Τοπικές Οργανώσεις (ΤΟ) και εσωκομματική διαφάνεια

Είναι πολύ ενθαρρυντικό το γεγονός ότι πληθαίνουν οι φωνές στο ΠΑΣΟΚ που απαιτούν καθαρές και ανοιχτές διαδικασίες ΠΑΝΤΟΥ! Ένα σημαντικό ερώτημα είναι το πως θα εξυγιανθούν οι τοπικές οργανώσεις. Τα νέα πρόσωπα είναι απαραίτητα αλλά δεν επαρκούν. Χρειαζόμαστε νέες μεθοδολογίες στον τρόπο που λειτουργούν οι τοπικές οργανώσεις. Μια σύγχρονη τοπική οργάνωση, οφείλει να υιοθετήσει νέες διαφανείς μεθολογίες στον τρόπο που λειτουργεί ώστε να αξιοποιεί στο μέγιστο το δυναμικό των ανθρώπων που είναι εργαζόμενοι, πολυάσχολοι κλπ. Να αξιοποιήσει την πλειοψηφία δηλαδή των ανθρώπων που δεν έχουν ούτε το χρόνο ούτε την όρεξη να κυνηγούν εσωκομματικές ισορροπίες.

Το κεντρικό μήνυμα είναι ότι οι η οργάνωση στις τοπικές κοινωνίες δεν να είναι υπόθεση των λίγων αλλά των πολλών. Για να γίνει αυτό πρέπει να υιοθετήσουμε νέες διαδικασίες συλλογής απόψεων. Διαδικασίες με τις οποίες θα μεταφέρονται οι απόψεις των πολλών καθημερινά είτε μέσω διαδικτύου, είτε μέσω τηλεφώνου, είτε μέσω φαξ κλπ. Μια τοπική οργάνωση δεν θα πρέπει να νομιμοποιείται να εκπροσωπεί την τοπική κοινωνία αν δεν έχει υιοθετήσει εμπράκτως μεθοδολογίες με τις οποίες θα καταγράφει τις απόψεις των πολλών. Οι λύσεις στα προβλήματα της τοπικής κοινωνίας πρέπει επίσης να πηγάζουν με αντικειμενικό τρόπο από τις απόψεις των πολλών και όχι από τους "λίγους" κομματικούς εκπροσώπους. Αυτό είναι το πρότυπο ενός ανοικτού κόμματος που πρέπει να υιοθετήσει το ΠΑΣΟΚ.

Εκτιμώ ότι οι σύγρονες τεχνολογίες διαδικτύου αλλά και οι προσπαθειες του Ομπάμα μας έχουν βοηθήσει να ανοίξουμε το μυαλό μας. Ως κοινωνία και ως ΠΑΣΟΚ είμαστε περισσότερο ανοιχτοί σε νέες μεθοδολογίες διαφάνειας. Σύντομα θα διατυπωθούν ενδιαφέρουσες ριζικές προτάσεις για διαφάνεια με διαδικασίες συμμετοχής εντός και εκτός διαδικτύου. Σε αυτό το πλαίσιο η εσωκομματική διαβούλευση και η διαφάνεια πρέπει να γίνει ζήτημα πρώτης πρωταιρεότητας ώστε το ΠΑΣΟΚ να αποκτήσει και πάλι βαθιές ρίζες στην κοινωνία.

Η αυτοβελτίωση και ο κίνδυνος της χαμηλής φωτιάς

Δημοσιεύω ένα άρθρο του φίλου και συγγραφέα Νίκου Μπάτρα για για την ανάγκη αυτοβελτίωσης και τον κίνδυνο της "χαμηλής φωτιάς". Ποιός είναι ο ρόλος του πόνου ως πηγή κινητοποίησης; Ο Νίκος γράφει χαρακτηριστικά "Αν ο πόνος είναι υποφερτός θα παραμείνουμε στο ίδιο επίπεδο ασυνειδησίας μέχρι να πεθάνουμε". Απολαύστε το...

Η αυτοβελτίωση και ο κίνδυνος της χαμηλής φωτιάς


«Πόσοι ψυχαναλυτές χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
- Κανένας. Η λάμπα θα αλλάξει μόνη της όταν η ίδια το θελήσει.»

