Διαβούλευση για τα κολέγια

ο κος Πανάρετος (Υφυπουργός Παιδείας) ξεκίνησε ανοιχτή διαβούλευση για την πρόταση που ίδρυσης Τοπικών Κολεγίων.
http://ypepth.opengov.gr/panaretos/?p=596&cpage=1#comment-907
Η ιδέα του κολεγίου είναι ενδιαφέρουσα. Όμως, κατά τη γνώμη μου, δεν λύνει το πρόβλημα. Μεταφέρω και το σχόλιο που κατέθεσα στη δημόσια διαβούλευση.

κε Πανάρετε, τα κολέγια είναι ενδιαφέρουσα ιδέα όμως στην πράξη το πρόβλημα είναι αλλού.

Επειδή θα ήταν ανέκδοτο να μιλήσουμε για πρακτικές γνώσεις εντός σχολείου στην Ελλάδα, ας μιλήσουμε τουλάχιστον για τις θεωρητικές. Στην Ελλάδα, και ΜΟΝΟ στην Ελλάδα η ύλη του σχολείου/πανεπιστημίου είναι "θολή" και γεμάτη παγίδες.

Επειδή, με το  νέο σύστημα πέρασα στο πανεπιστήμιο, σας ενημερώνω πως οι μαθητές του 20 που ξεσκιζόμασταν στο διάβασμα έπρεπε να πάμε στο φροντιστήριο για να μάθουμε τελικά τι θα μας ζητηθεί στο τέλος του χρόνου. Η κατάσταση είναι τραγική και εκτός ελέγχου.

Παράδειγμα: υπάρχει άλλο  μέρος του κόσμου που καλούνται να εκπαιδευτούν μέσα σε λίγες μέρες τα  17χρονα σε τόσο πολύπλοκες ασκήσεις μαθηματικών σε μιγαδικούς (πραγματικούς+ φανταστικούς) αριθμούς; Μετά απορούμε γιατί έχουμε ανάγκη για το "ντοπάρισμα" γνώσης των φροντιστηρίων;

 Αυτή, η ιδιαίτερα στείρα και χωρίς νόημα γνώση καλλιεργείται λόγω της εξεταστικής νοοτροπίας σε μια ύλη που δεν έχει όρια. Γι'αυτό και οι "μέτριοι" μαθητές (πχ. του 15) στην ελλάδα αριστεύουν στο εξωτερικό, διότι ξαφνικά συναντούν συγκεκριμένα "όρια" στην ύλη. Ακόμα και όταν η ύλη είναι μεγάλη ή δύσκολη στο εξωτερικό υπάρχουν όρια στα οποία μένουν "πιστοί" πρώτα οι καθηγητές και το εξεταστικό σύστημα. Υπάρχει ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΕ ΛΟΓΙΚΟ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ (SYLLABUS) στο οποίο ξέρει ότι θα εξεταστεί ένας μαθητής/φοιτητής σε κάποιο Highschool ή κολέγιο  ή University της Καλιφόρνια. Πάνω στο ίδιο syllabus θα αξιολογηθούν και οι καθηγητές.

Κε Πανάρετε, βάλτε κανόνες δεοντολογίας στο "παιχνίδι" της μάθησης. Το πρόβλημα αυτό δεν λύνεται αντιγράφοντας τα Τοπικά Κολέγια της ΗΠΑ. Το πρόβλημα λύνεται φτιάχνοντας "ουσιαστικό" πρόγραμμα σπουδών με ένα "λογικό" χρονοδιάγραμμα χωρίς παράλογες "εκπλήξεις" στον τρόπο εξέτασης ή στα θέματα εξέτασης.

Σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα με ΚΑΝΟΝΕΣ θα μπορέσει να ανασάνει ο μαθητής και να αγαπήσει τη γνώση.

Παναγιώτης Πετεινάτος

ΥΓ. Επειδή γίνεται μεγάλη κουβέντα για τον τρόπο εισόδου στην Ιατρική, κε Πανάρετε, θα σας παρότρυνα να μελετήσετε το σύστημα εξετάσεων USMLE των ΗΠΑ. Το έχω μελετήσει προσωπικά διότι απευθύνεται και στους Έλληνες φοιτητές Ιατρικής που ενδιαφέρονται να ασκηθούν στις ΗΠΑ. Είναι ένα δύσκολο σύστημα εξετάσεων που ταυτόχρονα ΚΑΤΑΡΓΕΙ την παπαγαλία.

Ασυλο - Να καταργηθεί;

Στο μπλογκ http://paideia-gr.blogspot.com/ έχει ξεκινήσει ένα online δημοψήφισμα κατά πόσο πρέπει να καταργηθεί το άσυλο. Στην ιστοσελίδα των αποτελεσμάτων  βλέπουμε πως το 65% απαντά υπέρ της κατάργησης του ασύλου. Εκεί ξεκίνησε σχετική  συζήτηση και μου δόθηκε το ερέθισμα για να πάρω θέση.

Χρειαζόμαστε το άσυλο ή όχι; Μπρος γκρεμός (ασυδοσία με περιτύλιγμα "δημοκρατίας") και πίσω ρέμα (φασισμός με περιτύλιγμα "δημόσιας τάξης"). Αν ξεστραβωθούμε και διαβάσουμε λίγο ιστορία θα δούμε ότι το άσυλο από την αρχαία εποχή μέχρι σήμερα αποτελεί κοινωνική κατάκτηση.

Έχω μια απορία όμως. Τα επεισόδια ποτέ δεν ξεκινούν μέσα από το άσυλο του πανεπιστημίου. Σωστά; Δηλαδή στο πανεπιστήμιο δεν "κρύβεται" κανένας ταραξίας για να ξεκινήσει τα επεισόδια. Εκείνοι που μπαίνουν μέσα και τα σπάνε στο πανεπιστήμιο είναι οι ΙΔΟΙ που προηγουνμένως ξεκίνησαν έξω στους δρόμους να τα σπάνε ανενόχλητοι. Ποτέ δεν κατάλαβα τι εμποδίζει την αστυνομία να περικυκλώσει τους ταραξίες στους δρόμους έξω από το άσυλο; Γιατί σώνει και καλά οι αστυνομικοί περιμένουν τους κουκουλοφόρους να μπουν στο πανεπιστήμιο;

Το πανεπιστήμιο σήμερα φιλοξενεί ψευδο-αριστερούς ψευδο-ιδεολόγους αλλά καλώς ή κακώς αποτελεί ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ φορέα δυναμικών κοινωνικών κινητοποιήσεων. Αυτό το "εν δυνάμει" είναι που ενοχλεί.

Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι την κατάργηση του ασύλου αλλά μια νέα κουλτούρα συμμετοχικής δημοκρατίας ώστε να υπερασπιζόμαστε σωστά πρώτα τις ιδέες μας και μετά το άσυλο:

1) Πρέπει να αλλάξουν ριζικά τα καταστατικά λειτουργίας των φοιτητικών συνελεύσεων ώστε να απαιτείται η συμμετοχή της πλειοψηφίας του συνόλου των φοιτητών σε όλες τις αποφάσεις.

2) Οι αποφάσεις της συνέλευσης δεν είναι απαραίτητο να παρθούν σε ένα απόγευμα σε ένα αμφιθέατρο. Φύγαμε από τις σπηλιές, ζούμε στο 2009 και οι αποφάσεις μπορούν να παρθούν με επιστημονικά έγκυρο τρόπο ο οποίος να εξασφαλίζει την συμμετοχή όλων στον διάλογο, πχ με αναλυτικά ερωτηματολόγια προς όλους τους φοιτητές. Φανταστείτε ένα αμφιθέατρο γεμάτο από θρασύτατους φοιτητο-πατέρες που "καπελώνουν" τους συμφοιτητές τους και αμπελοφιλοσοφούν σκοτώνοντας την λογική με την "κομματική γραμμή" που υπερασπίζουν. Αυτές δεν είναι συνθήκες διαλόγου και δεν φταίει το άσυλο γι' αυτό.

3) Οι αποφάσεις αφορούν το σύνολο των φοιτητών που αν θελήσουν θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν όλα τα εργαλεία επικοινωνίας που διαθέτουμε το 2009 για να παρέμβουν στις τελικές αποφάσεις: τηλέφωνο, φαξ, ιντερνετ κλπ. Δηλαδή να τροποποιηθούν τα καταστατικά λειτουργίας των συλλόγων ώστε να σεβόμαστε τις απόψεις ΟΛΩΝ και να επιτρέπεται η συμμετοχή των φοιτητών στα κοινά με σύγχρονα μέσα επικοινωνίας αφού φυσικά πιστοποιείται η ταυτότητα του καθενός.

Με λίγα λόγια ζούμε στο 2009, διαθέτουμε τυπογραφία, τηλεφωνία, και ιντερνετ και ακόμα παίρνουμε τις πιο σημαντικές αποφάσεις μας σαν να ζούσαμε στις σπηλιές. Κάποιοι επιμένουν στην ισχυροποίηση συγκεκριμένων μειοψηφιών είτε από την μια μεριά (ψευδο-αριστεροί) είτε από την άλλη (ψευδο-φιλελεύθεροι). Φταίει το άσυλο γι' αυτό;

Φιλικά,

Παναγιώτης Πετεινάτος
http://web4democracy.blogspot.com

Πως λειτουργούν σήμερα οι τοπικές οργανώσεις;

Ο πολίτης αντιμετωπίζει καθημερινά χιλιάδες προβλήματα. Τελικά όμως δεν στρέφεται μαζικά στις Τοπικές Οργανώσεις των κομμάτων ούτε για να πει τον πόνο του ούτε για να αναζητήσει λύσεις. Γιατί;
,
Η ρίζα του προβλήματος σπάνια συζητιέται και αφορά τον τρόπο που απωθούνται τα υγιή πρόσωπα μακριά από τις Τ.Ο.. Δεν υπάρχουν σύγχρονοι θεσμοί συμμετοχικής δημοκρατίας με αποτέλεσμα η οργανωτική δομή της βάσης να είναι κλειστή και όχι ανοιχτή σε νέα πρόσωπα. Αυτή η διαπίστωση αφορά όλα τα κόμματα.

Κατ' αρχήν όμως ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: ποιοί είναι τα υγιή μέλη της κοινωνίας;
1ον) είναι οι νέοι με ιδεολογία, με ανατρεπτισμό, με φρέσκες ιδέες, με μεράκι κλπ.
2ον) είναι οι "παλιοί, εκείνοι που έχουν στην πλάτη τους εμπειρία, έχουν ζήσει την ζωή, με "ταπεινά" καθημερινά επαγγέλματα, μικρομεσαίοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιωτικοί υπάλληλοι κλπ. Δηλαδή υγιώς σκεπτόμενους δεν συναντούμε μόνο ανάμεσα στους καθηγητές πανεπιστημίου, στους δικηγόρους, τους γιατρούς και τους δημόσιους υπάλληλους. Σωστά;

Ας αναλύσουμε καθε κατηγορία ξεχωριστά:

1ον) Ένα ελεύθερο πνεύμα γιατί να υποταχθεί σε ένα κλίμα ανελευθερίας; Γιατί ένας νέος άνθρωπος με ιδεολογία, ανατρεπτισμό και φρέσκες ιδέες να πάει στην τοπική οργάνωση ; Γιατί να ανεχτεί τις "κρυφές" συνεννοήσεις των ημετέρων, τους ψιθήρους , τα ψεύτικα χαμόγελα, τις δήθεν εκκλήσεις για συμμετοχή στα κοινά από ανθρώπους που έχουν διορίσει όλο τους το σόι στο δημόσιο; Στην εποχή του internet, του facebook και του web 2.0 ο νέος απομακρύνεται από την τηλεόραση και συμμετέχει ενεργά σε κοινωνικά δίκτυα. Ένας δραστήριος νέος μπορεί να φτιάξει το δικό του φόρουμ, το δικό του group στο facebook, την δική του κοινωνική ομάδα στο Hi5, το δικό του club στο Pathfinder κλπ. Επιλέγει αν θα συμμετάσχει είτε ανώνυμα είτε επώνυμα εκφράζοντας ελεύθερα (!) τις απόψεις του χωρίς περιορισμούς.

Από την άλλη, ο νέος φοβάται να ασκήσει κριτική μέσα στους κόλπους της Τ.Ο.. Τον έχουν προϊδεάσει να προσεχει τα λόγια του και να αποφεύγει λέει τα πράγματα έξω από τα δόντια. Γιατί; Επειδή ίσως τον ακούσει ο τάδε που θα το πει στον τάδε και κινδυνεύει να μην διοριστεί ποτέ στο δημόσιο. Για την ζωή ενός νέου η ελπίδα διορισμού φαντάζει σαν σωτηρία, όσο χαμηλός και αν είναι ο μισθός, επειδή είναι μόνιμος. Ας είμαστε ρεαλιστές. Το σημερινό "πακέτο" της Τ.Ο. δεν είναι ελκυστικό για έναν νέο. Εκεί συχνά καταλήγουν όσοι τους στέλνει ο μπαμπάς και η μαμά για να συμπληρώσουν κομματικά ένσημα.

2ον) Το πρόβλημα του χρόνου. Όσοι ζουν σε πιο ταπεινά και καθημερινά επαγγέλματα με το ζόρι προλαβαίνουν καθημερινά να ταχτοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους. Ο ελεύθερος χρόνος είναι ελάχιστος και οι πιο τολμηροί, όσοι προσπάθησαν να ασκήσουν κριτική σε κομματικές διαδικασίες αντιμετωπίζονται με ανευθυνο-υπεύθυνες διαβεβαιώσεις. Τι να πεις σε ένα στέλεχος του κόμματος που σου λέει προφορικά ακριβώς αυτό που θέλεις να ακούσεις για να κρατήσει την θεσούλα του; Τι να κάνεις όταν στην πράξη ξέρεις ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα; Τι να κάνεις όταν συμμετέχεις ενεργά, προτείνεις, αλλά κανένας δεν σε λαμβάνει υπόψη;

Φυσικά σε όλα τα παραπάνω υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις, άνθρωποι που στηρίζουν τις τοπικές οργανώσεις και με τους οποίους συμπάσχουμε ιδεολογικά. Αλλά μόνο εκείνοι ξέρουν τι έχουν τραβήξει τόσα χρόνια.

