είναι η Δημοκρατία.

Η Δημοκρατία προέρχεται, όπως θα δούμε πιο κάτω, από τη μείξη της αρχέγονης Γυναικοκρατίας με την Πατριαρχία, που τη διαδέχθηκε. Για διάφορες συγκυρίες, για τις οποίες θα μιλήσουμε αργότερα, η μείξη αυτή συντελέστηκε μόνο στους Έλληνες. Στους άλλους λαούς και πολιτισμούς παρόμοιες συγκυρίες δε συνέβηκαν και τέτοια πολιτική μείξη δεν πραγματοποιήθηκε. Έτσι Δημοκρατία έχουμε, κατά κανόνα, μόνο στην Ελλάδα και τις πόλεις-κράτη, που ήταν αποικίες της. Κι όχι παντού στην Ελλάδα κι ούτε σε όλες τις αποικίες της.

Οι πληροφορίες, που έχουμε, κάνουν νύξεις για την ύπαρξη της Δημοκρατίας στον ελληνικό χώρο από το 3000 π.Χ. (Πολιόχνη Λήμνου). Από τους χρόνους του Θησέα (1230-1200 π.Χ.) η παράδοση μας παρέχει πιο πολλές και πιο συγκεκριμένες πληροφορίες για τη Δημοκρατία. Η ακμή της ήταν τον 5ο και τον 4ο αι. π.Χ. ιδιαίτερα στην Αθήνα αλλα και γενικότερα σ’ όλο τον ελληνικό χώρο. Η Δημοκρατία όμως χάθηκε και για την Ελλάδα το 338 π.Χ. (Μάχη της Χαιρώνειας). Από τότε δεν αναβίωσε ποτέ πια.

Στα μη δημοκρατικά πολιτεύματα οι πολίτες χωρίζονται σε δύο ανισοπληθείς ομάδες: μία μικρή, τους άρχοντες, και μία μεγάλη, τους αρχόμενους. Τα πολιτειακά αξιώματα και άλλες αξιοζήλευτες θέσεις είναι στην εμβέλεια μόνο της μικρής ομάδας` τα μέλη της είναι σχεδόν μόνιμα και ουσιαστικά ανεύθυνα, γιατί στην πράξη ποτέ δε λογοδοτούν. Πολύ σπάνια μέλη της μεγάλης ομάδας περνούν στη μικρή. Ένα τέτοιο μη δημοκρατικό πολίτευμα είναι και ο Κοινοβουλευτισμός.

Τον Κοινοβουλευτισμό τον κατασκεύασαν οι Βρετανοί. Και τον κατασκεύασαν στην προσπάθειά τους να περιορίσουν την αγγλική μοναρχία. Οι Βρετανοί όμως μιμήθηκαν το αυτοκρατορικό πολίτευμα των Ρωμαίων και των Βυζαντινών και τη Δημοκρατία τη μιμήθηκαν επιφανειακά. Κυρίως σφετερίστηκαν το όνομά της, γιατί πάντα έδινε ελπίδες στους ανθρώπους.

Oι Βρετανοί άρχισαν να κατασκευάζουν το πολίτευμα του Κοινοβουλευτισμού με συμβατική ημερομηνία γέννησής του τη 15η Ιουνίου 1215, όταν οι Άγγλοι ευγενείς, οι λόρδοι, (lord=κύριος, αγγλ.) υποχρέωσαν το βασιλιά Ιωάννη τον Ακτήμονα να παραχωρήσει Σύνταγμα (Magna Charta libertatum). Τελική του εδραίωση στη Βρετανία μπορεί να θεωρηθεί το έτος 1918, οπότε δόθηκε ψήφος και στις γυναίκες. Θα αναφέρουμε όμως και κάποιες άλλες ενδιάμεσες χρονολογίες που θεωρήθηκαν σταθμοί στην πορεία προς τον Κοινοβουλευτισμό και τον περιορισμό της μοναρχίας.

13ος αι. Magnum Concilium. Αρχή της Βουλής των Λόρδων.

1295. The Great and Model Parliament. Αρχή της Βουλής των Κοινοτήτων.

1297. Charta confirmationis.

14oς αι. Communitas Communitatum. Ίδρυση της Βουλής των Κοινοτήτων.

1628. Petitions of Rights.

1640-1660. Oliver Cronwell. Long Parliament. (Μακρό Κοινοβούλιο.)

1689. Bill of Rights.

18oς αι. Καθιέρωση του αντιπροσωπευτικού συστήματος.

1832. Reform Bill. (Διεύρυνση του δικαιώματος της ψήφου. Κατάργηση της δουλείας.)

1900. Ίδρυση του Εργατικού Κόμματος.

1918. Ψήφος και στις γυναίκες.

Να πούμε επίσης πως το βρετανικό σύστημα ψευδοδανείστηκε και την τριττή διάκριση των λειτουργιών της εξουσίας: ο πρώτος μετά την Αναγέννηση φιλόσοφος που μίλησε γι’ αυτή ήταν ο Άγγλος Τζον Λοκ (John Locke 1632-1704).

Σταθμοί στην πορεία προς τον Κοινοβουλευτισμό στάθηκαν και οι βασικές χρονολογίες της ιστορίας των Ενωμένων Πολιτειών.

1776. Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.

1787. Σύνταγμα των Ενωμένων Πολιτειών.

1860-1864. Πόλεμος Βορείων και Νοτίων. Κατάργηση της δουλείας: οι Αφρο-Αμερικανοί εξισώνονται με τους Λευκούς. Μόνο στα χαρτιά βέβαια, αφού και στις μέρες μας (2002) ακόμα συμβαίνουν γεγονότα με σαφή ρατσιστική χροιά σε βάρος των Μαύρων.

Η Γαλλική Επανάσταση βαδίζει πάνω στα βρετανικά κοινοβουλευτικά πρότυπα. Οι Γάλλοι όμως προτιμάνε το αβασίλευτο ρωμαϊκό πολίτευμα, του οποίου και το όνομα μεταχειρίζονται: Ρεπούμπλικα (République από το λατινικό res publica = πράγμα δημόσιο).

Από τους Γάλλους πρώτος μιλάει για την τριττή διάκριση ο Μοντεσκέ (Charles Montesquieu 1689-1755). Ούτε όμως ο γάλλος φιλόσοφος ούτε ο άγγλος ανέφεραν τον Αριστοτέλη, στα Πολιτικά του οποίου βρήκαν την τριττή διάκριση των λειτουργιών της εξουσίας.

Να αναφέρουμε και τις κυριότερες χρονολογίες της Γαλλικής Επανάστασης, τις σχετικές με τον Κοινοβουλευτισμό.

1789. Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη.

1791. Σύνταγμα της 3ης Σεπτεμβρίου.

1791. Ψήφισμα της 12ης Σεπτεμβρίου.

1793. Σύνταγμα της 29ης Ιουνίου.

1795. Σύνταγμα της 22ης Αυγούστου (5 fructidor An III).

(Oι χρονολογίες είναι παρμένες από το έργο Α. Σβώλος Συνταγματικόν Δίκαιον. τ. Δ’ σσ. 9-27, όπου και σχετική πλούσια βιβλιογραφία.)

Η Γαλλική Επανάσταση και ο γαλλικός Κοινοβουλευτισμός με το σύνθημα ελευθερία-ισότητα-αδελφότητα δίνουν την εντύπωση πως ακολουθούν πιστότερα τη Δημοκρατία, αλλά στην πραγματικότητα δεν ξεφεύγουν από το ρωμαϊκό κρατισμό. Και η Ευρώπη ακόμη και η Ελλάδα μιμήθηκαν τη Γαλλική Επανάσταση και εγκατέστησαν τον Κοινοβουλευτισμό και το Ρωμαϊκό Δίκαιο κι όχι τη Δημοκρατία και το Αττικό Δίκαιο.

Μπορούμε βέβαια να πούμε πως ο Κοινοβουλευτισμός ενισχύθηκε πολύ, κατά την Αναγέννηση, κάτω από το νέο κύμα άνθησης της ελληνικής σκέψης, καθώς επίσης και από τις Αγγλικές Επαναστάσεις, το Διαφωτισμό, την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση. Όμως η Ανθρωπότητα δεν έχει μπορέσει ακόμα να αποκαταστήσει τη Δημοκρατία στη σύγχρονη εποχή. Το μονάρχη τον έχει αντικαταστήσει με τις γνωστές εκλογικές διαδικασίες το αξίωμα του πρωθυπουργού ή του προέδρου. Τα αξιώματα αυτά δεν έχουν τις απόλυτες εξουσίες του μονάρχη και ελέγχονται από τη Βουλή, όμως παρ’ όλ’ αυτά οι εξουσίες τους είναι μεγάλες και η αρχή τους μοιάζει με παραλλαγμένη μοναρχία.

Ωστόσο ο Κοινοβουλευτισμός είναι απόρροια του ωστικού κύματος της Δημοκρατίας, μιμείται τη Δημοκρατία, σφετερίζεται βέβαια το όνομά της, αλλά και είναι το λιγότερο απομακρυσμένο από τη Δημοκρατία πολίτευμα. Αυτό το τελευταίο τον κάνει να είναι το καλύτερο από τα υπάρχοντα πολιτεύματα. Όμως Δημοκρατία δεν είναι. Ο Κοινοβουλευτισμός είναι κι αυτός μια ολιγαρχική πολιτειακή παραλλαγή. Στον Κοινοβουλευτισμό εξακολουθεί να υπάρχει ο αέναος αγώνας για την εξουσία, όπως γενικά σε κάθε ολιγαρχικό πολίτευμα, σύμφωνα και με τον Αριστοτέλη (Πολ. Ε, 1302a 9-11).

Ας δούμε όμως πρώτα ποιες είναι οι ηθικές, πολιτικές, οικονομικές και πολεοδομικές αρχές της Δημοκρατίας, ας ρίξουμε και μια γρήγορη ματιά στο επίπεδο της εγκληματικότητας που υπάρχει στη Δημοκρατία κι έπειτα ας αναλογιστούμε τις αντιστοιχίες που υπάρχουν στον Κοινοβουλευτισμό, για να μπορέσουμε να συγκρίνουμε και να κατανοήσουμε καλύτερα και τα δύο πολιτεύματα. Τον Κοινοβουλευτισμό λίγο πολύ τον γνωρίζουμε, μια και σ’ αυτόν ζούμε. Ας αρχίσουμε λοιπόν από τη Δημοκρατία. Έτσι θα διαπιστώσουμε τις διαφορές ανάμεσα στα δύο πολιτεύματα.

ΟΙ ΗΘΙΚΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ KAI ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Οι ηθικές, πολιτικές, οικονομικές και πολεοδομικές αρχές της Δημοκρατίας συμπεραίνονται βασικά από τα ακόλουθα αρχαία κείμενα: α) τον Όρκο των Αθηναίων Πολιτών, β) την Αθηναίων Πολιτεία του Αριστοτέλη, γ) τα Πολιτικά του Αριστοτέλη, και δ) τη Ρητορική του Αριστοτέλη.

Σημείωση. Ας ξέρει ο αναγνώστης ότι στην καταγραφή των αρχών της Δημοκρατίας γίνεται παιχνίδι θελημένο ανάμεσα στον Ενεστώτα και τους Παρελθοντικούς Χρόνους, επειδή ακριβώς η Δημοκρατία υπήρξε μόνο στην Αρχαία Ελλάδα. Όσο για σήμερα, ο σφετερισμός του ονόματός της από τον Κοινοβουλευτισμό δε σημαίνει και την αναβίωσή της. Αυτή απλώς ελπίζεται.

ΗΘΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Η γενική ηθική αρχή που καθορίζει το όλο ήθος των πολιτών στη Δημοκρατία είναι η Λαϊκή Κυριαρχία. Από αυτή απορρέουν η ελευθερία, η ισότητα και η πραότητα-αδελφοσύνη και το ότι η πόλη λειτουργεί σα μια μεγάλη οικογένεια. Από όλα αυτά απορρέουν και συγκεκριμενοποιούνται οι ακόλουθες επιμέρους ηθικές αρχές:

Αρχή πρώτη. Η ισονομία.

• Παθητική ισονομία: οι νόμοι ισχύουν το ίδιο για όλους.
  
• Ενεργητική ισονομία: οι νόμοι ψηφίζονται από τους πολίτες. Οποιοσδήποτε πολίτης έχει δικαίωμα να προτείνει νόμο.
  

Αρχή δεύτερη. Η ισηγορία. Καθένας μπορεί να πάρει το λόγο στις Εκκλησίες. Η σειρά των ομιλητών ορίζεται με κλήρωση.

Αρχή τρίτη. Το δικαίωμα στη διαφορά. Ο καθένας ζει όπως θέλει. Η πόλη δεν υπεισέρχεται στην ιδιωτική ζωή των πολιτών.

Αρχή τέταρτη. Ανυπαρξία ιεραρχίας μόνιμης και τυποποιημένης. Οι πολίτες δε χωρίζονται σε άρχοντες και αρχόμενους. Δεν υπάρχει επαγγελματισμός στις τρεις λειτουργίες της εξουσίας ή (για να ακολουθήσουμε την ορολογία του Αριστοτέλη) στα τρία μόρια της πολιτείας, του πολιτεύματος: ούτε «επαγγελματίες» βουλευτές ούτε επαγγελματίες, ισόβιοι, δικαστές υπάρχουν. Η μόνη ισόβια πολιτική ιδιότητα είναι βέβαια εκείνη του πολίτη.

Αρχή πέμπτη. Ανυπαρξία αυθεντικού προτύπου. Δεν υπήρχαν «Ιερά Βιβλία» ή επίσημη φιλοσοφική ή άλλη ιδεολογία. Ήταν δυνατό να γίνουν δεκτές και νέες θεότητες και πίστεις.

Να σημειωθεί πως το περίφημο ψήφισμα του Διοπείθη, που περιόριζε τη θρησκευτική ελευθερία είχε επιλεκτική εφαρμογή για λόγους καθαρά πολιτικούς. Το χρησιμοποίησαν συχνά οι ολιγαρχικοί για να χτυπήσουν τον Περικλή μέσω της καταδίκης των φίλων του και κάποιοι δημοκρατικοί μια φορά κατά του Σωκράτη, για να περιορίσουν τους ολιγαρχικούς, που λίγο πολύ είχαν συνεργασθεί με τους Τριάντα Τύραννους και η Δημοκρατία τους αμνήστευσε.