Το παραπάνω μπορεί να μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά περιέχει τη μεγαλύτερη ίσως αλήθεια που αφορά στις ανθρώπινες σχέσεις: κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τον άλλον. Ο άλλος θα αλλάξει όταν νιώσει την ανάγκη να το κάνει. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το μερίδιο παρέμβασης του ενός προς τον άλλον περιορίζεται στη στήριξη και τη συμπαράσταση. Στην καλύτερη περίπτωση, αν κάποιος έχει ασχοληθεί με την ψυχολογία και γνωρίζει τους βασικούς άξονες πάνω στους οποίους κινείται ο ανθρώπινος ψυχισμός, μπορεί να προσφέρει στον άλλον μια γενική κατεύθυνση και να τον βοηθήσει να βρει την ισορροπία του.

Το παραπάνω αστειάκι κρύβει μία ακόμη αλήθεια: γιατί να χρειαστεί να αλλάξουμε τη λάμπα; Τι το ιδιαίτερο έχει και γιατί μας είναι πολύτιμη; Η λειτουργία που επιτελεί η λάμπα, που εδώ αντιπροσωπεύει τον ψυχισμό ενός ανθρώπου, είναι πολύτιμη για πολλούς λόγους. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και ο ισορροπημένος ψυχισμός τού διπλανού του τον αφορά άμεσα. Το άτομο στην κοινωνία αντιστοιχεί στο κύτταρο του οργανισμού. Αν ένα κύτταρο δεν λειτουργεί σωστά, αυτό μπορεί να αποβεί μέχρι και μοιραίο για ολόκληρο τον οργανισμό, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του καρκίνου (μια αλλαγή στο γενετικό υλικό ενός κυττάρου μπορεί να καταστήσει το κύτταρο ανίκανο για ελεγχόμενο πολλαπλασιασμό και αυτό να οδηγήσει στη δημιουργία καρκινικού όγκου). Έτσι και σε επίπεδο κοινωνίας, αν το άτομο δεν λειτουργεί σωστά τότε ολόκληρη η κοινωνία θα πάσχει σε κάποιον βαθμό. Φανταστείτε ποιες είναι οι συνέπειες όταν πολλά άτομα (αν όχι τα περισσότερα) μέσα σε μια κοινωνία είναι ψυχικά ανισόρροπα.

Πόσο εύκολα ξεχνάμε όμως ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον άλλον; Και πόσο εύκολα ξεχνάμε επίσης ότι όλα ξεκινούν από εμάς τους ίδιους; Ας σκεφτούμε τώρα πώς όλα αυτά που μας περιβάλλουν στην καθημερινότητά μας αποσκοπούν στο να απομακρυνόμαστε συνεχώς από τον εαυτό μας και να υποδυόμαστε συγκεκριμένους ρόλους, ξένους προς εμάς, που σκοπό έχουν την ικανοποίηση των αφύσικων επιθυμιών κάποιων συνανθρώπων μας. Το καθημερινό περιβάλλον ενός ανθρώπου στην πόλη συντίθεται από διάφορα μηνύματα, πρότυπα και ερεθίσματα που δεν έχουν καμία σχέση με την ευτυχία και την αυτογνωσία. Η ίδια η παιδεία που «προσφέρεται» (επιβάλλεται, θα λέγαμε καλύτερα) στα παιδιά, αποσκοπεί στην απομάκρυνσή τους από τον πραγματικό τους εαυτό. Ο σκοπός της παιδείας είναι η διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών προς όφελος του εκάστοτε οικονομικού και πολιτικού συστήματος, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η ικανοποίηση των ασυνείδητων τάσεων των εξουσιαστών.

Η ανάγκη που αναφέρθηκε προηγουμένως και η οποία μπορεί να γεννήσει το κίνητρο για την αυτοβελτίωση, έχει τις ρίζες της στον πόνο. Εκείνος που πονάει πολύ αντιλαμβάνεται ότι κάτι πρέπει να κάνει για να συνεχίσει να ζει. Είναι η δύναμη που πηγάζει κατευθείαν από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Το να λέμε λοιπόν σε κάποιον ότι πρέπει να αλλάξει ή ότι πρέπει να γίνει έτσι όπως εμείς θα θέλαμε να τον βλέπουμε, είναι λάθος. Ο κάθε ένας έχει τις ανάγκες του. Από τη στιγμή που ο πόνος δεν είναι τόσο μεγάλος ώστε να τον ωθήσει στην αναζήτηση της ουσιαστικότερης λύσης όλων, εμείς δεν πρέπει να προσπαθούμε να τον αλλάξουμε. Κάτι τέτοιο δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα. Ίσα-ίσα που μπορεί να χειροτερέψει τα πράγματα και να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη εσωστρέφεια στον άλλον.