Υπάρχει λύση;
Ναι. Πάντα υπάρχει λύση. Θα μιλήσω περιληπτικά για τις 2 πιο πολυσυζητημένες προτάσεις.

Α. ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ. Κατά τη γνώμη μου είναι ευκαιρία να ακολουθήσουμε τον κεντρικό σχεδιασμό καμπάνιας τύπου Obama. Αυτό που ως e-pasok.forumotion.com προτείνουμε εδώ και καιρό είναι να εισαχθεί ο θεσμός της αυτο-οργάνωσης έστω και άτυπα, όπως έκανε ο Obama. Παράλληλα με τις Τ.Ο., κάθε μικρή ή μεγάλη ομάδα μελών του ΠΑΣΟΚ να μπορεί να σχηματίζεται αυθόρμητα και να έχει θεσμική επικοινωνία με το κίνημα, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και δράσεις. Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν και πως λειτουργούν οι Τ.Ο. των Δημοκρατικών στην Αμερική. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι ενημέρωση σπίτι-σπίτι δεν στηρίχθηκε στις πλάτες των τοπικών στελεχών με την κλασσική τους μορφή. Για πρώτη φορά στην Αμερική, κάθε πολίτης μπορούσε να οργανώσει το δικό του δίκτυο πολιτών (social network) και μέσα από την κεντρική ιστοσελίδα να καθορίσει ακόμα και τους δρόμους και τις γειτονίες στις οποίες θα επισκέπτονταν μόνος του ή με την ομάδα του. Μου ήρθε και εμένα Mail να συμμετάσχω. Πρόκειται για έναν ανοιχτό θεσμό συμμετοχικής δημοκρατίας που δίνει την ευκαιρία σε όλους να συνδράμουν όπως οι ίδιοι επιθυμούν και μέσα από τα αποτελέσματα της δουλειάς τους να αναδειχθούν χαρισματικά πρόσωπα χωρίς να χρειασθεί να έρθουν σε συγκρούσεις με άλλα άτομα, με τα οποία ενδεχομένως να μην ταιριάζουν. Χρειαζόμαστε δηλαδή μια θεσμική κατοχύρωση της αυτο-οργάνωσης των φίλων και μελών του ΠΑΣΟΚ παράλληλα με τις Τ.Ο, έστω και άτυπα. Για έναν νέο η αυτο-οργάνωση αποτελεί ένα ασφαλές περιβάλλον με ανθρώπους που γνωρίζει και εμπιστεύεται. Κατόπιν θα το σκεφτεί σοβαρά να συμμετάσχει πιο δυναμικά και στις Τ.Ο.

Β. ΘΕΣΜΟΙ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑΣ. Σήμερα ένα στέλεχος του κομματικού μηχανισμού δεν είναι υποχρεωμένο να λογοδοτεί με συγκεκριμένο τρόπο και αυτό είναι η πηγή του κακού. Πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ όταν ερωτώνται για καυτά θέματα αποφεύγουν να απαντήσουν, κατά το κοινώς λεγόμενο "την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια". Για διάφορες διαδικασίες μοιράζονται πολλά άτομα μαζί τις ευθύνες για να τις διαχέουν μετά ο ένας στον άλλον όταν υπάρξει πρόβλημα. Έχουμε βαρεθεί να ακούμε προφορικές διαβεβαιώσεις και τυπικές απαντήσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την ουσία των "καυτών ερωτήσεων" που τίθονται. Και, τέλος, έχουμε βαρεθεί να μας γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Ας δούμε για παράδειγμα την τελευταία καμπάνια διαλόγου dialogos.pasok.gr για το ενημερωτικό φυλλάδιο. Οι πολίτες μόνοι μας ρωτάμε, μόνοι μας απαντάμε. Μέχρι σήμερα κανένας από τον κεντρικό σχεδιασμό δεν συμμετέχει στην κουβέντα με απαντήσεις. Συνεπώς, θα μπορούσε ο Γ. Παπανδρέου να εισάγει θεσμούς λογοδοσίας πχ να θέσει και τα υπόλοιπα στελέχη του ΠΑΣΟΚ έμπροσθεν των ευθυνών τους, υποχρεώνοντας τους να απαντούν δημόσια στο dialogos.pasok.gr (Δεδομένου ότι τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν προσφέρονται για διάλογο). Να δούμε τελικά μαζεμένα σε μια ιστοσελίδα τις θέσεις όλων των στελεχών, να δούμε ποιός τολμά να απαντήσει επί της ουσίας, ποιος έχει κάτι να προτείνει και, εν τέλει, ποιος αξίζει την ψήφο μας.

Παναγιώτης Πετεινάτος