Αρχή έκτη. Η ευημερία του συνόλου των πολιτών είναι πάνω από την ευημερία των λίγων.

Αρχή έβδομη. Η οικονομική αυτάρκεια θεωρείται ακρογωνιαίος λίθος της ευημερίας του συνόλου των πολιτών.

Αρχή όγδοη. Η γνώση παρέχεται δωρεάν σ’ όλους ανεξάρτητα από φύλο ή φυλή. Γενικά δεν εμπο-ρευματοποιείται, παρά την ύπαρξη των σοφιστών. Το θέατρο είναι δωρεάν για όλους, πολίτες και μη πολίτες, άνδρες και γυναίκες.

Παρατηρήσεις

Ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός είναι ένας καθαρά λαϊκός πολιτισμός φτιαγμένος από το Δήμο-Λαό και προορισμένος για το Δήμο-Λαό. Η Δημοκρατία στηρίζεται στο Μέσο Άνθρωπο, ο οποίος είναι το 98% τουλάχιστο του πληθυσμού. Η κλήρωση, ο κύριος τρόπος ανάδειξης των αρχόντων στη Δημοκρατία, το Μέσο Άνθρωπο αξιοποιεί και αναδείχνει. Δεν υπάρχει ουσιαστικά κανένα είδος Μυστικισμού και το ενδεχόμενο χαρισματικό άτομο έχει περισσότερα καθήκοντα αλλά τα ίδια, όχι περισσότερα, δικαιώματα.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Η γενική πολιτική αρχή είναι ότι ο Δήμος, ο Λαός, το σύνολο των πολιτών, όταν συνέρχεται στην Εκκλησία του Δήμου είναι το ανώτατο και αυτοτελές πολιτειακό όργανο. Ο Δήμος είναι η μοναδική ομάδα-πηγή εξουσίας. Δεν υπάρχουν κόμματα ή σωματεία ή άλλες οργανώσεις. Η εξουσία του Δήμου εξασφαλίζεται με την κλήρωση. Δεν υπάρχουν ταμπού, όλα, κάθε θεσμός, είναι δυνατό να συζητηθούν και να αμφισβητηθούν στην Εκκλησία του Δήμου. Όλα εκτός από την κλήρωση. Από όλα αυτά απορρέουν και συγκεκριμενοποιούνται οι ακόλουθες επιμέρους πολιτικές αρχές:

Αρχή πρώτη. Kύριος τρόπος για την ανάδειξη των αρχών είναι η κλήρωση. Η κλήρωση θεωρείται δημοκρατικός τρόπος ανάδειξης των αρχόντων, ενώ η εκλογή θεωρείται ολιγαρχικός τρόπος ανάδειξης των αρχών (Αριστ. Πολ. Δ, 1294β 7-9).

Τα κληρωτά αξιώματα είναι συντριπτικά πολυαριθμότερα από τα αιρετά. Στην αρχαία Αθήνα η αναλογία είναι: 99,14% κληρωτά αξιώματα, 0,75% αιρετά αξιώματα και 0,09% με διορισμό. Η αναλογία αυτή αφορούσε βέβαια τους πολίτες. Στα κληρωτά αξιώματα λογαριάζονται και οι ανώτατοι δικαστές που είναι πάντα κληρωτοί και μη επαγγελματίες στη Δημοκρατία.

Αρχή δεύτερη. Ανεξαρτησία και πλήρης διάκριση των τριών λειτουργιών της εξουσίας. Δεν επιτρέπεται η διθεσία-διαρχία στην ίδια ή διαφορετική λειτουργία της εξουσίας.

Βέβαια κάθε πολίτης που έχει κληρωθεί δικαστής ή διοικητικός δεν παύει να συμμετέχει στην ψήφιση ή πρόταση νόμων και γενικότερα αποφάσεων στις Εκκλησίες του Δήμου: συμμετέχει κανονικά στη Νομοθετική κι αν ακόμα ασκεί κάποιο αξίωμα στις άλλες δύο, μια και είναι πάντα πολίτης.

Αρχή τρίτη. Ισότητα στη διαχείριση της εξουσίας. Η άσκηση της εξουσίας είναι τιμή, δικαίωμα και καθήκον κάθε πολίτη καθώς επίσης και σχολείο για κάθε πολίτη. Κάθε πολίτης έχει τα ίδια δικαι-ώματα (και καθήκοντα) στη διαχείριση της εξουσίας` κανένας δεν τη νέμεται περισσότερο από τους άλλους και αυτό ανεξάρτητα από εκπαίδευση ή άλλη ενδεχόμενη διαφορά.

Οι θητείες είναι κατά κανόνα ενιαύσιες· στις διοικητικο-εκτελεστικές μάλιστα θέσεις είναι και μη επαναλήψιμες, για να είναι δυνατό να περάσουν από αυτές όσο το δυνατό περισσότεροι πολίτες.

Στα δικαστήρια, επειδή είναι πολυμελή, επιτρέπεται η επανακλήρωση. Δεν υπάρχουν επαγγελματίες δικαστές ή διοικητικοί υπάλληλοι.

Αρχή τέταρτη. Τα πολιτειακά όργανα είναι κατά κανόνα πολυπρόσωπα. Κάθε πολιτειακό όργανο πολυαριθμότερο είναι αρμοδιότερο (έχει δηλαδή μεγαλύτερη πολιτική ισχύ) από άλλο ολιγαριθμότερο. Η Εκκλησία του Δήμου είναι το ανώτατο πολιτειακό όργανο, ακολουθούν τα πολυπρόσωπα δικαστήρια, (η Ηλιαία στην αρχαία Αθήνα), η Βουλή και έπειτα όλα τα άλλα, ανάλογα με το πλήθος των προσώπων που έχουν. Τελευταίος έρχεται σε ουσιαστική πολιτική ισχύ ο Επιστάτης των πρυτάνεων στην αρχαία Αθήνα (Πρόεδρος της Δημοκρατίας), επειδή ακριβώς είναι μονοπρόσωπο πολιτειακό όργανο.

Αρχή πέμπτη. ΄Οσο περισσότερες αρμοδιότητες έχει κάποιο πολιτειακό όργανο κι όσο πιο ολιγοπρόσωπο είναι, τόσο η θητεία του είναι πιο ολιγοχρόνια. Τα δύο άκρα αυτή της πολιτικής αρχής είναι α) ο πολίτης που είναι ισόβιος, γιατί η μόνη του δύναμη είναι η ψήφος του και η δυνατότητα να κληρώνεται ή να ψηφίζεται σε όλα τα αξιώματα, και β) ο Επιστάτης των πρυτάνεων στην αρχαία Αθήνα (Πρόεδρος της Δημοκρατίας), που η θητεία του είναι μονοήμερη, ακριβώς γιατί είναι φορτωμένος με πλήθος αρμοδιότητες.

Αρχή έκτη. Όσοι άσκησαν κάποιο εκτελεστικό-διοικητικό λειτούργημα ευθυνοδοτούν σε πολυπρόσωπο κληρωτό σώμα. Όλες οι αποφάσεις υπόκεινται σε έφεση στην Ηλιαία, η οποία είναι το ανώτατο δικαστήριο και δικάζει είτε πρωτόδικά είτε κατ’ έφεση. Τις αποφάσεις της Ηλιαίας μόνο η Εκκλησία του Δήμου μπορεί να τις ακυρώσει.

Αρχή έβδομη. Οι μικροδιαφορές λύνονται από τους κατά δήμους (κληρωτούς και ενιαύσιους φυσικά) δικαστές ή με διαιτησία. Οι διαιτητές κληρώνονται κι αυτοί κάθε χρόνο ανάμεσα σε όσους έχουν κλείσει τα 60. Κάθε απόφαση των κατά δήμους δικαστών, που μετά τον Αριστείδη δεν ήταν πια κινητοί, και των διαιτητών δύναται να δικαστεί και κατ’ έφεση, αν το θελήσει ένας από τους δύο διάδικους.

Αρχή όγδοη. Τα κληρωτά αξιώματα της εκτελεστικο-διοικητικής δεν ξαναασκούνται από το ίδιο πρόσωπο` εξαιρείται η βουλευτεία (βουλευτηλίκι). Στη βουλευτεία είναι δυνατό να ξανακληρωθεί κανείς για μια χρονιά ακόμη αλλά μόνο με τον όρο πως όλοι οι πολίτες το έχουν ασκήσει. Τρίτη χρονιά δεν κληρώνεται κανείς ποτέ ούτε στη βουλευτεία.

Τα αιρετά αξιώματα είναι ελάχιστα: οι 10 στρατηγοί και κάποιοι άλλοι αξιώματούχοι. Από αυτούς μόνο οι στρατηγοί είχαν πολιτική δύναμη. Οι 10 στρατηγοί, επειδή ακριβώς είναι αιρετοί, βρίσκονται πάντα κάτω από τον διαρκή και εξονυχιστικό έλεγχο της Εκκλησίας του Δήμου και είναι ανακλητοί.

Αρχή ένατη. Η ευθύνη είναι ατομική για κάθε τι καλό ή κακό. Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα και καθήκον να μην επιτρέψει την καταπάτηση των δημοκρατικών αρχών.

Αρχή δεκάτη. Δεν υπήρχε περίπτωση να περιοριστούν τα πολιτικά δικαιώματα λόγω κατάστασης πολιορκίας. Ο θεσμός της «κατάστασης πολιορκίας» είναι άγνωστος για το Ελληνικό Δίκαιο.

Παρατηρήσεις

Ορισμός της ελευθερίας : Ὑπόθεσις μὲν οὖν τῆς δημοκρατικῆς πολιτείας ἐλευθερία … Ἐλευθερίας δ’ ἓν μὲν τὸ ἐν μέρει ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι … ἓν δὲ τὸ ζῆν ὡς βούλεταί τις … [Προϋπόθεση της δημοκρατικής πολιτείας είναι η ελευθερία … Και ένα χαρακτηριστικό της ελευθερίας είναι το να άρχει και να άρχεται κανείς με τη σειρά του … και άλλο ένα το να ζει, όπως θέλει … ] (Αριστ. Πολ. Ζ, 1317a 40 - 1317b 12). Άρα ελεύθερος είναι μόνο εκείνος που συμμετέχει στην εναλλαγή για τη διαχείριση της εξουσίας και φυσικά ο ελεύθερος άνθρωπος ζει όπως θέλει, χωρίς να λογοδοτεί σε κανένα αλλά -αυτό είναι αυτονόητο- πάντα μέσα στο νομικό πλαίσιο της πόλης. Πρόκειται για το μόνο μη ταυτολογικό ορισμό της ελευθερίας.

Σα συμπέρασμα της τέταρτης και της έκτης πολιτικής αρχής βγαίνει το ότι η ιεραρχία των τριών λειτουργιών της εξουσίας στη Δημοκρατία είναι: α) Νομοθετική, β) Δικαστική, γ) Εκτελεστικο-Διοικητική.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Η γενική οικονομική αρχή είναι ότι το συνολικό εισόδημα της πόλης, το οποίο βέβαια προέρχεται κυρίως από τη φορολόγηση των πλούσιων πολιτών, διανέμεται στις πενέστερες τάξεις των πολιτών, μέσω των λειτουργιών και της απασχόλησης στο δημόσιο όσων από τους πολίτες το επιθυμούν. Έτσι επιδιώκεται -και πετυχαίνεται σε μεγάλο βαθμό- η αυτάρκεια. Από αυτή τη γενική αρχή απορρέουν και συγκεκριμενοποιούνται οι ακόλουθες επιμέρους οικονομικές αρχές:

Αρχή πρώτη. Οι ασθενέστερες οικονομικές τάξεις είναι αφορολόγητες. Οι πιο εύρωστες οικονομικές τάξεις επωμίζονται με τακτική και έκτακτη φορολόγηση τα κρατικά οικονομικά βάρη και την ευημερία της πόλης.

Αρχή δεύτερη. Η φορολογία είναι βασικά άμεση. Η έμμεση είναι σπάνια και εφαρμόζεται μόνο σε είδη πολυτελείας εισαγώγιμα και ποτέ σε είδη πρώτης ανάγκης.

Αρχή τρίτη. Οι τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης υπόκεινται σε αυστηρή διατίμηση.

Αρχή τέταρτη. Οι τιμές των ειδών πολυτελείας ελέγχονται κι αυτές και δεν είναι δυνατό να ξεπεράσουν κάποιο ανώτατο όριο προσιτό και σε ασθενέστερα βαλάντια.

Αρχή πέμπτη. Οι εξαγωγές γενικά απαγορεύονται, αν δεν έχουν ικανοποιηθεί οι ανάγκες των πολιτών.

Αρχή έκτη. Απαγορεύεται η επίδειξη πλούτου.

Αρχή έβδομη. Δεν υπάρχει ποτέ προσωποκράτηση για ιδιωτικά χρέη. Για χρέη προς το δημόσιο υπάρχει προσωποκράτηση αλλά μόνο σε ειδικές περιπτώσεις.

ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Η πρώτη και κύρια πολεοδομική αρχή της Δημοκρατίας είναι η μικρή οικιστική μονάδα, η μικρή πόλη. Δεύτερη αρχή είναι ο Πολυκεντρισμός.

ΟΙ ΗΘΙΚΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ KAI ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ

Οι ηθικές, πολιτικές, οικονομικές και πολεοδομικές αρχές συμπεραίνονται βασικά από τα σύγχρονα Συντάγματα και τους νόμους.

ΗΘΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Όπως ήδη έχουμε πει ο Κοινοβουλευτισμός μιμείται τη Δημοκρατία και σφετερίζεται το όνομά της. Έτσι η γενική ηθική αρχή που καθορίζει το όλο ήθος των πολιτών στη Δημοκρατία, η Λαϊκή Κυριαρχία, υπάρχει και στον Κοινοβουλευτισμό` αλλά μόνο θεωρητικά, τυπικά: στα χαρτιά. Από αυτή απορρέουν, πάλι μόνο τυπικά η ελευθερία, η ισότητα και αρκετά η επιείκεια. Από αυτές τις αρχές απορρέουν και συγκεκριμενοποιούνται οι ακόλουθες επιμέρους ηθικές αρχές:

Αρχή πρώτη. Η ισονομία.

• Παθητική ισονομία μονάχα: οι νόμοι ισχύουν το ίδιο για όλους.
  

Αρχή δεύτερη. Η ισηγορία.

Αρχή τρίτη. Το δικαίωμα στη διαφορά.

Αρχή τέταρτη. Ύπαρξη ιεραρχίας μόνιμης και τυποποιημένης. Οι πολίτες χωρίζονται σε άρχοντες και αρχόμενους.

Αρχή πέμπτη. Ύπαρξη πολλών αυθεντικών προτύπων. Υπάρχουν πολλά «Ιερά Βιβλία».

Αρχή έκτη. Η ευημερία των λίγων είναι πάνω από την ευημερία του συνόλου των πολιτών.

Αρχή έβδομη. Η οικονομική αλληλεξάρτηση θεωρείται ακρογωνιαίος λίθος της ευημερίας αυτών των λίγων, οι οποίοι καρπώνονται το μεγάλο μέρος της κοινής ευημερίας.

Αρχή όγδοη. Η γνώση εμπορευματοποιείται και απευθύνεται κυρίως στους λίγους.


Παρατηρήσεις

Ο Κοινοβουλευτισμός «παράγει άμετρο πλήθος χαρισματικών» ανθρώπων. Η εκλογή και ο διορισμός αυτό το ρόλο παίζουν: να κατασκευάζουν χαρισματικούς. Καλλιεργείται και υπάρχει ένας άκρατος Μυστικισμός για την εξουσία. Οι «χαρισματικοί» είναι «πιο ίσοι» από τους άλλους πολίτες και γεύονται περισσότερο την εξουσία. Όλες οι ηθικές αρχές του Κοινοβουλευτισμού είναι κατά μίμηση της Δημοκρατίας και λειτουργούν μόνο στα χαρτιά. Έτσι οι πλουσιότεροι πολίτες μπορούν να παρέμβουν στη διαμόρφωση των νόμων και να παίρνουν το λόγο σχεδόν όποτε το θελήσουν. Αν μάλιστα διαθέτουν και δικό τους Μ.Μ.Ε….

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Η γενική πολιτική αρχή είναι ότι ο Λαός, το σύνολο των πολιτών, είναι το ανώτατο πολιτειακό όργανο. Αυτό θεωρητικά, τυπικά μονάχα. Πρώτα γιατί στον Κοινοβουλευτισμό ο Κυρίαρχος Λαός λαμβάνεται υπόψη μόνο, όταν ψηφίζει, κι έπειτα γιατί στον Κοινοβουλευτισμό υπάρχει πληθώρα κομμάτων, σωματείων και άλλων ομάδων-πηγών εξουσίας. Ιδιαίτερο άρθρο στα Συντάγματα προστατεύει το δικαίωμα της συνεταίρισης. Αυτές οι ομάδες-πηγές εξουσίας είναι οι συνιστώσες που αποτελούν τη συνισταμένη της κεντρικής εξουσίας, Δηλαδή, ενώ στη Δημοκρατία μοναδική πηγή εξουσίας είναι ο Δήμος-Λαός, στον Κοινοβουλευτισμό, ο Λαός σαν πηγή εξουσίας παρακάμπτεται μέσω των πολυπληθών ομάδων-πηγών εξουσίας. Οι ομάδες αυτές εξασφαλίζουν την εξουσία τους με την εκλογή.

Και βέβαια στην πράξη ανώτατο πολιτειακό όργανο είναι ο Πρόεδρος της «Δημοκρατίας» στην Προεδρική «Δημοκρατία» και ο Πρωθυπουργός στην Προεδρευόμενη «Δημοκρατία».

Από όλα αυτά απορρέουν και συγκεκριμενοποιούνται οι ακόλουθες επιμέρους πολιτικές αρχές:

Αρχή πρώτη. Κύριος τρόπος για την ανάδειξη των ανώτατων και πολλών ανώτερων αρχών είναι η εκλογή. Συνηθίζεται όμως και ο διορισμός.

Επειδή ακριβώς οι άρχοντες είναι αιρετοί επιτρέπεται η επανεκλογή.

Αρχή δεύτερη. Φαινομενική διάκριση των τριών λειτουργιών της εξουσίας. Επιτρέπεται η διθεσία-διαρχία στη διοικητικο- εκτελεστική λειτουργία της εξουσίας.

Αρχή τρίτη. Τα πολιτειακά όργανα είναι, κατά κανόνα, μονοπρόσωπα και δε λογοδοτούν ποτέ.

Αρχή τέταρτη. Επαγγελματοποίηση στην άσκηση της εξουσίας, ειδικά στη δικαστική λειτουργία.

Αρχή πέμπτη. Οικογενειοποίηση στην άσκηση της εξουσίας (νομενκλατούρα).

Αρχή έκτη. Η ευθύνη είναι ατομική. Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα και καθήκον να μην επιτρέψει την καταπάτηση των δημοκρατικών αρχών.

Αρχή έβδομη. Υπάρχει ο θεσμός της «κατάστασης πολιορκίας». Ο θεσμός της «κατάστασης πολιορκίας», η Συνταγματική Δικτατορία, είναι ρωμαϊκός (Salus populi suprema lex esto. Η σωτηρία του λαού να είναι ο ύψιστος νόμος.) και υπάρχει στα σύγχρονα συντάγματα. Στο Ελληνικό Σύνταγμα του 75/86 η Συνταγματική Δικτατορία θεσπίζεται με το άρθρο 48.

Παρατήρηση

Γενική παρατήρηση είναι η ακόλουθη: Ενώ στη Δημοκρατία η εξουσία βρίσκεται στα χέρια όλων των πολιτών οργανωμένων στην μοναδική ομάδα-πηγή εξουσίας, το Δήμο-Λαό, στον Κοινοβουλευτισμό ο Δήμος-Λαός προσπάθησε και με βίαια μέσα στο παρελθόν και προσπαθεί με μέσα πιο ειρηνικά και νόμιμα στη σύγχρονη εποχή να φτάσει τη Δημοκρατία και να αποσπάσει από την κεντρική εξουσία τα κανονικά του δικαιώματα και να αποκατασταθεί σ’ αυτά. Αυτό άλλωστε σημαίνει και ο όρος δημοκρατικά δικαιώματα.

Θα τον αφήσουν άραγε να το καταφέρει αυτό;

Σαν απότοκο των πολιτικών αρχών του Κοινοβουλευτισμού έρχεται η ακόλουθη ιεράρχηση των λειτουργιών της εξουσίας: α) Διοικητικο-Εκτελεστική. β) Νομοθετική, γ) Δικαστική.

Αν πούμε πως στον Κοινοβουλευτισμό η Διοικητικο-Εκτελεστική «καπελώνει» τις δύο άλλες λειτουργίες, δε θα πέφταμε έξω.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Η γενική οικονομική αρχή είναι ότι ο καθένας επιδιώκει με κάθε μέσο τον πλουτισμό του, μέσα σ’ ένα πνεύμα υποθετικής ελευθερίας. Από όλα αυτά απορρέουν και συγκεκριμενοποιούνται οι ακόλουθες επιμέρους οικονομικές αρχές:

Αρχή πρώτη. Οι ασθενέστερες οικονομικές τάξεις επωμίζονται το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών βαρών.

Αρχή δεύτερη. Η φορολογία είναι κυρίως έμμεση.

Αρχή τρίτη. Υπάρχει προσωποκράτηση για χρέη.


ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Η κύρια πολεοδομική αρχή του Κοινοβουλευτισμού είναι η άναρχη δόμηση, η οποία καταλήγει ή στην αβίωτη μικρή οικιστική μονάδα των μικροχωριών ή στην επίσης αβίωτη τεράστια μονάδα των γιγαντιαίων τερατοπόλεων. Ισχύει κυρίως ο Συγκεντρωτισμός και ο Υδροκεφαλισμός της πρωτεύουσας που τείνουν να καταλήξουν, στις καλύτερες περιπτώσεις, στην Αποκέντρωση.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το γεγονός ότι δεν είναι και τόσο απλό σήμερα να περάσουμε από τον Κοινοβουλευτισμό ή από οποιαδήποτε άλλη σύγχρονη ολιγαρχική πολιτειακή παραλλαγή στη Δημοκρατία δε μας δικαιολογεί να σφετεριζόμαστε το όνομα της Δημοκρατίας και να ονομάζουμε Δημοκρατία τον Κοινοβουλευτισμό και τα άλλα σύγχρονα πολιτεύματα, που είναι όλα τους -δεν πειράζει που το επαναλαμβάνουμε- ολιγαρχικές πολιτειακές παραλλαγές.

Ο Κοινοβουλευτισμός δεν είναι Δημοκρατία. Η Ρεπούμπλικα δεν είναι Δημοκρατία. Ο Κοινοβουλευτισμός και κάθε άλλο μη δημοκρατικό πολίτευμα δεν είναι σε θέσει να λύσουν τα προβλήματα της Ανθρωπότητας. Γιατί βέβαια το κύριο πρόβλημα της Ανθρωπότητας είναι πολιτικό κι όχι οικονομικό. Και το κύριο πολιτικό πρόβλημα της Ανθρωπότητας είναι η διάκριση των πολιτών σε άρχοντες και αρχόμενους. Δηλάδη σε μια μικρή μερίδα πολιτών που έχει πλήρη πολιτικά δικαιώματα, που ασκεί την εξουσία και στη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών που η μικρή μερίδα τη βαυκαλίζει ότι έχει πολιτικά δικαιώματα με το να την καλεί κάθε τόσο να ψηφίζει πρόσωπα που συχνά δεν την εκφράζουν, χωρίς η ίδια να έχει μερτικό στην εξουσία.

Σήμερα ζούμε στο πολιτικό σύστημα που βασίζεται στον ολιγαρχικό θεσμό της εκλογής και του διαχωρισμού των ανθρώπων σε άρχοντες και αρχόμενους. Και σ’ αυτή τη διάκριση βρίσκεται η ρίζα του κάθε κακού. Η Δημοκρατία είναι το μόνο μέσο για να καταργηθεί σταδιακά κι αναίμακτα αυτή η καθόλου αθώα διάκριση και να ζήσουμε με πνεύμα συνδιαλλαγής και ομοφροσύνης, χωρίς κίνητρα για αντικοινωνική συμπεριφορά, με μειωμένη -ίσως μηδενική- εγκληματικότητα. Η Δημοκρατία βασίζεται στην κλήρωση των αρχών και την κατάργηση του διαχωρισμού των ανθρώπων σε άρχοντες και αρχόμενους. Η Ανθρωπότητα, μόνο αν περάσει ειρηνικά και βαθμιαία από τον Κοινοβουλευτισμό στη Δημοκρατία, θα μπορέσει να λύσει τα προβλήματά της, θα μπορέσουμε να δούμε καλύτερες μέρες.

Κι ας μην το ξεχνάμε: Έχει ξανασυμβεί και στους Άραβες και κατά την Αναγέννηση και στους Ευρωπαίους.

Το Παρελθόν της Ελλάδας είναι το Μέλλον της Ανθρωπότητας.

α) Πρώτες προτάσεις για το πέρασμα από τον Κοινοβουλευτισμό στη Δημοκρατία.

1. Να διδάσκεται η Αθηναίων Πολιτεία και τα Πολιτικά του Αριστοτέλη και οι μαθητές στα σχολεία να βγάζουν τους εκπροσώπους τους, στις μαθητικές κοινότητες, με κλήρωση. Να διδάσκονται και να αναλύονται η Αθηναίων Πολιτεία και τα Πολιτικά του Αριστοτέλη και στις φιλοσοφικές σχολές όλων των πανεπιστημίων της χώρας. Να προταθεί η κλήρωση και στις φοιτητικές εκλογές.


2. Να επεκταθούν οι αρμοδιότητες των μικτών δικαστηρίων και στις πολιτικές δίκες.

3. Τα μικτά δικαστήρια να αποκτήσουν μεγαλύτερο αριθμό λαϊκών (κληρωτών) δικαστών.

4. Να γίνει η θητεία των βουλευτών για μια και μόνο βουλευτική περίοδο κι έπειτα να γυρίζει καθένας στην εργασία του, στο επάγγελμά του, χωρίς να στοιχειοθετείται συνταξιακό δικαίωμα. Είναι άδικο, άνισο και αντίκειται στο άρθρο 4 του Ελληνικού Συντάγματος οι περισσότεροι πολίτες να συνταξιοδοτούνται μετά από 30 και 35 χρόνια εργασίας και κάποιοι να συνταξιοδοτούνται με 3-4 χρόνια εργασίας.

5. Οι πόλεις να είναι μικρές και ισοπληθείς.

 6. Να γίνουν πειραματικές πόλεις των 25.000 κατοίκων. Αυτό βέβαια δεν είναι και τόσο εύκολο από οικονομική άποψη. Να καταλάβουμε πως η ανισότητα αρχίζει από την άνιση μεταχείριση σε βάρος του γυναικείου φύλου, για την οποία δε φταίνε μόνο οι άνδρες, αλλά και οι ίδιες οι γυναίκες, οι οποίες πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να καταβάλουν κάθε προσπάθεια να αφήσουν την κουζίνα και να βγουν στη δημόσια ζωή.
Έτσι προτείνονται ακόμα τα ακόλουθα:


7. Σ’ όλα τα κέντρα αποφάσεων, ειδικά στη βουλή και τα δικαστήρια, να υπάρχουν 50% άνδρες και 50% γυναίκες. 


8. Να ενθαρρύνονται τα μικτά από άποψη φυλής ή θρησκείας ζεύγη.

9. Να γενικευθεί ο πολιτικός γάμος. Ο πολιτικός γάμος θα βοηθήσει να διαιωνίζουν τα παιδιά μέσα στις οικογένειες των θρησκευάμενων τη διαφορά της θρησκείας και επομένως τη διαιώνιση της ανοχής για τον άλλο, τον διαφορετικό. Δε θα πρέπει ο γάμος να γίνεται αιτία για κάποια γυναίκα ή για κάποιο άνδρα να απεμπολήσει τη θρησκεία του από επιθυμία να παντρευτεί. Ο πολιτικός γάμος σέβεται κάθε θρησκεία. Πόλη υπάρχει και η πόλη είναι πάνω από όλα. Ο γάμος είναι πολιτική πράξη: οι νιόπαντροι αποκτούν κοινωνικά δικαιώματα, τα οποία μόνο η πόλη έχει την αρμοδιότητα να τα παρέχει.

10. Μέχρι να ενηλικιωθούν τα αγόρια να παίρνουν το επώνυμο και το θρήσκευμα της μητέρας τους και τα κορίτσια το επώνυμο και το θρήσκευμα του πατέρα τους. Μετά την ενηλικίωσή του φυσικά καθένας/μία θα έχει το δικαίωμα να καθορίζει μόνος/η του/της τα προσωπικά του/της δοσμένα. 11. Τόσο ο πολιτικός γάμος όσο και η κατά φύλο προσανατολισμένη επιλογή επωνύμου και θρησκείας αλλά και τα μικτά ζευγάρια να ενισχύονται οικονομικά από τον Ο.Η.Ε.
Η οικονομική ενίσχυση των μικτών γάμων από τη μεριά του Ο.Η.Ε. θα κοστίσει πολύ λιγότερο από κάθε άλλη ειρηνευτική προσπάθεια και διαδικασία που μετέρχεται ο Οργανισμός. Όπως για χάρη της ειρήνης πρέπει να θεωρούμε σταθερά και αμετακίνητα τα τωρινά σύνορα των κρατών, έτσι θα πρέπει να θεωρούμε αμετάβλητα και τα σύνορα των θρησκειών και να αφήσουμε ελεύθερη τη θρησκευτική επιλογή κάθε ατόμου. Αυτό είναι ανεξιθρησκία. Η παγκοσμιοποίηση να γίνει αλλά με την κοινωνικο-πολιτική εξίσωση των φύλων και την ανάμειξη των φυλών, των θρησκειών, των πολιτισμών.
Κατ’ ουσία οι ανθρώπινες φυλές δεν παρά μόνο τρεις: α) η Καυκασία ή Λευκή, β) η Αφρικανική ή Μαύρη και γ) η Ασιατική ή Κίτρινη. Σ’ αυτή περιλαμβάνονται και οι Αμερικανοί Ινδιάνοι. Όλοι οι άνθρωποι ή ανήκουν σε κάποια από αυτές τις τρεις φυλές ή είναι μιγάδες από αυτές τις φυλές. Και οι τρεις ανθρώπινες φυλές κατάγονται από τον Αυστραλοπίθηκο ή κάποιο άλλο κοινό πρόγονο, όπως άλλωστε και όλες οι φυλές των πιθήκων. Οι απόψεις για ελληνική φυλή, για αραβική φυλή, για εβραϊκή φυλή ή για οποιαδήποτε άλλη φυλή είναι αντεπιστημονικές και ρατσιστικής απόκλισης. Υπάρχει βέβαια πληθώρα λαών εθνοτήτων και πολιτισμών, οι διαφορές τους όμως είναι επίκτητες, πολιτιστικές και μη κληρονομικές. Το D.N.A. διακρίνει βέβαια άτομο από άτομο αλλά όχι λαό από λαό, ούτε έθνος από έθνος ούτε ακόμα φυλή από φυλή, εννοώντας βέβαια τις τρεις απαριθμημένες λευκή μαύρη, κίτρινη. Έτσι τουλάχιστο υποστηρίζει η σύγχρονη Βιολογία.
Κατά τον Άρη Πουλιανό μπορούμε να βρούμε τα ίδια περίπου μέτρα στα κρανία των ανθρώπων κάποιας περιοχής αυτές όμως οι μετρήσεις δε διαφοροποιούν πνευματικά τους ανθρώπους κι ούτε πολλαπλασιάζουν τις τρεις ανθρώπινες φυλές.
Και κάτι ακόμα. Η καθαρότητα της ράτσας μπορεί να είναι καλή και επιθυμητή για τα άλογα και τα σκυλιά, που πολλοί τα θέλουν καθαρόαιμα. Αν και σ’ αυτά τα ζώα ακόμα οι μιγάδες τα «μπαστάρδικά» είναι εξυπνότερα. Στον άνθρωπο πάντως η μείξη των φυλών, όλοι ξέρουμε πως αποτρέπει τον εκφυλισμό και έχει συχνά και εξωτικά κι όμορφα αποτελέσματα.
Η παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια θα εδραιωθούν, η τρομοκρατία θα καταπολεμηθεί και θα αποθαρρύνονται η εγκληματικότητα και γενικά κάθε αντικοινωνική ενέργεια και δραστηριότητα, τότε και μόνο τότε αν γίνουν αποδεκτές η πολυπολιτισμικότητα, η πολυθρησκευτικότητα, η διαφορετικότητα. Και αυτό είναι δυνατό μόνο με την εκσυγχρονισμένη αναβίωση της Δημοκρατίας.
β) Αρχές για τον εκδημοκρατισμό των κομμάτων και άλλων οργανώσεων.
Ένα κόμμα ή μια οργάνωση για να είναι δημοκρατική, πρέπει να εφαρμόζει την αρχή της διάκρισης των λειτουργιών της εξουσίας στο καταστατικό της. Δεν είναι δυνατό να λένε ότι αγωνίζονται για τον εκδημοκρατισμό του Κράτους, χωρίς οι ίδιες, οργανώσεις και κόμματα, να εφαρμόζουν τις δημοκρατικές αρχές στα ίδια τους τα καταστατικά.
γ) Ειδικά για την εκλογή βουλευτών.
Πριν την κάθε εκλογή τα κόμματα, για να θεωρηθούν πως εργάζονται με προοπτική τον πραγματικό εκδημοκρατισμό τους εκλέγουν δεκαπλάσιο αριθμό βουλευτήσιμων μελών τους και από αυτούς κληρώνονται στην αρχή κάθε χρόνου της βουλευτικής περιόδου οι βουλευτές τους με θητεία πάντα ενιαύσια.

Παράδειγμα: Ας υποθέσουμε πως υπάρχουν πέντε κόμματα κοινοβουλευτικά (Α-Ε):

Ποσοστό Αριθμός Αριθμός

προηγ. εκλογών βουλευτών βουλευτήσιμων

___________________________________________________________

Α 30% 90 900

Β 25% 75 750

Γ 20% 60 600

Δ 15% 45 450

Ε 10% 30 300

__________________________________________________________

Σύνολο 100% 300 3000

Κάθε κόμμα θα κληρώνει κάθε χρόνο τους βουλευτές που του αναλογούν σύμφωνα με τα ποσοστά των νέων εκλογών. Όσοι κληρωθούν κάνουν την ενιαύσια θητεία τους, επιστρέφουν στις επαγγελματικές τους ασχολίες και δεν ξαναεκλέγονται βουλευτήσιμοι, παρά μόνο αν δεν υπάρχουν άλλα μέλη του κόμματος που θα ήθελαν να εκλεγούν βουλευτήσιμοι.
Οι βουλευτήσιμοι αντιπροσωπεύουν τους νομούς της χώρας.
Το πειθαρχικό κάθε κόμματος βγαίνει με κλήρωση ανάμεσα στα μέλη του κόμματος που θα ήθελαν να συμμετάσχουν.
δ) Ειδικά για την εκλογή του αρχηγού κάποιου κόμματος και των προέδρων των διάφορων σωματείων.
Κατ’ εξαίρεση ο αρχηγός κάθε κόμματος και ο πρόεδρος άλλων οργανώσεων, σωματείων, συλλόγων κλ.π. δύναται να είναι αιρετός και επαναλήψιμος, αν έτσι το αποφασίσει η αντίστοιχη Εκκλησία του κόμματος, της οργάνωσης, του σωματείου, του συλλόγου κλ.π. Όλες οι θητείες είναι ενιαύσιες. Όλα τα άλλα στελέχη είναι κληρωτά ανάμεσα σε δεκαπλάσιο αριθμό μελών που διεκδικούν τη θέση.
ε) Δημοκρατία είναι η κλήρωση.
Θα επιμείνουμε λίγο περισσότερο στο θεσμό της κλήρωσης. Και πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτόν, γιατί αυτός ο θεσμός θεμελιώνει και διατηρεί τη δημοκρατία, γιατί αυτός είναι τελείως σχεδόν άγνωστος και αυτός είναι το καινούργιο που ρίχνουμε στη σύγχρονη πολιτική σκέψη.
Ας επισημάνουμε πρώτα για όσους δεν το ξέρουν και να το θυμίσουμε σ’ όσους το έχουν διαβάσει ότι στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν πάνω από 6850 άρχοντες από τους οποίους 51 μόνο ήσαν αιρετοί κι από αυτούς μόνο δέκα, οι δέκα στρατηγοί, είχαν και πολιτικές αρμοδιότητες. Υπήρχαν ακόμα 106 διορισμένοι από τους οποίους μόνο έξι είχαν πολιτικές αρμοδιότητες· φυσικά η θητεία των διορισμένων έληγε μαζί με τη θητεία αυτών που τους είχε διορίσει και που ήσαν επίσης κληρωτοί. Δηλαδή το 99,94% των αρχόντων-υπαλλήλων στην αρχαία Αθήνα ήσαν κληρωτοί και μόνο 0,6 αιρετοί. Από τους 6850 οι 765 ανήκαν στη Διοικητικο-Εκτελεστική λειτουργία της εξουσίας (το Αρχικό μόριο της πολιτείας, του πολιτεύματος, για να χρησιμοποιήσουμε κοντινή στον Αριστοτέλη έκφραση) και είχαν θητεία ενιαύσια. Κανείς πολίτης δεν είχε δικαίωμα να ξανακληρωθεί στο ίδιο αξίωμα της Διοικητικο-Εκτελεστικής λειτουργίας· εξαίρεση υπήρχε για το βουλευτικό αξίωμα, το οποίο τότε θεωρούνταν αξίωμα του αρχικού και όχι του νομοθετικού μορίου του πολιτεύματος· στη βουλευτεία ήταν επιτρεπτό να ξανακληρωθεί κάποιος πολίτης, αν είχαν περάσει από αυτό όλοι οι πολίτες κι άρχιζε δεύτερος γύρος· ήταν βέβαια επιτρεπτό να κληρωθεί σε κάποιο άλλο. Οι υπόλοιποι άρχοντες ήταν πολίτες κληρωμένοι δικαστές. Στη Δικαστική κάθε πολίτης είχε τη δυνατότητα να ξανακληρωθεί άπειρες φορές τις επόμενες χρονιές. Δεν υπήρχε επαγγελματίας ούτε πολιτικός ούτε δικαστής ούτε άλλος μόνιμος διοικητικός λειτουργός. Στη Νομοθετική λειτουργία ανήκαν ισόβια όλοι οι πολίτες.
Να πούμε ακόμη πως οι αξιωματούχοι της Διοικητικο-Εκτελεστικής είχαν πολύ περιορισμένες πρωτοβουλίες. Η αποφασιστική αρμοδιότητα ασκούνταν από τη Νομοθετική, την Εκκλησία του Δήμου. Όταν η Εκκλησία του Δήμου αποφάσισε να γίνει ο Παρθενώνας και τα άλλα έργα στην Αττική γύρω στο 440 π.Χ., κανείς δε θα μπορούσε να τα ματαιώσει εκτός από την ίδια. Κανένας νέος κληρωτός υπουργός της εποχής δε μπορούσε να αλλάξει κάποιο νομοθέτημα. Όλα περνούσαν από την Εκκλησία του Δήμου. Κι αυτό εκμηδένιζε την ενδεχόμενη ανικανότητα του όποιου κληρωτού άρχοντα.
Κι έπειτα τα πολιτειακά όργανα στη Δημοκρατία ήταν πάντα πολυπρόσωπα. Έτσι η ενδεχόμενη αδυναμία κάποιου, αμβλυνόταν κι εξουδετερωνόταν από τους άλλους συνάρχοντες. Το γεγονός άλλωστε πως κάθε άρχοντας ήταν κληρωτός τον έκανε να δίνει τον καλύτερο εαυτό σ’ όποιο αξίωμα είχε κληρωθεί και να ψηφίζει μόνο κατά συνείδηση. Δεν είχε ανάγκη να υπακούσει σε κανέναν άλλο εκτός από τη συνείδησή του και δεν είχε να σκεφθεί παρά μόνο τη λογοδοσία στο τέλος της θητείας του που θα την ασκούσαν δέκα κληρωτοί συμπολίτες του. Την επόμενη χρονιά είχε πολλές πιθανότητες να κληρωθεί σε κάποιο άλλο αξίωμα ή υπηρεσία της πόλης` δε θα έμενε χωρίς δουλειά: τα αξιώματα της πόλης ήταν γύρω στα 7000, αλλά από το δημόσιο ταμείο τρέφονταν συνολικά πάνω από 20.000 πολίτες, απασχολημένοι σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες (Αριστ. Αθην. Πολ. 24, 3). Η κλήρωση πάλι εγγυούνταν την ανεξαρτησία των δικαστών. Οι ανώτατοι κληρωτοί δικαστές, η Ηλιαία, ήταν πραγματικά ανεξάρτητοι από τη Διοικητικο-Εκτελεστική. Την έλεγχαν μάλιστα, γιατί στο τέλος της θητείας του, όπως είπαμε, κάθε άρχοντας λογοδοτούσε και σε περίπτωση καταδίκης του, είχε δικαίωμα για έφεση στην Ηλιαία.
Η κλήρωση, η σύντομη θητεία, η εναλλαγή στο αξίωμα και η ευθυνοσία (λογοδοσία) καθιστούσαν τη διαφθορά πολύ δύσκολη σε κάθε τομέα.
Η Δημοκρατία και η κλήρωση δοκιμάστηκαν και απέδωσαν. Ο Ελληνικός Πολιτισμός οφείλεται στη Δημοκρατία δηλαδή, σε τελευταία ανάλυση, στην κλήρωση. Δηλαδή χωρίς την κλήρωση ούτε φιλοσοφία ούτε επιστήμη ούτε τέχνη τέτοια θα είχαν υπάρξει. Ούτε Θαλής Μιλήσιος ούτε Θουκυδίδης ούτε Ευριπίδης κι όλη η γνωστή κι αναρίθμητη σειρά των ελλήνων στοχαστών, καλλιτεχνών, πολιτικών. Οι Έλληνες δε διαφέρανε από τους άλλους λαούς παρά μόνο στο πολίτευμα.
Η Δημοκρατία ένωνε τους πολίτες. Η σε κάθε ελληνική πόλη κοινωνία και ιδιαίτερα όπου κυριαρχούσε η Δημοκρατία, δηλαδή η κλήρωση, δεν ήταν ανταγωνιστική αλλά συναγωνιστική. Κάθε πόλη λειτουργούσε σα σύνολο. Όλοι θεωρούνταν άξιοι για τα 99,94 των αξιωμάτων και είχαν, φαίνεται, κατανοήσει πως οι εκλογές και οι διαγωνισμοί δεν έχουν στόχο να επιλεγούν οι καλύτεροι, οι αξιότεροι, οι καταλληλότεροι, αλλά έχουν στόχο να πείσουν την πλειονότητα των πολιτών πως είναι άτομα με περιορισμένες ικανότητες κι ότι οι εκλεγμένοι είναι και εκλεκτοί, χαρισματικοί.

Α. ΚΟΝΤΟΣ. Φιλόλογος-Γλωσσολόγος & Νομικός, Δρ. της Κοινωνικής Ιστορίας

Ασυλο - Να καταργηθεί;

Στο μπλογκ http://paideia-gr.blogspot.com/ έχει ξεκινήσει ένα online δημοψήφισμα κατά πόσο πρέπει να καταργηθεί το άσυλο. Στην ιστοσελίδα των αποτελεσμάτων  βλέπουμε πως το 65% απαντά υπέρ της κατάργησης του ασύλου. Εκεί ξεκίνησε σχετική  συζήτηση και μου δόθηκε το ερέθισμα για να πάρω θέση.

Χρειαζόμαστε το άσυλο ή όχι; Μπρος γκρεμός (ασυδοσία με περιτύλιγμα "δημοκρατίας") και πίσω ρέμα (φασισμός με περιτύλιγμα "δημόσιας τάξης"). Αν ξεστραβωθούμε και διαβάσουμε λίγο ιστορία θα δούμε ότι το άσυλο από την αρχαία εποχή μέχρι σήμερα αποτελεί κοινωνική κατάκτηση.

Έχω μια απορία όμως. Τα επεισόδια ποτέ δεν ξεκινούν μέσα από το άσυλο του πανεπιστημίου. Σωστά; Δηλαδή στο πανεπιστήμιο δεν "κρύβεται" κανένας ταραξίας για να ξεκινήσει τα επεισόδια. Εκείνοι που μπαίνουν μέσα και τα σπάνε στο πανεπιστήμιο είναι οι ΙΔΟΙ που προηγουνμένως ξεκίνησαν έξω στους δρόμους να τα σπάνε ανενόχλητοι. Ποτέ δεν κατάλαβα τι εμποδίζει την αστυνομία να περικυκλώσει τους ταραξίες στους δρόμους έξω από το άσυλο; Γιατί σώνει και καλά οι αστυνομικοί περιμένουν τους κουκουλοφόρους να μπουν στο πανεπιστήμιο;

Το πανεπιστήμιο σήμερα φιλοξενεί ψευδο-αριστερούς ψευδο-ιδεολόγους αλλά καλώς ή κακώς αποτελεί ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ φορέα δυναμικών κοινωνικών κινητοποιήσεων. Αυτό το "εν δυνάμει" είναι που ενοχλεί.

Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι την κατάργηση του ασύλου αλλά μια νέα κουλτούρα συμμετοχικής δημοκρατίας ώστε να υπερασπιζόμαστε σωστά πρώτα τις ιδέες μας και μετά το άσυλο:

1) Πρέπει να αλλάξουν ριζικά τα καταστατικά λειτουργίας των φοιτητικών συνελεύσεων ώστε να απαιτείται η συμμετοχή της πλειοψηφίας του συνόλου των φοιτητών σε όλες τις αποφάσεις.

2) Οι αποφάσεις της συνέλευσης δεν είναι απαραίτητο να παρθούν σε ένα απόγευμα σε ένα αμφιθέατρο. Φύγαμε από τις σπηλιές, ζούμε στο 2009 και οι αποφάσεις μπορούν να παρθούν με επιστημονικά έγκυρο τρόπο ο οποίος να εξασφαλίζει την συμμετοχή όλων στον διάλογο, πχ με αναλυτικά ερωτηματολόγια προς όλους τους φοιτητές. Φανταστείτε ένα αμφιθέατρο γεμάτο από θρασύτατους φοιτητο-πατέρες που "καπελώνουν" τους συμφοιτητές τους και αμπελοφιλοσοφούν σκοτώνοντας την λογική με την "κομματική γραμμή" που υπερασπίζουν. Αυτές δεν είναι συνθήκες διαλόγου και δεν φταίει το άσυλο γι' αυτό.

3) Οι αποφάσεις αφορούν το σύνολο των φοιτητών που αν θελήσουν θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν όλα τα εργαλεία επικοινωνίας που διαθέτουμε το 2009 για να παρέμβουν στις τελικές αποφάσεις: τηλέφωνο, φαξ, ιντερνετ κλπ. Δηλαδή να τροποποιηθούν τα καταστατικά λειτουργίας των συλλόγων ώστε να σεβόμαστε τις απόψεις ΟΛΩΝ και να επιτρέπεται η συμμετοχή των φοιτητών στα κοινά με σύγχρονα μέσα επικοινωνίας αφού φυσικά πιστοποιείται η ταυτότητα του καθενός.

Με λίγα λόγια ζούμε στο 2009, διαθέτουμε τυπογραφία, τηλεφωνία, και ιντερνετ και ακόμα παίρνουμε τις πιο σημαντικές αποφάσεις μας σαν να ζούσαμε στις σπηλιές. Κάποιοι επιμένουν στην ισχυροποίηση συγκεκριμένων μειοψηφιών είτε από την μια μεριά (ψευδο-αριστεροί) είτε από την άλλη (ψευδο-φιλελεύθεροι). Φταίει το άσυλο γι' αυτό;

Φιλικά,

Παναγιώτης Πετεινάτος
http://web4democracy.blogspot.com

Ενσυναίσθηση και διαγενειακή δικαιοσύνη

Στο άρθρο "Διαγενειακή δικαιοσύνη" (Blog HomoSapiens) αναπτύσσεται ο προβληματισμός για την έλλειψη εμπιστοσύνης στην νέα γενιά, την ανεπαρκή κοινωνική λογοδοσία και την…«ανατριχίλα» που προκαλεί η έννοια της αξιολόγησης σε μια γενιά που θέλει να αξιολογεί την επόμενη, χωρίς όμως η ίδια να αξιολογείται.

Ακολούθησε ένα σχόλιο στο συγκεκριμένο άρθρο από τον Bill ότι το διαγενειακό ζήτημα αποτελεί τον βασικό παραδοσιακό παράγοντα του "social question". Υπάρχει απάντηση σε αυτό το ερώτημα; 

ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ: Η ενσυναίσθηση αποτελεί την ελληνική απόδοση της αγγλικής έννοιας «empathy», έναν όρο που συναντούμε στην ιατρική και την ψυχολογία. Ενσυναίσθηση είναι η σπάνια αρετή να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι με βιωματικό τρόπο τα προβλήματα των άλλων ακόμα και αν εκ πρώτης όψεως δεν σε αγγίζουν ούτε σε αφορούν. Οι γιατροί για παράδειγμα καλούνται να να διαγνώσουν έγκαιρα και να αξιολογήσουν εμπειρίες πόνου που οι ίδιοι ίσως δεν βιώσουν ποτέ.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Το χάσμα γενεών, ο διαχωρισμός σε κοινωνικές τάξεις, η απάθειά μας απέναντι σε τρομερά φαινόμενα που συμβαίνουν γύρω μας αλλά και ακόμα και το πρόβλημα στην εκπαίδευση, όλα αυτά, συνδέονται με την έλλειψη ενσυναίσθησης.

Μετά από κάποιες διαλέξεις στο πανεπιστήμιο, αν και θεωρητικές, με βοήθησαν να κατανοήσω ότι αυτό ακριβώς είναι που λείπει στην σημερινή κοινωνία. Από τότε έχω παρατηρήσει ότι ακόμα και "καλοί" και δημιουργικοί άνθρωποι έχουν συχνά έλλειψη ενσυναίσθησης, σε βαθμό που δεν γνωρίζουν ότι αποτελούν και οι ίδιοι μέρος του προβλήματος που τους ενοχλεί.


Ένα πολύ κλασσικό παράδειγμα είναι το λεωφορείο. Όταν υπάρχει μεγάλη κίνηση στο κέντρο της Αθήνας, όσοι είναι έξω πάντα φωνάζουν "κάντε χώρο να περάσουμε" και όσοι είναι μέσα στην πλειοψηφία (δυστυχώς) δεν πηγαίνουν προς το κέντρο για περάσει ο κόσμος. Το ίδιο και στο μετρό τις ώρες αιχμής. Αυτό είναι ένα φαινόμενο που ζω καθημερινά και δεν δικαιολογείται ειδικά στο μετρό όπου υπάρχουν μεγάλοι κενοί χώροι πολύ συχνά ακόμα και τις ώρες αιχμής. Ο καθένας σκέφτεται μόνο τον εαυτό του (με λίγες εξαιρέσεις).

Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι ότι όταν είμαστε μαθητές όλοι συμφωνούμε σε τι δεν θέλουμε από έναν καθηγητή να μας κάνει. Όταν όμως γινόμαστε καθηγητές ξεχνούμε και θεωρούμε υπερβολικά τα σχόλια των μαθητών.

Είμαι πεπεισμένος πως η ενσυναίσθηση είναι αρετή που περνάει από την σφαίρα της ορθής σκέψης. Επομένως μπορεί να διδαχθεί σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Να διδαχθούμε όλοι με θεωρίες αλλά και με παραδείγματα ότι προσωπικό μας όφελος περνάει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ μέσα από το κοινωνικό μακροπρόθεσμο όφελος. Από εκεί ξεκινούν όλα, ακόμα και η διαγενειακή δικαιοσύνη. Το "Social Question" που αναφέρει ο Bill, μπορεί με αυτόν τον τρόπο να προσεγγισθεί ολοκληρωμένα.

Μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί

Για προσέξτε λίγο την παρακάτω ιστορία... Την διάβασα στο μπλογκ ΛΙΓΑΠΟΛΑ. Απολαύστε την...

Ένας βιολιστής στο μετρό...

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός.

Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι – χωρίς καμία εξαίρεση – τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν – έστω και για λίγο – μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.

Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!

Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»

Πηγή: Washington Post  

Μεταφρασμένη περίληψη από: kosmosnews.blogspot.com

αυτοοργάνωση - αυτοοργάνωση - αυτοοργάνωση

ΟΙ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ. Ένα από τα πράγματα που με ενοχλούν στην πολιτική (υπο)κουλτούρα είναι οι "καραμέλες". Πρόκειται για φράσεις-κλισέ που ακούγονται από παντού και δυστυχώς έχουν περάσει και στην κοινωνία. Οι καραμέλες του τύπου ότι τα προβλήματα θα λυθούν αν "κατέβουμε στους δρόμους", όταν "σηκωθούμε από τον καναπέ", όταν "κλείσουμε την τηλεόραση"..κλπ. Πρόκειται για φράσεις που φαινομενικά λένε κάτι αλλά στην ουσία αποπροσανατολίζουν και δεν προσφέρουν τίποτα το εποικοδομητικό. Αγαπητέ φίλε, μην τα βάζεις με τον καναπέ σου. Ο καναπές σε αναπαύει για λίγες ώρες το βραδάκι μετά από πολλές ατέλειωτες ώρες τρεξίματος. Η γυμναστική και άλλες δημιουργικές ασχολίες πρέπει οπωσδήποτε  να προστεθούν πριν ή μετά από την ξεκούρασή σου αλλά σε τι σου φταίει ο καναμπές;

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ & ΠΟΡΕΙΕΣ. Είμαι υπερ των καταλήψεων, των συλλαλητηρίων κλπ ως στοχευμένα εργαλεία πίεσης σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Η  καθημερινή χρήση τέτοιων πρακτικών όμως έχουν μειώσει πολύ την δύναμή τους. Δεν είναι προφανές αυτό;;;; Ποτέ δεν κατάλαβα πως γίνεται να λυθούν τα σύνθετα προβλήματα της χώρας με το να αποφασίσουμε όλοι "να κατέβουμε στους δρόμους". Τι θα αλλάξει;  Εκεί στον δρόμο θα συζητήσουμε και θα προτείνουμε λύσεις; Θα διώξουμε τους "κακούς" πολιτικούς και θα έρθουν οι άλλοι, οι "καλοί"; Αυτή η (υπό)κουλτούρα συμμετοχής των πολιτών στα κοινά έχει κερδίσει έδαφος στην λογική της εκτόνωσης και όχι στην βάση της ουσιαστικής επίλυσης των προβλημάτων. Με ενοχλεί όταν ακούω τέτοια φρασεολογία να υιοθετούν όλοι εκείνοι  που περιμένουν ένα συλλαλητήριο για να εξιλεώσουν την εικόνα τους στην ιστορία και την συνείδησή τους. Εκείνοι που στην καθημερινότητά τους σιωπούν. Εκείνοι που όταν συμμετέχουν στα κοινά χτυπούν απλώς τις πλάτες των συντρόφων τους, δεν ασκούν εποικοδομητική κριτική, δεν ορθώνουν το ανάστημά τους και δεν προτείνουν τίποτα το διαφορετικό. Δεν καταγγέλλω τα άτομα, αλλά την λάθος (υπο)κουλτούρα που έχει κυριαρχήσει. Πιστεύω ότι τα ίδια άτομα, υπό άλλες συνθήκες μπορούν να συμμετάσχουν πιο δημιουργικά.

ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ. Στο αντίπαλο δέος, βρίσκονται οι ενεργοί πολίτες που συνήθως δεν εμπνέονται από την πολιτική και συμμετέχουν σε διάφορες δράσεις και πρωτοβουλίες καθημερινά πχ σε συλλόγους προστασίας ασθενών, ανηλίκων, περιβάλλοντος κλπ. Δυστυχώς η συμμετοχή σε μια τέτοια ομάδα προϋποθέτει να διαθέσεις μεγάλη δόση υπομονής, επιμονής και ματαιοπονίας. Δηλαδή να κουράζεσαι πολύ για να εντοπίσεις τα πραγματικά προβλήματα μαζί με άλλους, να διατυπώνεις συγκεκριμένες προτάσεις αλλά τελικά να βρίσκεσαι στο έλεος ενός διεφθαρμένου παλαιοκομματικού σωλήνα περιμένοντας να υιοθετήσει τις προτάσεις σου. Κάτι πρέπει να αλλάξει λοιπόν, και αυτό δεν είναι "να βγούμε στους δρόμους". Πρέπει να αλλάξουν οι πολιτικοί θεσμοί συμμετοχής στα κοινά. Τι μας λείπει λοιπόν;

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ. Δεν μας λείπει το "ξύπνημα" ούτε μας φταίει ο "καναπές". Οι ενεργοί πολίτες ήδη υπάρχουν και είναι πολλοί αλλά δεν υπάρχουν εκείνοι οι πολιτικοί θεσμοί μέσα από τους οποίους θα ενσωματώνεται η φωνή τους. Χρειαζόμαστε έναν νέο ανοιχτό θεσμό συμμετοχής των πολιτών στα κοινά. Έναν θεσμό που θα που θα ενσωματώνει αυθόρμητα και φυσικά την φωνή των απλών πολιτών μέσα στον κομματικό μηχανισμό.  Έναν ανοιχτό θεσμό στον οποίο οι πολίτες θα μπορούν να  συμμετέχουν σε μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες της επιλογής τους. Μας λείπει δηλαδή ο θεσμός της "αυτοοργάνωσης" των πολιτών που θα μπορούν να λειτουργούν μέσα στα κόμματα και παράλληλα με τις Τοπικές Οργανώσεις οι οποίες έχουν ερημώσει.

Η αυτοοργάνωση καταρχήν είναι μια πρωτοποριακή ιδέα ελεύθερης συμμετοχής στα κοινά. Αναφέρεται στην ικανότητα μιας οποιασδήποτε ομάδας πολιτών να μπορούν αυθόρμητα να αποκτήσουν θεσμική επικοινωνία με ένα κόμμα και την πολιτική ιεραρχεία εκ των έσω χωρίς την μεσολάβηση ενός ψηφοθήρα πολιτικού. Τα social networks του διαδικτύου αποτελούν μια virtual αποικόνιση της ιδέας της αυτοοργάνωσης. Το διαδίκτυο μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στην δημιουργία και την πολιτική ενσωμάτωση τέτοιων ομάδων αλλά και το αντίστροφο. Τολμηρές καινοτομίες ηλεκτρονικής δημοκρατίας ή νέοι θεσμοί συμμετοχικής δημοκρατίας μπορούν να προκύψουν μέσα από πειραματισμούς που θα θελήσουν να ξεκινήσουν μικρότερες ομάδες με συμπεράσματα τα οποία θα δημοσιοποιούν. Θα είναι μια μόνιμη ανοιχτή πόρτα για τους πολίτες και ειδικά τους νέους που θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά περισσότερο δημιουργικά.

ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ
"...Σκοπός της αυτοοργάνωσης (ή μάλλον θεωρητικός στόχος προς το παρόν και ελπίζω πράξη σύντομα) είναι να «λειτουργήσει» εκεί που τελειώνει η αρμοδιότητα του κράτους και αρχίζει η κοινωνία. Δηλαδή, οι αυτο-οργανώσεις είναι το σημείο επαφής του κράτους με τους ενεργούς πολίτες αυτής της κοινωνίας..." Γ. Αγγέλου, 

Το παραπάνω χαρακτηριστικό απόσπασμα αποτελεί τμήμα κειμένου από το blog του Γιάννη Αγγέλου με τίτλο "ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ". Σας συνιστώ να μελετήσετε και τα υπόλοιπα άρθρα από το ίδιο Blog, καθώς η πνευματική εργασία του Γ. Αγγέλου είναι πολύ διαφωτιστική ειδικά σε θέματα που αφορούν την αυτοοργάνωση και τις απαραίτητες τομές που έχει ανάγκη σήμερα ο πολιτικός χώρος http://ggange.blogspot.com. Δεδομένης της  ευρωπαϊκής και δημοκρατικής κουλτούρας του Γ. Παπανδρέου  ελπίζουμε πως τέτοιες φωνές θα ληφθουν σοβαρά υπόψη στον κομματικό σχεδιασμό του ΠΑΣΟΚ.

ΠΑΣΟΚ: Έλληνες γιατροί στην λωρίδα της Γάζας

Στο προσωπικό μπλογκ του Αλέξη Στάμου  υπάρχει μια συγκλονιστική μαρτυρία που σας συστήνω οπωσδήποτε να διαβάσετε. Ακολουθεί απόσπασμα:

"...Βρίσκω κάποιον που μιλάει αγγλικά, του ζητάω να μου εξηγήσει. Μαθεύτηκε, λέει, πως τρεις Έλληνες γιατροί ήρθαν πριν 10 λεπτά και φόρεσαν αμέσως μπλούζες, μπήκαν στα χειρουργεία. Ο κόσμος κραυγάζει: «Ο Θεός μας έστειλε τους Έλληνες», «Ο θεός να φυλάει τους Έλληνες». Πενήντα χρονών μαντράχαλος δεν αντέχω και τα δάκρυα τρέχουν για την τραγωδία που βλέπω μπροστά στα μάτια μου, για την αγάπη που δείχνουν αυτοί οι άνθρωποι.>

Τρείς Έλληνες γιατροί, ο Άρης Μουσιώνης, ο Ηλίας Καρανίκας, ο Θανάσης Νησιώτης είναι εκεί, παρόντες. Δίνουν τη μάχη με λιγοστά μέσα να σώσουν ζωές. Και τα κατάφεραν. Κι ο κόσμος το είδε, το ένοιωσε. Κι αγκάλιασε την αποστολή του Γιώργου Παπανδρέου με τόση αγάπη και προσμονή που δεν πιστεύω ότι θα ξανανιώσω στη ζωή μου. Ποτέ μάτια δεν έχουν πει τόσα πολλά, όσο τα μάτια αυτών των ανθρώπων. Ποτέ αγκαλιές και φιλιά και χειραψίες δεν είχαν τόση δύναμη και τόση αλήθεια..."- Αλέξης Στάμου, διαβάστε ολόκληρη την μαρτυρία στο link.

Φυσικά αξίζουν πολλά μπράβο στους ανθρώπους που βρήκαν το κουράγιο να πάνε στο κέντρο των πολεμικών επιχειρήσεων. Αυτό που δεν γνωρίζω είναι κατά πόσο θα ήταν εύκολο (σε διπλωματικό και πρακτικό επίπεδο) να πάνε περισσότεροι Έλληνες γιατροί και ειδικοί επιστήμονες και όχι μόνο 3. Θεωρώ ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες που με κίνδυνο την ζωή τους θα θελήσουν να βοηθήσουν αν τους ζητηθεί να συμμετάσχουν. Και όταν λέω με κίνδυνο της ζωής τους το εννοώ. Είμαστε "τρελοί" εμείς οι Ρωμιοί. Έχουμε στα χέρια μας μεγάλη τεχνολογία ενημέρωσης και επικοινωνίας αλλά εξ όσων γνωρίζω δεν αναζητήθηκαν γιατροί εθελοντές μέσω πχ. της mailing list του ΠΑΣΟΚ. Το λέω βέβαια με επιφύλαξη χωρίς να γνωρίζω τις ειδικές συνθήκες της πρωτοβουλίας του ΠΑΣΟΚ [1].

Την ώρα βέβαια που το ΠΑΣΟΚ παραδίδει μαθήματα ανθρωπιάς, τα κλασσικά ΜΜΕ σιωπούν προκλητικά αποκοιμίζοντας τον κόσμο. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα αναζητήσει από εδώ, από το διαδίκτυο την "πηγή" για το τι πραγματικά συνέβη.

update 18|01|09

[1] Στην προσωπική ιστοσελίδα του Γ. Παπανδρέου, βλέπουμε τις καταγγελίες του ΓΑΠ για στοχευόμενη παρεμπόδιση στη παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα και για την έκκληση που έκανε ο Γ. Παπανδρέου  προς το Ισραήλ, να ανοίξει διόδους και να αφήσει ελεύθερα περάσματα, ώστε να μπορεί να φτάσει επιτέλους η ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστίνιους. Έτσι προφανώς απαντάται και το ερώτημα που έθεσα για μια πιο οργανωμένη συμπαράσταση. 

άνεργοι δημοσιογράφοι - το σήριαλ

Εδώ και καιρό έχει ξεκινήσει ένα σήριαλ στο οποίο πρωταγωνιστούν μια ομάδα "άνεργων δημοσιογράφων" και το ομώνυμο μπλογκ τους. Το πρωτοφανές στην όλη ιστορία ήταν ότι πρώτα έχτισαν ένα κοινωνικό προφίλ αδικημένων και λογοκριμένων δημοσιογράφων και στην πράξη μέχρι σήμερα άσκησαν λογοκρισία βαθμό πρωτοφανή ακόμα και για τα δεδομένα της ανώνυμης μπλογόσφαιρας. Το σήριαλ έχει πολλά επεισόδια και ξεκίνησε με την "κατασκευή" μιας είδησης στην οποία ο Γ. Παπανδρέου υποτίθεται όχι χάρισε 150.000 ευρώ ως δώρο σε στελέχη και φίλους δημοσιογράφους. (περισσότερες πληροφορίες βλ. ανάρτηση Billdanos, Κίνδυνοι Διαδικτύου) Μετά από αρκετές ημέρες σήμερα με ειδική ανάρτηση ζητούν συγνώμη, κατά τη γνώμη μου, με έναν τρόπο τουλάχιστον ύποπτο.

Οι δημοσιογράφοι γενικά έχουν εκπαιδευτεί να σερβίρουν το τυράκι και να κρύβουν καλά την φάκα. Το πρωτοφανές στην υπόθεση των άνεργων δημοσιογράφων δεν ήταν τόσο η κατασκευασμένη είδηση αλλά η συστηματική και ύπουλη λογοκρισία. Είναι ένα φαινόμενο πρωτοφανές ακόμα στην χώρα της ανώνυμης μπλογκόσφαιρας. Ας υποθέσουμε ότι έχουν δίκιο οι "άνεργοι δημοσιογράφοι" και ερμηνεύουν σήμερα την όποια αγανάκτηση του "συναδέλφου" τους. Η λογοκρισία όμως πως ερμηνεύεται; Ποιος κώδικας δεοντολογίας επιτρέπει την συστηματική και  ύπουλη λογοκρισία; Οι "συνάδελφοί" του γράφουν σήμερα ότι τόσο καιρό τους είχε «πείσει» και περίμεναν να διασταυρώσουν την είδηση. Στο μεταξύ όμως τόσες μέρες γιατί «έκοβαν» τις αντίθετες απόψεις; Θα ζητήσουν συγνώμη και γι' αυτό; Ο Γ. Παπανδρέου αποδείχθηκε για άλλη μια φορά καθαρός. Αν υπήρχαν όμως βάσιμες υποψίες εναντίον του η λογοκρισία στην αντίθετη γνώμη θα επιτρεπόταν; Τι σόι μεταμοντέρνος Γκεμπελισμός είναι αυτός;

Κατ' εμέ, απολογούνται για ένα θέμα το οποίο κατά τεκμήριο τους έκανε ρεζίλι και τους εξέθετε στα μάτια ολόκληρης της μπλογκόσφαιρας. Δεν τους έπαιρνε να κάνουν αλλιώς. Για την ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΜΗ ΥΒΡΙΣΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ δεν γίνεται λόγος διότι δεν δικαιολογείται από ΚΑΝΕΝΑ ΚΩΔΙΚΑ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ, και την άσκησαν στο μέγιστο βαθμό. Ακόμα και σήμερα δεν επιτρέπουν  σχόλια στο απολογητικό  ποστ; Γιατί άραγε; Αφού έφυγε ο «κακός» συνάδελφος, γιατί δεν επιτρέπουν να σχολιάσουμε την απολογία τους;

 Τις τελευταίες μέρες δέχομαι μια βροχή από επισκέψεις στo web4democracy.blogspot.com μέσω της google. Νούμερο 1 πηγή επισκεψημότητας στο μπλογκ φιγουράρουν λέξεις [κίνδυνοι διαδικτύου] στις οποίες βγαίνει στην κορυφή η σελίδα στην οποία  άνεργοι δημοσιογράφοι εκτίθενται. (http://web4democracy.blogspot.com/2009/01/blacklist.html )

Όπως έχω δεσμευτεί θα τους αφαιρέσω από την BlackList των κινδύνων διαδικτύου υπό την προϋπόθεση ότι θα ζητήσουν συγνώμη για την απαράδεκτη λογοκρισία μη υβριστικών σχολίων. Ως παράδειγμα, περιμένω κάποια εξήγηση γιατί έσβησαν το σχόλιο που έγραψα προσωπικά στο μπλογκ τους και θα το βρείτε στην σελίδα http://web4democracy.blogspot.com/2008/12/2009.html. Που βρίσκεται η ύβρις στο σχόλιό μου; Τι σόι δεοντολογία τους επιτρέπουν να διαγράφουν ένα σχόλιο που απλά εκφράζει την αντίθετη γνώμη;

Κάτι δεν πάει καλά αγαπητοί φίλοι, κάτι δεν πάει καθόλου καλά... Ο όρος "γκεμπελισμός" για την στάση τους, κατά τη γνώμη μου, εξακολουθεί να ισχύει.

Ισραηλινοί που αρνούνται να πολεμήσουν - συλλογή υπογραφών

Στο Ισραήλ φυλακίζονται νεα παιδία επειδή αρνούνται να πολεμήσουν τους Παλαιστίνιους. Υπογραφές συμπαραστασης συγκεντρώνονται παγκόσμια.

Το κείμενο συμπαραστασης το οποίο μπορείτε να υπογράψετε: http://december18th.org/

Ακόμα εδώ θα δείτε ενα βιντεάκι όπου μιλάνε τα ιδια τα παιδιά:

Πηγη: Οικοκρήτη

Αδύναμες πλειοψηφίες και επίμονες μειοψηφίες

Καταγραφω 2 ενδιαφέροντα σχόλια του HomoSapiens (HS) με πολλές προεκτάσεις.

Σιωπηλές πλειοψηφίες
"...σήμερα μπορεί κανείς να αντιληφθεί αρκετές περιπτώσεις (βλ. πχ πανεπιστήμια), όπου υπάρχουν πολιτικά ανίσχυρες σιωπηλές πλειοψηφίες που επιθυμούν μετατόπιση από το status quo και επίμονες πολιτικά ισχυρές μειοψηφίες που υπερασπίζονται το status quo και εδραιώνουν την αδράνεια."-HS

Βλέπουμε επίσης πως σε κάθε δράση υπάρχει και η αντίδραση (Νόμος του Νεύτωνα). Οι καταλήψεις των σχολών από ισχυρές μειοψηφίες αποτελούν την αντίδραση στην δράση των καθηγητών μεταξύ οποίων επικρατεί επίσης μια ισχυρή μειοψηφία συντηριτισμού. Η πλειοψηφία των ακαδημαϊκών σιωπά, αισθάνεται ανίσχυρη να επιβάλλει την λογική της προόδου και η πλειοψηφία των μαθητών - φοιτητών να αισθάνεται εγκλοβισμένη σε αυτό το αδιέξοδο.

Επίμονες μειοψηφίες
"Η ιδέα των επίμονων "μειοψηφιών" είναι εξαιρετικά σημαντική... Αναμένουμε ότι οι επίμονες μειοψηφίες θα ισχυροποιηθούν και μέσω της συλλογικής δράσης θα κερδίζουν περισσότερο χώρο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Άλλωστε μία τέτοια μειοψηφία δεν φτιάξαμε κι εμείς :)."-HS

Δηλαδή βλέπουμε και τον αντίλογο. Πως ένας μηχανισμός ισχυρής μειοψηφίας (bloggers) μέσα από διαφανείς, δημόσιες και ανοιχτές τοποθετήσεις (διαδίκτυο) μπορούν να επηρεάσουν ριζικά τις εξελήξεις. Διαβάστε και στην εφημερίδα Guardian παλιότερο άρθρο (2006) σχετικά με την δυσανάλογα ισχυρή δύναμη των Bloggers στην διαμόρφωση των τάσεων.

Δημοσιογραφικά μαθήματα: Πως να "θάψεις" μια είδηση

Μάθημα: Πως να "θάψεις" μια είδηση, έναν άνθρωπο, μια ιδέα

Αγαπητέ νέε δημοσιογράφε, ας υποθέσουμε πως λαμβάνεις μια σημαντική είδηση την οποία θέλεις να "θάψεις" όσο πιο βαθειά μπορείς μακριά από την επικαιρότητα. Σου προτείνουμε τα εξής:

1ον) Βρες έναν τίτλο με κενό περιεχόμενο. Έναν τίτλο βαρετό που από μόνος του να μην λέει τίποτα.
2ον) Βρες έναν χώρο κάπου στον πάτο της εφημερίδας. Να ξέρεις ότι ισχύουν όλα αυτά που σου διδάξαμε στο 1ο έτος, ότι δηλαδή οι αναγνώστες σου είναι ηλίθιοι και δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν τι παιχνίδι παίζεται.
3ον ) Γέμισε τα μπλογκ με τα «τσιράκια» σου να διαδίδουν το ακριβώς αντίθετο. Μην ξεχνάς ότι έμαθες στο τελευταίο έτος της δημοσιογραφίας: «μην χύνεις την λάσπη με τον κουβά, βάλτη στον ανεμιστήρα».

Ας περάσουμε τώρα και στην πράξη με ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε, θεωρητικά πάντα, ότι μαθαίνεις την εξής είδηση: οι Παλαιστίνιοι δέχονται δολοφονική επίθεση από το Ισραήλ και εν μέσω πολέμου θέλουν να τιμήσουν έναν ευρωπαίο ηγέτη στην λωρίδα της Γάζας και να δώσουν ένα συμβολικό μήνυμα. Έτσι, για να μπεις στο πετσί του ρόλου ας υποθέσουμε ότι ο ηγέτης αυτός βρίσκεται κάπου στην χώρα σου να μισεί τους πολέμους, τις αιματοχυσίες και το ξεζούμισμα των πολιτών αλλά έχει την κακή συνήθεια να μην χτυπάει το χέρι του ούτε στο τραπέζι ούτε και στους ανθρώπους. Τι θα κάνεις; Τι θα κάνεις όταν τόσα χρόνια προσπαθείς να πείσεις τους πάντες ότι ο άνθρωπος αυτός είναι «σιωνιστής», προδότης κλπ αλλά εν καιρώ πολέμου στην Γάζα οι παλαιστίνιοι αποφασίζουν να ονομάσουν πτέρυγα του νοσοκομείου τους με το όνομά του;

Δες τι θα έκανε ένας δικός μας άνθρωπος, υποθετικά πάντα, αν εργαζόταν στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Δες και μάθαινε :

1. Θα έβαζε έναν γενικό τίτλο «το όνομα». Άντε τώρα ο άλλος να καταλάβει τι εννοείς εσύ με … το όνομα.
2. Θα έχωνε την είδηση στα ψιλά γράμματα των παραπολιτικών
3. Στο μεταξύ, θα ενεργοποιούσε «ανεξάρτητους» μπλογκερς να κατηγορούν τον αυτές τις ημέρες τον συγκεκριμένο ηγέτη ως «σιωνιστή», «προδότη» κλπ.
Επιμέλεια μαθήματος: Σύνδεσμος Οργανωμένης Παραπληροφόρησης

--------------------------------------

Το όνομα
Από χθες το όνομα του Γιώργου Παπανδρέου είναι γραμμένο στο νοσοκομείο της Ράφα, στη Λωρίδα της Γάζας. Δόθηκε σε μια πτέρυγα σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για το γεγονός ότι τις τελευταίες ημέρες βρίσκεται εκεί και βοηθάει τους τραυματίες Παλαιστινίους ομάδα γιατρών του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον πρώην βουλευτή Αρη Μουσιώνη και με τη συμμετοχή του συναδέλφου του Ηλία Καρανίκα. Η ομάδα του ΠΑΣΟΚ, πέρα από τις χειρουργικές επεμβάσεις που πραγματοποιεί, παρέδωσε νοσοκομειακό και υγειονομικό υλικό".
Πηγή: ελευθεροτυπία

Πηγή της "είδησης": @ρ@τε πύλ@ς

Ηλεκτρονική Δημοκρατία: υπάρχει ελπίδα?

Το άρθρο αυτό ξεκίνησε με αφορμή ένα μπλογκ που δημιουργήθηκε πρόσφατα από την Αθηνά Μαλαγαρδή, με πολύ ενδιαφέρον περιεχόμενο.

Στο άρθρο Η Δημοκρατία πέρα απ' τον τόπο και το χρόνο= ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ η Αθηνά γράφει χαρακτηριστικά για το διαδίκτυο ότι «μπορεί να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις, να φέρει τους πολίτες "πρόσωπο με πρόσωπο" με τους φορείς άσκησης της Εξουσίας. Στη χώρα μας, την Ελλάδα, γεννήθηκε η Δημοκρατία. Τι θα λέγατε να γεννηθεί από εδώ και η ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ?»

Η "ηλεκτρονική δημοκρατία" θα έπρεπε να αποτελεί μόνιμο θέμα συζήτησης τουλάχιστον μεταξύ των bloggers διότι αποτελεί εν δυνάμει, τον πιο αποτελεσματικό φορέα συμμετοχής και συλλογικής πίεσης. Τα οργανωμένα συμφέροντα (vested interests) είναι αυτονόητο ότι θίγονται από την όποια μαζική λαϊκή συμμετοχή μέσω διαδικτύου. Κατ’ αρχήν το e-Democracy ως γενικός τίτλος συγχέεται με άλλους όρους όπως e-Participation, e-Government, και προσωπικά έχω πεισθεί ότι αυτό γίνεται σκόπιμα. Ο όρος e-Government αφορά την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και την αναβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών. Για παράδειγμα στην σελίδα ePractice.eu μπορείς να γραφτείς μέλος και να παρακολουθήσεις την επίσημη ευρωπαϊκή προσπάθεια της Ε.Ε. για διαδικτυακή συμμετοχή. Είναι έκδηλη η επιμονή στο e-Government εις βάρος του e-Democracy. Είμαστε βέβαια στην αρχή.

Μετά από πολλές θεωρητικές συζητήσεις αλλά και έμπρακτη συμμετοχή σε πειραματικές πρωτοβουλίες συμμετοχικής δημοκρατίας κατέληξα σε ορισμένα βασικά συμπεράσματα:

1) Το e-Democracy όταν εφαρμοστεί με ιδανικό τρόπο θα αφορά την συνύπαρξη όλων (πολιτικών και πολιτών) σε ένα ή πολλά διαδικτυακά καφενεία (πχ φόρουμ) με σκοπό τον διάλογο (ερωτήσεις που συνοδεύονται από απαντήσεις) και όχι τον μονόλογο (μόνο ερωτήσεις ή μόνο ανακοινώσεις). Με ανοιχτές διαδικασίες μπορεί να εξασφαλιστεί η λογοδοσία των αιρετών αρχόντων (που θα υποχρεώνονται να απαντήσουν στους πολίτες) οι οποίοι θα παίζουν ρόλο διαχειριστικό απολογούμενοι καθημερινά στους πολίτες που συμμετέχουν (Συμμετοχική Δημοκρατία).

2) Κίνδυνοι- κίνδυνοι - κίνδυνοι. Τόσα χρόνια στη διαδικτυακή κοινότητα ακόμα μιλούμε για τους κινδύνους χωρίς να επεξεργαζόμαστε τις λύσεις που υπάρχουν και είναι μπροστά μας. Κατ’ αρχήν η ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν είναι ηλεκτρονική δημοκρατία. Ούτε προσθέτει τίποτα ουσιαστικό στην ποιότητα της δημοκρατίας. Ίσως μειώνει την γραφειοκρατία και το συνολικό κόστος αλλά κατά την γνώμη μου ενισχύει την κινδυνολογία και αν πάει κάτι στραβά στην ψηφοφορία κινδυνεύει να χαθεί εντελώς η αξιοπιστία των νέων τεχνολογιών. Ο κόσμος δεν έχει ψύχραιμα αντανακλαστικά και με το πρώτο «hacking» στους ψήφους θα μιλούν όλοι για τα «μηχανήματα του διαόλου». Για αρχή δεν χρειαζόμαστε το διαδίκτυο για να ψηφίζουμε, αυτό ας το κάνουμε με χαρτάκια στις κάλπες. Είναι ένας σίγουρος τρόπος να προστατεύσουμε την ουσία της ηλεκτρονικής δημοκρατίας που αφορά τον δημόσιο λόγο και αντίλογο, χωρίς απαραίτητα ψηφοφορίες.

3) Τόσος κόσμος πως θα συμμετάσχει διαδικτυακά; Ο πολύς κόσμος έτσι και αλλιώς απέχει από τα κοινά. Σε όσες πρωτοβουλίες έχω συμμετάσχει διαδικτυακά τον τελευταίο καιρό έχω πεισθεί ότι ο πολύς κόσμος δεν ενδιαφέρεται να συμμετάσχει στα κοινά. Ωστόσο πρέπει να δοθεί διέξοδος σε μια μεγάλη μάζα ενεργών πολιτών που έχουν γνώμη και άποψη αλλά δεν έχουν πρόσβαση σε κανένα κέντρο αποφάσεων και αυτό είναι το πρόβλημα. Μιλάω για το άτομο με το «ανήσυχο πνεύμα» που συναντούμε στην οικογένεια, στην δουλειά κλπ. που δεν αφιέρωσε όλη την ζωή του να αφισοκολλά για λογαριασμό κάποιου κόμματος και θα ενδιαφέρονταν να συμμετάσχει θεσμικά μέσω διαδικτύου.

4) Πως θα οργανωθούν οι ενεργοί πολίτες (τα ανήσυχα πνεύματα);
Τα παρακάτω που γράφω, για κάποιον που τα διαβάζει πρώτη φορά ίσως ακουστούν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Τα καταγράφω ως προσωπικά συμπεράσματα από την συμμετοχή μου σε ένα πείραμα συμμετοχικής δημοκρατίας από φίλους και μέλη της βάσης του ΠΑΣΟΚ (e-pasok.forumotion.com). Η αρχική ιδέα, είναι η θεσμική κατοχύρωση ενός φόρουμ συμμετοχικής δημοκρατίας στο ΠΑΣΟΚ (βλέπε λίνκ και εικόνες εδώ) με την ελπίδα ότι αν ο Γ. Παπανδρέου πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία σε ένα κόμμα εξουσίας η ιδέα θα εξαπλωθεί και στα υπόλοιπα κόμματα.

Ωστόσο, ερμηνεύοντας τα προβλήματα που προέκυψαν μέχρι σήμερα αλλά και από όσα ειπώθηκαν στο φόρουμ θα μπορούσε να προκύψει ως πρόταση ένα διαφορετικό μοντέλο συμμετοχής των πολιτών στα κοινά. Συμμετοχή μέσα από πολλούς μικρότερους πυρήνες με υβριδικό τρόπο, εντός και εκτός διαδικτύου παράλληλα.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Εξ’ όσων γνωρίζω το σύνταγμα αναγνωρίζει μόνο στα πολιτικά κόμματα την αποστολή της ενεργοποίησης του πολίτη στο πολιτικό γίγνεσθαι. Οι πολίτες σχηματίζουν αυθόρμητα «ομάδες πίεσης» αλλά μέχρι σήμερα λειτουργούν αντιπολιτευτικά προς τα κέντρα εξουσίας και όχι «εκ των έσω» με θεσμικές διαδικασίες. Ως πρώτο βήμα δηλαδή αυτό που χρειαζόμαστε είναι να θεσμοθετηθεί η έννοια της αυτό-οργάνωσης των πολιτών και ο τρόπος συμμετοχής τους στα κέντρα αποφάσεων.

Μια αυτο-οργάνωση είναι μια ομάδα (πχ άνω των 20 ατόμων) σε μια γειτονιά, μια ομάδα επιστημόνων, μια ομάδα φίλων κλπ  με την δυνατότητα θεσμικής εκπροσώπησης όπως ακριβώς και η Τοπική Οργάνωση ενός κόμματος. Έτσι θα μπουν κάποιοι κανόνες στον δημόσιο διάλογο με την κοινωνία. Αυτές οι αυτό-οργανώσεις, θεσμικά αναγνωρισμένες, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως πυρήνες για υπερκομματική - οριζόντια συνεννόηση και προώθηση κοινών αιτημάτων. Από αυτές τις ομάδες πολιτών, κάποιες «πρότυπες» αυτό-οργανώσεις μπορούν να επιλέξουν το διαδίκτυο ως τον φυσικό χώρο «συνέλευσης» με την δυνατότητα καθημερινής συμμετοχής των μελών (πχ μέσα από ένα φόρουμ) και λήψης αποφάσεων διαδικτυακά.

Όλα τα παραπάνω ίσως ακούγονται μακρινό όνειρο. Στην πράξη όμως  κανείς δεν πρόκειται να μας χαρίσει τίποτα αν δεν συννενοηθούμε μεταξύ μας. Για την υλοποίηση της διαδικτυακής δημοκρατίας χρειαζόμαστε την αυτο-οργάνωση ως υβριδικό θεσμό μεταξύ υπαρκτού κοινωνικού δικτύου (social network) και διαδικτυακής συμμετοχής (web social network) αλλιώς η ηλεκτρονική δημοκρατία γίνεται ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη. Επίσης με τον τρόπο αυτό αντιμετωπίζονται ζητήματα ασφάλειας προσωπικών δεδομένων αφού ο ενεργός πολίτης παρέχει τα αναλυτικά στοιχεία του μόνο στην ομάδα ατόμων που εμπιστεύεται και οι υπόλοιποι διαδικτυακοί αναγνώστες αλλά και η κεντρική εξουσία αποκτούν πρόσβαση σε ελάχιστα προσωπικά δεδομένα.

Παναγιώτης Πετεινάτος

Τι μας θυμίζει η επιχειρηματολογία του Ισραήλ;

Περισσότεροι από 900 οι νεκροί στην γάζα μεταξύ των οποίων 277 παιδιά, 95 γυναίκες και 92 ηλικιωμένοι, οι δε τραυματίες έφτασαν τους 3.950. (πηγή: "Καθημερινή")


ΔΙΟΡΘΩΣΗ: Τις τελευταίες ημέρες διαβάστηκαν αποσπάσματα από το υπουργείο προπαγάνδας του Χίτλερ θυμίζοντάς μας το ύφος των επιχειρημάτων της εποχής και πόσο "κοντά" ιδεολογικά βρίσκονται με εκείνα του σημερινού Ισραήλ. Μετά από σχολιασμό αναγνώστη διαπίστωσα ότι τα αποσπάσματα που ακολουθούν, δεν αποτελούν ιστορικά ντοκουμέντα. Ο παραλληλισμός βέβαια είναι εύστοχος και αποτελεί μετάφραση άρθρου του Uri Avneri (ισραηλινός συγγραφέας-ακτιβιστή) που προσπαθεί να μας θυμίσει τι θα έγραφαν σήμερα τα βιβλία ιστορίας αν είχε νικήσει η Γερμανία τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

- Στην πολιορκία του Λένινγκραντ από τους Ναζί, που κράτησε πάνω από χίλιες μέρες, «μια συμμορία από εξτρεμιστές, επονομαζόμενη ”Κόκκινος Στρατός” κρατούσε τα εκατομμύρια των κατοίκων της πόλης ομήρους και προκαλούσε τα αντίποινα της Βέρμαχτ. Η τελευταία, μη έχοντας άλλη επιλογή, αναγκάστηκε να την βομβαρδίζει, να της επιβάλει ολικό αποκλεισμό και να εξοντώνει τον πληθυσμό της»(!).

- Λίγο πριν την πολιορκία του Λένινγκραντ, «η συμμορία του Τσόρτσιλ, κρυμμένη ανάμεσα στους κατοίκους του Λονδίνου, τους χρησιμοποιούσε ως ανθρώπινη ασπίδα, αναγκάζοντας τη Λουφτβάφε να μετατρέψει, παρά τη θέλησή της, την πόλη σε ερείπια» (!)…».

Αξίζει να διαβάσετε το αυθεντικό άρθρο καθώς αναφέρεται πολύ παραστατικά και με παραδείγματα στις τακτικές προπαγάνδας του Ισραήλ. Ο συγγραφέας εξηγεί πως το Ισραήλ θα χάσει με μαθηματική ακρίβεια αυτόν τον πόλεμο ακόμα και αν καταφέρουν να δολοφονήσουν όλους τους μαχητές της Χαμάς. Η Χαμάς για τους Παλαιστίνιους και για ολόκληρο τον αραβικό κόσμο δεν αποτελεί ένα "ξένο σώμα" εξτρεμιστών. Οι Παλαιστίνιοι έχουν ως δεδομένο ότι η προηγούμενη ειρηνική προσέγγιση της Φατάχ δεν έφερε καρπούς και αντιμετώπισε την προκλητική άρνηση συνεργασίας από την μεριά του Ισραήλ. Η Χαμάς δεν είναι μια "συμμορία" εξτρεμιστών αλλά αναδείχθηκε (και εκλέχτηκε) από τους πολίτες ως η μόνη διέξοδος για την δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Ο συγγραφέας καταλήγει ότι οι Ισραηλινοί σήμερα γεννούν ήρωες που θα εμπνέουν πιο δυναμικά τον αγώνα για την ανεξαρτησία. Οι παλαιστίνιοι δεν πρόκειται να απαρνηθούν την Χαμάς όπως ακριβώς στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ο πληθυσμός του Λένινγκραντ δεν απαρνήθηκε τον Στάλιν και ο πληθυσμός του Λονδίνου δεν απαρνήθηκε τον Τσόρτσιλ.

πηγή: www.counterpunch.org


Για περισσότερες εικόνες στο blog Μανιτάρια Του Βουνού

Η χαμένη ταυτότητα του Πανεπιστημίου - ερμηνείες

 O Ηομο Sapiens στο άρθρο "Η χαμένη ταυτότητα του Πανεπιστημίου" αναδεικνύει πολλές αλήθειες για την "μονο κατ'όνομα ακαδημαική κοινότητα". Προσωπικά είχα την τύχη να γνωρίσω λαμπρούς ανθρώπους μέσα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπάρχουν ακόμα επιστήμονες που με την προσωπική τους στάση διδάσκουν ήθος και ανθρωπιά και αυτό πρέπει να σημειωθεί. Οι προτεραιότητες όμως της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι εκείνες που άλλαξαν με τα χρόνια και υποβάθμισαν την πνευματικότητα του θεσμού και την αποχή των ακαδημαϊκών από τον κοινωνικό τους ρόλο.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πολύ πρόσφατα ένας αγαπημένος καθηγητής στην Ιατρ. Αθήνας συγκρίνοντας το παρελθόν με το σήμερα σχολίασε ότι η έλλειψη προσωπικοτήτων με θάρρος και ανδρεία να πουν τα πράγματα με το όνομά τους μέσα στο Πανεπιστήμιο είναι η ρίζα του προβλήματος. Και αν το σκεφτούμε δεν έχει άδικο. Αν μιλήσεις με ακαδημαϊκούς θα διαπιστώσεις ότι το 90% παραδέχονται τα πραγματικά προβλήματα. Στην πράξη όμως στην πλειοψηφία τους ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ για να αλλάξουν κάτι και στις κρίσιμες ώρες ΣΙΩΠΟΥΝ. Οι ακαδημαϊκοί γενικά συμπεριφέρονται ως θεατές των εξελίξεων. Αυτό αφορά και τους δημιουργικούς καθηγητές που κατά τα άλλα κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Υπάρχει και μια δεύτερη ερμηνεία. Μέχρι και 40 χρόνια πριν η γλώσσα, η ιστορία και οι επιστήμες φιλοσοφίας κυριαρχούσαν στο πανεπιστήμιο διότι οι επιστήμες των θετικών επιστημών ήταν σε βρεφικό στάδιο. Την εποχή εκείνη, σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε δράση έπρεπε οι πανεπιστημιακοί να πάρουν θέση για κοινωνικά, ιστορικά, γλωσσικά ή φιλοσοφικά ζητήματα ανεξάρτητα από τον τομέα στον οποίον υπηρετούσαν οι ίδιοι την επιστήμη.

Η "μόδα" άλλαξε τα τελευταία χρόνια όπου επήλθε έκρηξη στις θετικές επιστήμες και στην τεχνολογική πρόοδο με τέτοιο τρόπο ώστε ο υλισμός κέρδισε το έδαφος έναντι του πνεύματος. Σήμερα κάθε διάλεξη και κάθε δράση πρέπει να έχει σημείο αναφοράς κάποια θετική επιστήμη και η αποδεικτική ισχύς των διαλόγων στηρίζεται σε μετρήσιμα δεδομένα.

Σκέφτεται ένας καθηγητής μοριακής βιολογίας "Τι δουλειά έχω εγώ να βγω και να μιλήσω για το άσυλο και την ιστορία του; Ας μιλήσει κάποιος που έχει μελετήσει σε βάθος τα συγκεκριμένα δεδομένα". Ομοίως σκέφτεται και ο καθηγητής βιοχημείας, ο καθηγητής τεχνικών εφαρμογών κλπ.

Ο κατακερματισμός των επιστημών σε κλάδους και παρακλάδια είναι τραγικός. Καθιστά αδύνατον για κάποιον να δει έξω από τον μικρόκοσμό του. Εξ' ορισμού αναπτύσσεται μονόπλυρα η προσωπικότητα του ανθρώπυ.

Όποιος επιθυμεί να κοιτάξει το δάσος λίγο πιο ψηλά και να καταλήξει σε προεκτάσεις ή φιλοσοφικά συμπεράσματα γνωρίζει ότι μια τέτοια εργασία δεν πρόκειται να αναγνωριστεί ούτε να δημοσιευτεί. ΌΛΑ τα έγκυρα επιστημονικά περιοδικά υπερ-εξειδικεύουν και δεν αναγνωρίζουν την πνευματική εργασία. Δηλαδή η "φιλοσοφική" προσέγγιση είναι χάσιμο χρόνου και ενώ θα έπρεπε να είναι εφόδιο για τον ακαδημαϊκό. Στην ανώτερη βαθμίδα θα αναδειχθεί ο επόμενος ερευνητής με τις περισσότερες εξειδικευμένες δημοσιεύσεις.

Με τον τρόπο αυτό το πανεπιστήμιο σταμάτησε να γεννά στοχαστές και φιλόσοφους. Σταμάτησε να γεννά ιδέες και κατέληξε πνευματικά νεκρό.

Παναγιώτης Πετεινάτος


update 13|01|09
Ενσωματώνω μια ενδιαφέρουσα προσθήκη - σχόλιο από τον  Χρήστο Χ.

Ένας καλός ηθοποιός μπορεί να συγκλονίζει το κοινό με τις ερμηνείες του, όταν υποστηρίζεται απο το κατάλληλο σενάριο και την εμπνευσμένη σκηνοθεσία. Πίσω απο τους μεγάλους πολιτικούς άνδρες πάντα υπήρχαν και έπαιζαν σημαντικό ρόλο σπουδαίοι διανοούμενοι, που τους καθοδηγούσαν και αποτελούσαν τους φιλοσοφικούς πυλώνες των κοινωνικών ρευμάτω, πάνω στα οποία κάλπαζαν οι πολιτικοί. Η σημερινή κρίση που ζούμε είναι κρίση της διανόησης μάλλον, παρά της πολιτικής. Υπάρχει έλλειμμα στη λειτουργία των διανοούμενων, που μεταφέρεται και στην πολιτική. Την καθοδήγηση των πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής δυστυχώς ανέλαβαν , εδώ και πολλά χρόνια, τα «golden boys» και οι τραπεζίτες. - Χρήστος Χ. 

Από δικά μας λιμάνια ο εξοπλισμός στο Ισραήλ?

Καταδικάζουμε τους βομβαρδισμούς αλλά...από δικά μας λιμάνια ο εξοπλισμός του Ισραήλ!
πηγή: Άνεμος

Για όλους εκείνους που σιωπούν έχω μόνο μια ερώτηση να κάνω: τι θα έκαναν αν αυτά τα όπλα φτιάχνονταν για να στοχεύσουν τα δικά τους παιδιά; Ακολουθεί το άρθρο της Ναυτεμπορικής.

Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει ξεκάθαρη θέση και να απαντήσει για την είδηση που μεταδίδουν διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, ότι μέσω του λιμανιού του Αστακού γίνεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ανεφοδιασμός του Ισραηλινού στρατού.

Τα παραπάνω αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ΚΚΕ επισημαίνοντας παράλληλα ότι "υπάρχουν συμφωνίες Ελλάδας – ΗΠΑ, που μετατρέπουν τα ελληνικά λιμάνια σε σταθμούς ανεφοδιασμού πολεμικών μηχανών που μακελεύουν τους λαούς".

Ζητά επίσης από τον ελληνικό λαό να κλιμακώσει την πάλη του για να κλείσουν οι ΝΑΤΟϊκές και Αμερικανικές βάσεις που βρίσκονται στη χώρα μας με ευθύνη των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Για το ίδιο θέμα, ο ΣΥΝ αναφέρει σε ανακοίνωσή του πως "εάν αληθεύουν οι πληροφορίες που μεταδίδουν διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία περί ανεφοδιασμού του ισραηλινού στρατού από τις ΗΠΑ μέσω ελληνικών λιμανιών, τότε η ελληνική κυβέρνηση είναι υπόλογη διότι υιοθετεί μια στάση ενεργής διευκόλυνσης προς το Ισραήλ. Περιμένουμε την άμεση διάψευση ή επιβεβαίωση της είδησης από την κυβέρνηση".

πηγή: Ναυτεμπορική