Τα παραπάνω μας οδηγούν σε δύο ερωτήματα: α) πότε θα καταλάβουμε τη σημασία της αυτογνωσίας στη ζωή μας, και β) πότε θα αποφασίσουμε να πάρουμε στα σοβαρά την ψυχολογία και την ψυχανάλυση, αντί να αναλωνόμαστε στις ανούσιες πολιτικές διαμάχες; Η απάντηση και στις δύο ερωτήσεις θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η ίδια: αν ο πόνος που θα βιώσουμε κάποτε είναι τόσο μεγάλος ώστε να έχει καταντήσει η ζωή μας ανυπόφορη, τότε θα επιχειρήσουμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Αν ο πόνος είναι υποφερτός θα παραμείνουμε στο ίδιο επίπεδο ασυνειδησίας μέχρι να πεθάνουμε. Θυμηθείτε το παράδειγμα του βατράχου που μας μάθαιναν στο σχολείο: αν βάλεις έναν βάτραχο σε μια κατσαρόλα γεμάτη νερό και αρχίσεις να τη θερμαίνεις σιγά-σιγά, ο βάτραχος δεν θα υποστεί το απαραίτητο σοκ που θα τον ωθήσει να πηδήξει έξω από την κατσαρόλα. Θα παραμείνει μέσα μέχρι που θα ψοφήσει. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Κανένα σοκ μέχρι σήμερα δεν υπήρξε τόσο μεγάλο ώστε να μας ωθήσει να αναζητήσουμε την οικουμενική λύση στη βελτίωση του ψυχισμού.

Αν πράγματι επιθυμούμε έναν καλύτερο κόσμο, μια καλύτερη ζωή για εμάς και τους συνανθρώπους μας, πρέπει να κάνουμε κάτι ώστε να αποφύγουμε να βρεθούμε στη θέση του βατράχου. Ας σταματήσουμε να σπαταλάμε τον χρόνο μας σε ζητήματα που μας απομακρύνουν από τον εαυτό μας και την πραγματική μας φύση. Ας θέσουμε την αυτογνωσία στις άμεσες προτεραιότητές μας και ας ακούσουμε επιτέλους προσεκτικά τι έχει να μας πει ο εαυτός μας. Φτάνει πια η φλυαρία.

Νίκος Μπάτρας

Γίνε μεταφραστής του TED Project

Στην ιστοσελίδα TED.com προβάλλονται διαλέξεις με εξαιρετικά ενδιαφέρουσες απόψεις που μπορούν να μας φωτίσουν και να μας βοηθήσουν να δούμε πολλά ζητήματα από διαφορετική σκοπιά, θέματα εκπαίδευσης, υγείας, επιστήμης κλπ.

To TED.com ανήκει στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Sapling Foundation και σκοπός του ιδρύματος είναι η διάδοση ιδεών που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Το ίδρυμα αναζητά και προσκαλεί καθηγητές, ερευνητές και απλούς ανθρώπους που έζησαν δυνατές εμπειρίες και κατά τεκμήριο έχουν ενδιαφέρουσες ιδέες που θέλουν να μοιραστούν με την ανθρωπότητα. Οι διαλέξεις βρίσκονται στην ιστοσελίδα TED.com και οι 3 καλύτερες ιδέες βραβεύονται ετησίως προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η υλοποίησή τους.

Πρόσφατα, ξεκίνησε το TED translation project  που προσκαλεί εθελοντές από όλες τις χώρες να να συμμετάσχουν στο Project και να βοηθήσουν στη μετάφραση διαλέξεων στη μητρική τους γλώσσα.

Πρώτο βήμα είναι η εγγραφή στην ιστοσελίδα http://www.ted.com/translate/step1

Με την ολοκλήρωση της εγγραφής ο υποψήφιος μεταφραστής θα λάβει οδηγίες μέσα σε 1-2 ημέρες για μια συγκεκριμένη διάλεξη την οποία θα κληθεί να μεταφράσει μέσα σε 30 ημέρες.

Το TED προβάλλει επώνυμα και σε ειδική σελίδα τους μεταφραστές. Όσοι Έλληνες έχουν όρεξη και μεράκι μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παγκόσμια προσπάθεια.

ΚΛΗΡΩΣΗ: O ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΟΣ ΘΕΜΕΛΙΟΣ ΛΙΘΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

O ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΟΣ ΘΕΜΕΛΙΟΣ ΛΙΘΟΣ ΤΗΣ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

«Δημοκρατία δ' εστίν, όταν ήι κύριον το πλήθος» (Αριστοτέλης, Πολιτικά, Γ, 1279β 22)

Δημοκρατικόν μεν το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ' αιρετάς ολιγαρχικόν (Αριστ. Πολ. 1294b 8).

Το μεν εύδαιμον το ελεύθερον, το δ' ελεύθερον το εύψυχον ! (Περικλής).

Ομιλία του Δρα Αλέξανδρου Κόντου

Α) Στη Δημοκρατία κατά την αρχαιότητα το 99% των αξιωμάτων (νομοπαρασκευαστές, βουλευτές, δικαστές ) είναι κληρωτά, μονοετούς και μη επαναλήψιμης θητείας. Η κλήρωση (που εισήγαγε ο Σόλωνας) αποτελεί ένα από τα κύρια στάδια ανάδειξης (δηλαδή μετά από διάλογο, συμφιλίωση, υποψηφιότητες, προκριματικές εκλογές) των διοικητικών και δικαστικών αρχών, με υποχρεωτική τη λογοδοσία στο τέλος τής θητείας. Αυτός είναι ένας αποσιωπημένος θεμέλιος λίθος τής Δημοκρατίας, του μόνου πολιτεύματος που ενθαρρύνει όλους τούς πολίτες και προάγει τη συμμετοχή τους στα κοινά. Με αυτή τη βάση λειτουργεί και μεγαλουργεί η Δημοκρατία στην αρχαία Ελλάδα, δημιουργώντας Μαραθώνες, Θερμοπύλες, Σαλαμίνες, Παρθενώνες, θέατρο-πολιτική παιδεία, λαϊκές γιορτές. Έτσι οι θεσμοί γίνονται αποτελεσματικοί χάρη στην κλήρωση. Για τους αρχαίους Έλληνες ένα στοιχείο της ελευθερίας είναι (συγχρόνως) "το εν μέρει άρχειν και άρχεσθαι" (Αρ. Πολ. Ζ, 1317b 2-3). Εξαίρεση: οι ταμίες και οι στρατηγοί, ανακλητοί εντολοδόχοι του Δήμου, εκλεγμένοι συχνά ανάμεσα στους γενναιότερους πλούσιους. Οι στρατηγοί, επειδή ακριβώς εκλέγονται, αν δείξουν αλαζονεία ή αδράνεια, διακινδυνεύουν δίκη, οστρακισμό ή τη ζωή τους την ίδια (Μιλτιάδης, Αριστείδης, Θουκυδίδης, στρατηγοί Αργινουσών).  Μόνο μετά από ολιγαρχικές συνωμοσίες υπήρχε περίπτωση δημοκρατικοί στρατηγοί να ανακαλούνται, όταν απουσιάζουν με το δημοκρατικό στόλο (Θεμιστοκλής, Αλκιβιάδης). 

Με την κλήρωση προάγεται επίσης η άμιλλα καθώς και η αλληλεγγύη τών πολιτών. Όλα αυτά στο σύνολό τους δημιουργούν αίσθημα ελευθερίας και σιγουριάς,αφοβία και, φυσικά, ευφορία. Αντίθετα, οι εκλογές που εφαρμόζονται στις καθευατού ολιγαρχίες (αραιά διαστήματα, μη ουσιαστική συμμετοχή), διχάζουν τον κόσμο, προκαλούν τον ανταγωνισμό και την αδιαφορία τών υπηκόων για τα κοινά, δηλαδή αλλοτρίωση. Κι αυτά συντηρούν αισθήματα ανασφάλειας, σκλαβιάς και, βέβαια, τη δυσφορία. Άραγε ο λαός είναι ώριμος μόνο να ψηφίζει και να υπηρετεί τους αυτόκλητους "εκλεκτούς", αλλά ανίκανος να αυτοδιοικείται; 
"Η τυραννία είναι ασθένεια η Δημοκρατία είναι υγεία", (Αλκμαίωνας ο Κροτωνιάτης, 5ος αι. π.Χ.), "Η Δημοκρατία είναι χρυσός" (ώριμος Πλάτωνας, 7η επιστολή).

Β) Συνοπτική ανασκόπηση της ιστορίας της Δημοκρατίας: Το πιο πιθανό είναι ότι στα νησιά του Αιγαίου, λόγω της ασφαλούς θέσης τους, της αυτάρκειάς τους και της ανυπαρξίας διαμαχών για τη γη, υπάρχει μία σχετική ισοτιμία. Αυτή μεταδίδεται στην άλλη Ελλάδα σαν ισοτιμία αρχικά των πολιτών που έχουν υπηρετήσει την στρατιωτική τους θητεία, οδηγώντας βαθμιαία στη Δημοκρατία του Χρυσού Αιώνα. Για την ανάγκη ενημέρωσης των πολιτών πριν από την Εκκλησία του Δήμου δημιουργείται από τα συλλαβογράμματα το αλφάβητο, πρώτα στην Αθήνα (Θησέας), καθώς φαίνεται, κι έπειτα στον υπόλοιπο ελληνικό χώρο. 
Οι  δημοκρατικές πόλεις συκοφαντούνται και τα επιτεύγματά τους διαστρεβλώνονται από τους περισσότερους αρχαίους και μεταγενέστερους ιστορικούς, επειδή οι πόλεις αυτές προσπαθούν να επεκτείνουν την ισοτιμία και στις γυναίκες (π.χ. ο ώριμος Πλάτωνας στην ίδρυση της Μεγαλόπολης), καθώς και στους μέτοικους και τους δούλους, όπως έκαναν επανειλημμένα οι δημοκρατικοί το 594, 508, 490, 480, 406, 403 π.Χ. Αλλά δεν προλαβαίνουν. Η δημοκρατική Δηλιακή Συμμαχία καταλύεται, οι Πέρσες ξανακαλούνται στο Αιγαίο (434 π,Χ,) και οι Καρχηδόνιοι ξαναχτυπούν τη Σικελία το 409 π.Χ (όπως είχε γίνει το 540 και το 480 π.Χ.). Οι ολιγαρχικοί και οι μοναρχικοί όχι μόνο απαγορεύουν τη γενίκευση της ισοτιμίας, αλλά το 322 π.Χ. καταργούν βίαια κλήρωση και Δημοκρατία. Από τότε η ανθρωπότητα δεν είδε ξανά ποτέ ανάλογη Δημοκρατία. Έτσι εξουθενωμένοι οι Έλληνες και όλος ο κόσμος πέφτει στον παρανοϊκό κρατισμό των Ρωμαίων και των διαδόχων τους, με το απάνθρωπο και αυτοκαταστροφικό διαίρει και βασίλευε.

Εδώ ας επισημανθεί πως η παράδοση που διατηρήθηκε από την προϊστορική Ελλάδα είχε δημιουργήσει πολιτεύματα με στοιχεία ισονομίας ακόμα και στην ειλωτόφονη ολιγαρχική Σπάρτη (όπου και πάλι όμως εμφανίστηκαν ένας Άγις και ένας Κλεομένης). Κοινές βασικές αρχές όλων: 1) Ο ισόνομος Δήμος είναι η μία και μοναδική κοινωνική ομάδα-πηγή εξουσίας. Οι περισσότερες ολιγαρχικές "συνενώσεις" δρουν συνωμοτικά, διχαστικά. 2) Μονοετής και μη επαναλήψιμη θητεία. 3) Κανείς σαν άτομο δεν έχει πάνω σε κανένα δικαίωμα ζωής και θανάτου, παρά μόνο η πόλη με τα τακτικά της δικαστήρια. Δεν υπάρχουν καταστάσεις "εκτάκτου ανάγκης - κατάργησης των συνελεύσεων της Εκκλησίας του Δήμου".

 Προεκτείνοντας τη ρήση του Μαν. Ανδρόνικου: "Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ μοναρχία ανατολικού τύπου", όπου ο μονάρχης έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου σε κάθε υπήκοο, μπορούμε να πούμε πως η ελληνική κοινωνία κλείνει πάντα προς τη Δημοκρατία, σαν το μόνο πολίτευμα που ταιριάζει στην ανθρώπινη φύση. Έτσι δημιουργήθηκε ο ελληνικός πολιτισμός. Αναμφίβολα στο ίδιο αποτέλεσμα μπορεί να φτάσει κι οποιοσδήποτε άλλος λαός, αρκεί να εφαρμόσει τη Δημοκρατία για να ευεργετηθεί ξανά από αυτή.

Ο Αλέξανδρος Κόντος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα όπου και έκανε τις εγκύκλιες σπουδές του. Έχει τελειώσει τη Φιλοσοφική Σχολή τού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου τής Αθήνας και τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου τής Θεσσαλονίκης. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι στη Γλωσσολογία, την οποία και έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Οράν (Αλγερία). Είναι διδάκτορας στην Κοινωνική Ιστορία τού Πανεπιστημίου 8 του Παρισιού (Universite Paris VIII). H διδακτορική του διατριβή έχει θέμα "Βάσεις τής δημοκρατίας: κοινωνίες αρχαίες και σύγχρονα προβλήματα." (Fondements de la democratie : societes anciennes et problemes contemporains). Επί σειρά ετών έχει προσφέρει διδακτικό έργο στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση και στα Περιφερειακά Επιμορφωτικά Κέντρα (Π.Ε.Κ.). Επίσης, χρημάτισε επανειλημμένα μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών (Σ.Ι.Ε.Λ.) και της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Εκπαιδευτικών Ελλάδας (Ο.Ι.Ε.Λ.Ε.).

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ : Α) Σειρά άρθρων σχετικών με τη διδασκαλία τών φιλολογικών μαθημάτων στο περιοδικό "Το Ακαδημαϊκό και πώς να το αποκτήσετε" το οποίο διηύθυνε. Β) Στο γαλλο-αραβόφωνο περιοδικό τού Πανεπιστημίου τού Οράν RECHERCHES, τευχ. 1, σ.σ. 45-55, γλωσσολογικού άρθρου με τον τίτλο "Reflexions linguistiques", το οποίο εισηγείται τη φθογγοποίηση-φωνηματοποίηση του αραβικού αλφαβήτου. Μια τέτοια μεταρρύθμιση θα συνέτεινε πάρα πολύ στον αποτελεσματικότερο αλφαβητισμό του Αραβικού 'Εθνους. Γ) 'Αρθρα γλωσσολογικού, παιδαγωγικού, αρχαιογνωστικού ή συνδικαλιστικού περιεχομένου δημοσιευμένα σε εφημερίδες ή περιοδικά (Ιδιωτικός Εκπαιδευτικός, Εξόρμηση, Οικονομικός Ταχυδρόμος, ΑΝΤΙ, ΔΑΥΛΟΣ, Γλώσσα). Δ) Μετάφραση με πρωτότυπα σχόλια και εισαγωγή τού βιβλίου Αθηναϊκή Δημοκρατία τού Γάλλου ιστορικού Ροβέρτου Κοέν (Robert Cohen), εκδ. ΕΙΡΜΟΣ, Αθήνα 1992.

πηγή: http://www.aee.gr/hellenic/3aee/lectures/kontos/kontos.html

Γ. Παπανδρέου: 100 πρώτες ημέρες διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ

«Δεν χρωστάω σε κανέναν, δεν έχω να φοβηθώ τίποτα» δηλώνει σε συνένευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου.

Ο κ. Παπανδρέου δηλώνει ότι οι πρώτες 100 μέρες της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ θα είναι αφιερωμένες σε «δύο μεγάλα και κατεπείγοντα μέτωπα», στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα.

Συγκεκριμένα, προαναγγέλλει «έκτακτο σχέδιο ανάταξης της οικονομίας για την αποκατάσταση της ρευστότητας στην αγορά, την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων με την αξιοποίηση του ΕΣΠΑ, στοχευμένα μέτρα στήριξης του εισοδήματος των ασθενέστερων και της μεσαίας τάξης, μέτρα διάσωσης των θέσεων εργασίας, αποκατάσταση της ευρυθμίας στους φορολογικούς μηχανισμούς, μέτρα δικαιότερης κατανομής των φορολογικών βαρών και ριζικού περιορισμού της φοροδιαφυγής. