ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΤΕΡΑΣ ΕΛΠΙΖΩ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΩ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ!! ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΕΧΕΙ Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΜΑΘΕ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΥ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ.
mariatweety.blogspot.com
19 Ιουλ 2009
Maria Teety - Ένα εξαιρετικό blog
Maria Teety: " ΤΟ ΠΑΛΕΥΩ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΩ!!"
8 Ιουλ 2009
Michael Jackson - Όλη η αλήθεια
O Michael Jackson
1ον) Πράγματι είχε λεύκη. Η λεύκη είναι μια ασθένεια που ασπρίζει το δέρμα τοπικά. Είναι μια αυτοάνοση ασθένεια, δηλαδή τα αντισώματα του ίδιου του οργανισμού, επιτείθονται στα κύτταρα της μελανίνης αποχρωματίζοντας το δέρμα. Έχουν βρεθεί αμέτρητες φωτογραφίες που αποδεικνύουν ότι ο Michael Jackson έπασχε από λεύκη. Φωτογραφίες που ουδέποτε προέβαλαν τα ΜΜΕ, που τον κατηγορούσαν με κάθε ευκαιρία και σε κάθε συνέντευξη ότι έλεγε ψέματα.
2ον) Αποχρωμάτωσε το δέρμα του. Η αποχρωμάτωση (λεύκανση) του δέρματος αποτελεί έναν από τους επίσημους ιατρικούς τρόπους αισθητικής αντιμετώπισης της λεύκης. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει θεραπεία, η εναλλακτική λύση που χρησιμοποιούσε ο Michael Jackson μέχρι τότε ήταν το ολόσωμο μακιγιάζ. Επειδή ήταν μαύρος, ο χημικός αποχρωματισμός τον έκανε λευκό. Τα μαύρα γυαλιά, το καπέλο και τα γάντια που φορούσε συνεχώς καθώς και οι μαύρες ομπρέλες που τον ακολουθούσαν παντού συνάδουν με την έντονη φωτοευαισθησία που δημιουργεί ο αποχρωματισμός του δέρματος, δεδομένου ότι δεν υπάρχει προστατευτική μελανίνη στο δέρμα.
2ον) Κατά πάσα πιθανότητα έπασχε από λύκο (Ερυθυματώδη Λύκο), μια δεύτερη αυτοάνοση νόσο. Αν και είναι σπάνια νόσος, ο λύκος πράγματι χτυπάει τον μαύρο πληθυσμό σε μεγαλύτερο ποσοστό όπως επίσης είναι αλήθεια ότι είναι πολύ πιθανό ένα άτομο που πάσχει από ένα αυτοάνοσο νόσημα να εκδηλώσει και δεύτερο.
3ον) Στην παιδική του ηλικία κακοποιήθηκε από τον πατέρα του αλλά όχι σεξουαλικά. Ο πατέρας του στην μανία του να ωθήσει τα παιδιά του στην επιτυχία (jacksons 5) χρησιμοποίησε ακραίες και ασυνήθιστα σκληρές μεθόδους πειθαρχίας. Η αυστηρότητα του πατέρα του αν και εξαντλούνταν κυρίως στα υπόλοιπα αδέρφια του ήταν εντελώς αντίθετη με τον ευαίσθητο χαρακτήρα του Michael Jackson. Τα παιδικά του χρόνια του άφησαν ανεξίτηλα ψυχικά τραύματα. Έμαθε όμως να χτίζει από πολύ μικρός ένα επαγγελματικό προφίλ απίστευτης πειθαρχίας και τελειομανίας που τον ακολούθησε σε όλη του την καριέρα, μέχρι και τις εξαντλητικές πρόβες που έκανε λίγο πριν πεθάνει.
4ον) Ήταν φιλάνθρωπος. Όπως και οι πολλοί ζάμπλουτοι της ποπ σκηνής, έτσι και ο Michael Jackson χρηματοδοτούσε δωρεές και φιλανθρωπίες. Αυτό δεν είναι είδηση. Η είδηση είναι ότι εκείνος το παράκανε. Για την ακρίβεια, μπήκε στο βιβλίο γκίνες για τις περισσότερες δωρεές σε φιλανθρωπικούς σκοπούς υποστηρίζοντας 39 ιδρύματα, μεταξύ των οποίων το Make a wish foundation και το American Cancer Society.
5ον) Δεν ήταν παιδεραστής. Τα πράγματα είναι απλά. Από το 1983 ο Michael Jackson δημοσίως έλεγε και ξανάλεγε ότι τα παιδιά, τα ζώα και ο Θεός είναι η έμπνευσή του. Από τότε μέχρι σήμερα επέμενε σε δημόσιες δηλώσεις για το ότι χωρίς τα παιδιά δεν έχει νόημα η ζωή του, επέμενε να έχει παιδιά στο σπίτι, στα πλατώ και στα γυρίσματα των βίντεο κλιπ. Εκατομμύρια βλέμματα σε ολόκληρο τον κόσμο ήταν στραμένα πάνω του και αμέτρητα κοράκια - δημοσιογράφοι ήταν έτοιμοι να τον κατηγορήσουν για κάθε παραστράτημα. Κανένας, ούτε ένα στόμα, ούτε μια φωτογραφία, ούτε ένα αποδεικτικό στοιχείο δεν βρέθηκε που να εκθέτει τον Michael Jackson ως παιδεραστή. Αντίθετα, όλοι μα όλοι έλεγαν ότι ήταν "παιδί". Δεν συμπεριφερόταν ως άντρας, δεν συμπεριφερόταν ως ενήληκας, συμπεριφερόταν ως παιδί. Έγιναν δυο δίκες. Η πρώτη δίκη έληξε με συμβιβασμό που εκ των υστέρων αποδεικνύεται ότι του τον επέβαλε η ασφαλιστική του εταιρία, παρόλο που ο Michael Jackson επέμενε να γίνει η δίκη για να αθωωθεί. Τα έγγραφα που αποδεικνύτουν την επιμονή του να γίνει δίκη θα ανακοινωθούν στο νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Ian Halperin. Η δεύτερη δίκη για παιδεραστία ολοκληρώθηκε και ο Jackson αποδείχθηκε αθώος.
Σκοπός μέσα από τα παραπάνω δεν είναι να αγιάσω τον Michael Jackson. Δυστυχώς όμως, για εμένα τόσα χρόνια ήταν μια γραφική φιγούρα ενός ανθρώπου που, όπως πίστευα πάντα, άσπρισε το δέρμα του λόγω ενός αδικαιολόγητου κόμπλεξ επειδή ήταν μαύρος. Μετά τον θάνατό του, μαθαίνοντας όλη την αλήθεια για τη ζωή του, αισθάνομαι απίστευτα αποπροσανατολισμένος από τα ΜΜΕ και εξακολουθώ να εκπλήσσομαι από το μέγεθος της δύναμής τους. Εκ των υστέρων, σήμερα ξαφνικά τον παρουσιάζουν ως "θεό" και βασιλιά. Αισθάνομαι τυχερός που το διαδίκτυο μου δίνει πλέον τη δυνατότητα να επιλέγω τις πηγές πληροφόρησης. Αισθάνομαι τυχερός που ζω την εποχή που, υπό το φως της διαφάνειας του διαδικτύου, οι μεγαλοδημοσιογράφοι κάνουν ουρά στο να απολογούνται. Με τη σειρά όλοι απολογούνταν ότι φέρθηκαν άδικα σε έναν άνθρωπο που, όπως αποδεικνύεται, είχε μεγάλη ανάγκη για από ψυχική και σωματική υγεία. Ήταν το θύμα ενός star system που δεν τον βοήθησε ποτέ να ωριμάσει φυσιολογικά.
Άλλη μια έκπληξη για εμένα ήταν το παρακάτω αγαπημένο μου τραγούδι. Δεν γνώριζα ότι ήταν δική του σύνθεση. Απολαύστε το...
Παναγιώτης Πετεινάτος
Παναγιώτης Πετεινάτος
2 Ιουλ 2009
Προτάσεις Γ. Παπανδρέου για τη διαφάνεια
Προτάσεις Γ. Παπανδρέου για τη διαφάνεια
Πρώτον, έκτακτη σύγκληση ολομέλειας Βουλής για Εξεταστική για τη SIEMENS.
Δεύτερον, η κυβέρνηση να στραφεί εναντίον της Siemens , με όλα τα νόμιμα μέσα, ώστε να υποχρεωθεί η εταιρεία να δώσει στην ελληνική πολιτεία όλα τα στοιχεία που αφορούν την Ελλάδα. Το έχουμε επισημάνει από το Φεβρουάριο του 2008, από την πρώτη στιγμή. Αν δεν το κάνει η σημερινή κυβέρνηση, θα το κάνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Τρίτον, νομοθετική ρύθμιση που θα παρέχει ευνοϊκή μεταχείριση σε όποιους δίνουν στοιχεία και αποδείξεις για επίορκους πολιτικούς. Αν δεν το κάνει η σημερινή κυβέρνηση θα το κάνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Τέταρτον, προχωρούμε σε νομοθετική πρωτοβουλία, ώστε περιουσιακά στοιχεία, που θα βρεθεί ότι δεν έχουν δηλωθεί στο «Πόθεν Έσχες», να κατάσχονται, όπως έχουμε προτείνει, υπέρ του Δημοσίου.
Πρώτον, έκτακτη σύγκληση ολομέλειας Βουλής για Εξεταστική για τη SIEMENS.
Δεύτερον, η κυβέρνηση να στραφεί εναντίον της Siemens , με όλα τα νόμιμα μέσα, ώστε να υποχρεωθεί η εταιρεία να δώσει στην ελληνική πολιτεία όλα τα στοιχεία που αφορούν την Ελλάδα. Το έχουμε επισημάνει από το Φεβρουάριο του 2008, από την πρώτη στιγμή. Αν δεν το κάνει η σημερινή κυβέρνηση, θα το κάνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Τρίτον, νομοθετική ρύθμιση που θα παρέχει ευνοϊκή μεταχείριση σε όποιους δίνουν στοιχεία και αποδείξεις για επίορκους πολιτικούς. Αν δεν το κάνει η σημερινή κυβέρνηση θα το κάνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Τέταρτον, προχωρούμε σε νομοθετική πρωτοβουλία, ώστε περιουσιακά στοιχεία, που θα βρεθεί ότι δεν έχουν δηλωθεί στο «Πόθεν Έσχες», να κατάσχονται, όπως έχουμε προτείνει, υπέρ του Δημοσίου.
1 Ιουλ 2009
Ανέφικτη στην Ελλάδα η δημοκρατία (;)
Tου Χρηστου Γιανναρα
Πηγή: "Καθημερινή"
(από το ΛΙΓΑΠΟΛΑ)
Aν, νηφάλια και απροκατάληπτα, βάλουμε στην άκρη τις ρητορικές «ομολογίες πίστεως» στη δημοκρατία όλων των πολιτικών μας κομμάτων, με ποια κριτήρια θα ξεχωρίζαμε ποια εμπράκτως πιστεύουν στη δημοκρατία και ποια όχι;
Η εξαγγελία και μόνο μιας τέτοιας διαστολής προκαλεί την οργισμένη αντίδραση των κομματανθρώπων: «Ποιος αυτόκλητος κήνσορας έχει το θράσος να κρίνει τη δημοκρατική μας συνέπεια και ευαισθησία;». Δεν διανοούνται ότι αυτό ακριβώς είναι το «κράτος» του «δήμου», ο ρόλος και το χρέος των πολιτών: να κρίνουν την πιστότητα των θεσμών της δημοκρατίας στις αρχές και στους στόχους της δημοκρατίας.
Σήμερα τα κόμματα έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, όχι ο «δήμος». Τα κόμματα θεσμοποιούν έμπρακτα το πολίτευμα, μπορούν να ονομάζουν «δημοκρατία» την κατάφωρη άρνηση της δημοκρατίας, να φιμώνουν ή να αγνοούν προκλητικά τους πολίτες που απαιτούν συνέπεια στις αρχές της δημοκρατίας.
Τουλάχιστον να διασώσουμε τα κριτήρια. Η ελληνική πρώτη στοχοθεσία και διαχρονική παράδοση της δημοκρατίας είναι μια υπόθεση χαμένη και στην πράξη και στην παιδεία μας. Η αναφορά στον αρχαίο «δήμο» στρεβλωμένο ιδεολόγημα και η αυτοδιαχειριζόμενη «κοινότητα», στην ελληνορωμαϊκή και οθωμανική αυτοκρατορία (με τις συνελεύσεις των πολιτών και τον μεταφυσικό άξονα κοινωνικής συνοχής) αντικείμενο σκόπιμης χλεύης. Να διασώσουμε τουλάχιστον τα κριτήρια έστω της μεταπρατικής μας επιλογής: του νεωτερικού υποκατάστατου της δημοκρατίας, του «αντιπροσωπευτικού» ή «κοινοβουλευτικού» πολιτεύματος.
Ακόμη και το δάνειο υποκατάστατο το έχουμε αλλοτριώσει εξωφρενικά: Τιτλοφορούμε «κοινοβουλευτική δημοκρατία» την Απόλυτη Πρωθυπουργική Μοναρχία, που είναι, εν πολλοίς και Κληρονομική Ηγεμονία. Δηλαδή όχι πολίτευμα, αλλά καθεστώς φεουδαλικής απολυταρχίας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διορισμένος από τον πρωθυπουργό ή προϊόν των πρωθυπουργικών συναλλαγών, οι υπουργοί αυθαίρετα ευνοημένοι πρωθυπουργικοί κομπάρσοι, οι βουλευτές άβουλα πιόνια στη σκακιέρα του πρωθυπουργού που μόνο εκτάκτως, σπανιότατα και με ειδική άδεια, ψηφίζουν «κατά συνείδησιν».
«Νέα Δημοκρατία» και «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα» είναι κόμματα αρχηγικά, απολυταρχικά, δίχως την παραμικρή σχέση με δημοκρατικό ήθος, δημοκρατικές διαδικασίες. Η τυπική μορφολογία της οργάνωσης και λειτουργίας τους είναι προσχηματικά δημοκρατική –τα κομματικά όργανα (συνέδριο, κεντρική επιτροπή, πολιτικό γραφείο κ.τ.ό) έχουν δημοκρατικές προδιαγραφές– αλλά τα πάντα ελέγχονται απολύτως από την εσωκομματική φατρία την εκάστοτε επιδεξιότερη στην υφαρπαγή της εξουσίας. Λείπουν εκείνες οι θεσμικές πρόνοιες που θα απέκλειαν τη χειραγώγηση των κομματικών οργάνων από φατρίες ή «οικογένειες», την αλλοτρίωση της δημοκρατίας σε αντιμαχία ομαδοποιημένων συμφερόντων.
Ο κομματικός αρχηγός είναι απόλυτος μονάρχης, αλλά μοναρχεί ελέω φατρίας (όπως συνέβαινε πολύ συχνά και στη βασιλική μοναρχία). Εξαρτάται από την πυγμή και το σθένος του πόσο υποταγμένος είναι στη φατρία που τον ανέδειξε. Οφείλει παραχωρήσεις, μεράδια εξουσίας και στις υπόλοιπες εσωκομματικές φατρίες για εξισορρόπηση φιλοδοξιών και διεκδικήσεων. Τελικά, η φαινόμενη στο κράτος και στα κόμματα Απόλυτη Μοναρχία είναι σιωπηρά συνομολογημένη Ολιγαρχία απεριόριστης αυθαιρεσίας. Η Ελλάδα σήμερα δεν κυβερνάται από αυτούς που φαίνονται ότι την κυβερνούν. Τουλάχιστον τη στελέχωση του κράτους, τους διαχειριστές του κοινωνικού πλούτου και της αξιοπρέπειας των Ελλήνων στον διεθνή στίβο τους καθορίζουν εσωκομματική μάγειροι και εξισορροπιστές συμφερόντων, με εξουσίες ανεξέλεγκτες.
Στις ανεξέλεγκτες από τον «δήμο» εξουσίες πρέπει να προστεθούν και οι ιδιώτες που χρηματοδοτούν τα «κόμματα εξουσίας», φυσικά για να υπαγορεύσουν τα θελήματά τους και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Είναι το διαβόητο φαινόμενο της «διαπλοκής», που ακυρώνει, χωρίς να καταργεί, θεσμικά τις δημοκρατικές λειτουργίες ελέγχου της εξουσίας.
Αν αυτά είναι τα γράδα δημοκρατικότητας των δύο μεγάλων κομμάτων, τι γίνεται με τα λεγόμενα κόμματα μειοψηφίας;
Εδώ τα δεδομένα είναι πιο γυμνά και τετραχηλισμένα, όμως όχι περισσότερο ειλικρινή. Αν οι στοιχειώδεις αρχές και προϋποθέσεις λειτουργίας της δημοκρατίας είναι ο πολυκομματισμός, ο σεβασμός της πλειοψηφίας, η συμμόρφωση με τους νόμους, η ελευθερία φρονημάτων και έκφρασης, ο σεβασμός του φυσικού δικαστή και της έννομης τάξης, αποδέχονται τα κόμματα μειοψηφίας του ελληνικού κοινοβουλίου αυτές τις αρχές;
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας σαφέστατα όχι. Το πολίτευμα στο οποίο πιστεύει και για το οποίο εργάζεται είναι (διακηρυγμένα) η δικτατορία του προλεταριάτου. Χρησιμοποιούν τις δημοκρατικές ελευθερίες του κοινοβουλευτισμού για να προετοιμάζουν τον δικό τους στόχο. Χρηματοδοτούνται ως κόμμα και μισθοδοτούνται οι βουλευτές τους από το πολιτικό σύστημα που θέλουν να καταλύσουν. Εχουν όλες τις προνομίες που παρέχει η δημοκρατία (μερίδιο προβολής των ιδεών τους από την τηλεόραση, αξιοποίηση της κομματικής περιουσίας τους με τους όρους της ελεύθερης αγοράς), αλλά δηλώνουν απερίφραστα ότι τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή τους ακυρώνουν οι οπαδοί τους εκβιαστικά στους δρόμους. Στην προσχηματική δημοκρατία της αλογίας και των αντιφάσεων που συντηρούν τα «κόμματα εξουσίας», το ΚΚΕ λογαριάζεται ακίνδυνο: μια γραφικότητα στενοκέφαλου παλαιοημερολογιτισμού, χρήσιμη σαν επίφαση «πλουραλισμού». Θα έπαυαν να το ανέχονται, αν ήταν κόμμα αριστερό, στρατευμένο σε ζωτικές κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες.
Σέβεται ο «Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» και υπερασπίζει τους όρους της δημοκρατίας; Και βέβαια όχι, αφού δεν είναι παρά μια «λάιτ» εκδοχή των κουκουεδικών κουτοπόνηρων αντιφάσεων: Δεν παραιτούνται από τις αρχές του Μαρξισμού - Λενινισμού, αλλά τις μεταφράζουν σε απαιτήσεις χλιδάτης καταναλωτικής ευχέρειας – είναι κομμουνιστές με όρους ελεύθερης αγοράς και Πνύκα τους το Κολωνάκι. Φυσικά και ασκούν «δημοκρατικότατη» ιδεολογική τρομοκρατία και απροσχημάτιστο καριερισμό στα πανεπιστήμια, στα μέσα δημοσιότητας, στους χώρους της εκπαίδευσης και της Τέχνης.
Ο «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός» σμικρογραφία τυπικά αρχηγικού κόμματος. Τόσο προσωποπαγούς, που δεν επιτρέπει να υποθέσουμε πολλήν εσωκομματική δημοκρατία. Εχει βέβαια τη «δημοκρατική» παρρησία να δηλώνει στον τίτλο του την καπηλεία που επιχειρεί: Ιδιοποιείται τη μεταφυσική παράδοση του λαού σαν ιδεολογικό πρόσημο, προκειμένου να προσεταιριστεί ψηφοθηρικά τη θρησκοληψία. Αλλά δεν είναι σεβασμός της δημοκρατίας η συναισθηματική εξαπάτηση των αφελών.
Δεδομένα απελπιστικής κοινωνικής παρακμής, εδραιωμένης ανικανότητας να λειτουργήσει δημοκρατία. Με ορθολογικά κριτήρια, οι προοπτικές είναι άκρως οδυνηρές. Με ανορθόλογη ελπίδα, μένει πάντοτε ενδεχόμενη η κοινωνική αφύπνιση.
Aν, νηφάλια και απροκατάληπτα, βάλουμε στην άκρη τις ρητορικές «ομολογίες πίστεως» στη δημοκρατία όλων των πολιτικών μας κομμάτων, με ποια κριτήρια θα ξεχωρίζαμε ποια εμπράκτως πιστεύουν στη δημοκρατία και ποια όχι;
Η εξαγγελία και μόνο μιας τέτοιας διαστολής προκαλεί την οργισμένη αντίδραση των κομματανθρώπων: «Ποιος αυτόκλητος κήνσορας έχει το θράσος να κρίνει τη δημοκρατική μας συνέπεια και ευαισθησία;». Δεν διανοούνται ότι αυτό ακριβώς είναι το «κράτος» του «δήμου», ο ρόλος και το χρέος των πολιτών: να κρίνουν την πιστότητα των θεσμών της δημοκρατίας στις αρχές και στους στόχους της δημοκρατίας.
Σήμερα τα κόμματα έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, όχι ο «δήμος». Τα κόμματα θεσμοποιούν έμπρακτα το πολίτευμα, μπορούν να ονομάζουν «δημοκρατία» την κατάφωρη άρνηση της δημοκρατίας, να φιμώνουν ή να αγνοούν προκλητικά τους πολίτες που απαιτούν συνέπεια στις αρχές της δημοκρατίας.
Τουλάχιστον να διασώσουμε τα κριτήρια. Η ελληνική πρώτη στοχοθεσία και διαχρονική παράδοση της δημοκρατίας είναι μια υπόθεση χαμένη και στην πράξη και στην παιδεία μας. Η αναφορά στον αρχαίο «δήμο» στρεβλωμένο ιδεολόγημα και η αυτοδιαχειριζόμενη «κοινότητα», στην ελληνορωμαϊκή και οθωμανική αυτοκρατορία (με τις συνελεύσεις των πολιτών και τον μεταφυσικό άξονα κοινωνικής συνοχής) αντικείμενο σκόπιμης χλεύης. Να διασώσουμε τουλάχιστον τα κριτήρια έστω της μεταπρατικής μας επιλογής: του νεωτερικού υποκατάστατου της δημοκρατίας, του «αντιπροσωπευτικού» ή «κοινοβουλευτικού» πολιτεύματος.
Ακόμη και το δάνειο υποκατάστατο το έχουμε αλλοτριώσει εξωφρενικά: Τιτλοφορούμε «κοινοβουλευτική δημοκρατία» την Απόλυτη Πρωθυπουργική Μοναρχία, που είναι, εν πολλοίς και Κληρονομική Ηγεμονία. Δηλαδή όχι πολίτευμα, αλλά καθεστώς φεουδαλικής απολυταρχίας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διορισμένος από τον πρωθυπουργό ή προϊόν των πρωθυπουργικών συναλλαγών, οι υπουργοί αυθαίρετα ευνοημένοι πρωθυπουργικοί κομπάρσοι, οι βουλευτές άβουλα πιόνια στη σκακιέρα του πρωθυπουργού που μόνο εκτάκτως, σπανιότατα και με ειδική άδεια, ψηφίζουν «κατά συνείδησιν».
«Νέα Δημοκρατία» και «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα» είναι κόμματα αρχηγικά, απολυταρχικά, δίχως την παραμικρή σχέση με δημοκρατικό ήθος, δημοκρατικές διαδικασίες. Η τυπική μορφολογία της οργάνωσης και λειτουργίας τους είναι προσχηματικά δημοκρατική –τα κομματικά όργανα (συνέδριο, κεντρική επιτροπή, πολιτικό γραφείο κ.τ.ό) έχουν δημοκρατικές προδιαγραφές– αλλά τα πάντα ελέγχονται απολύτως από την εσωκομματική φατρία την εκάστοτε επιδεξιότερη στην υφαρπαγή της εξουσίας. Λείπουν εκείνες οι θεσμικές πρόνοιες που θα απέκλειαν τη χειραγώγηση των κομματικών οργάνων από φατρίες ή «οικογένειες», την αλλοτρίωση της δημοκρατίας σε αντιμαχία ομαδοποιημένων συμφερόντων.
Ο κομματικός αρχηγός είναι απόλυτος μονάρχης, αλλά μοναρχεί ελέω φατρίας (όπως συνέβαινε πολύ συχνά και στη βασιλική μοναρχία). Εξαρτάται από την πυγμή και το σθένος του πόσο υποταγμένος είναι στη φατρία που τον ανέδειξε. Οφείλει παραχωρήσεις, μεράδια εξουσίας και στις υπόλοιπες εσωκομματικές φατρίες για εξισορρόπηση φιλοδοξιών και διεκδικήσεων. Τελικά, η φαινόμενη στο κράτος και στα κόμματα Απόλυτη Μοναρχία είναι σιωπηρά συνομολογημένη Ολιγαρχία απεριόριστης αυθαιρεσίας. Η Ελλάδα σήμερα δεν κυβερνάται από αυτούς που φαίνονται ότι την κυβερνούν. Τουλάχιστον τη στελέχωση του κράτους, τους διαχειριστές του κοινωνικού πλούτου και της αξιοπρέπειας των Ελλήνων στον διεθνή στίβο τους καθορίζουν εσωκομματική μάγειροι και εξισορροπιστές συμφερόντων, με εξουσίες ανεξέλεγκτες.
Στις ανεξέλεγκτες από τον «δήμο» εξουσίες πρέπει να προστεθούν και οι ιδιώτες που χρηματοδοτούν τα «κόμματα εξουσίας», φυσικά για να υπαγορεύσουν τα θελήματά τους και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Είναι το διαβόητο φαινόμενο της «διαπλοκής», που ακυρώνει, χωρίς να καταργεί, θεσμικά τις δημοκρατικές λειτουργίες ελέγχου της εξουσίας.
Αν αυτά είναι τα γράδα δημοκρατικότητας των δύο μεγάλων κομμάτων, τι γίνεται με τα λεγόμενα κόμματα μειοψηφίας;
Εδώ τα δεδομένα είναι πιο γυμνά και τετραχηλισμένα, όμως όχι περισσότερο ειλικρινή. Αν οι στοιχειώδεις αρχές και προϋποθέσεις λειτουργίας της δημοκρατίας είναι ο πολυκομματισμός, ο σεβασμός της πλειοψηφίας, η συμμόρφωση με τους νόμους, η ελευθερία φρονημάτων και έκφρασης, ο σεβασμός του φυσικού δικαστή και της έννομης τάξης, αποδέχονται τα κόμματα μειοψηφίας του ελληνικού κοινοβουλίου αυτές τις αρχές;
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας σαφέστατα όχι. Το πολίτευμα στο οποίο πιστεύει και για το οποίο εργάζεται είναι (διακηρυγμένα) η δικτατορία του προλεταριάτου. Χρησιμοποιούν τις δημοκρατικές ελευθερίες του κοινοβουλευτισμού για να προετοιμάζουν τον δικό τους στόχο. Χρηματοδοτούνται ως κόμμα και μισθοδοτούνται οι βουλευτές τους από το πολιτικό σύστημα που θέλουν να καταλύσουν. Εχουν όλες τις προνομίες που παρέχει η δημοκρατία (μερίδιο προβολής των ιδεών τους από την τηλεόραση, αξιοποίηση της κομματικής περιουσίας τους με τους όρους της ελεύθερης αγοράς), αλλά δηλώνουν απερίφραστα ότι τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή τους ακυρώνουν οι οπαδοί τους εκβιαστικά στους δρόμους. Στην προσχηματική δημοκρατία της αλογίας και των αντιφάσεων που συντηρούν τα «κόμματα εξουσίας», το ΚΚΕ λογαριάζεται ακίνδυνο: μια γραφικότητα στενοκέφαλου παλαιοημερολογιτισμού, χρήσιμη σαν επίφαση «πλουραλισμού». Θα έπαυαν να το ανέχονται, αν ήταν κόμμα αριστερό, στρατευμένο σε ζωτικές κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες.
Σέβεται ο «Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» και υπερασπίζει τους όρους της δημοκρατίας; Και βέβαια όχι, αφού δεν είναι παρά μια «λάιτ» εκδοχή των κουκουεδικών κουτοπόνηρων αντιφάσεων: Δεν παραιτούνται από τις αρχές του Μαρξισμού - Λενινισμού, αλλά τις μεταφράζουν σε απαιτήσεις χλιδάτης καταναλωτικής ευχέρειας – είναι κομμουνιστές με όρους ελεύθερης αγοράς και Πνύκα τους το Κολωνάκι. Φυσικά και ασκούν «δημοκρατικότατη» ιδεολογική τρομοκρατία και απροσχημάτιστο καριερισμό στα πανεπιστήμια, στα μέσα δημοσιότητας, στους χώρους της εκπαίδευσης και της Τέχνης.
Ο «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός» σμικρογραφία τυπικά αρχηγικού κόμματος. Τόσο προσωποπαγούς, που δεν επιτρέπει να υποθέσουμε πολλήν εσωκομματική δημοκρατία. Εχει βέβαια τη «δημοκρατική» παρρησία να δηλώνει στον τίτλο του την καπηλεία που επιχειρεί: Ιδιοποιείται τη μεταφυσική παράδοση του λαού σαν ιδεολογικό πρόσημο, προκειμένου να προσεταιριστεί ψηφοθηρικά τη θρησκοληψία. Αλλά δεν είναι σεβασμός της δημοκρατίας η συναισθηματική εξαπάτηση των αφελών.
Δεδομένα απελπιστικής κοινωνικής παρακμής, εδραιωμένης ανικανότητας να λειτουργήσει δημοκρατία. Με ορθολογικά κριτήρια, οι προοπτικές είναι άκρως οδυνηρές. Με ανορθόλογη ελπίδα, μένει πάντοτε ενδεχόμενη η κοινωνική αφύπνιση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)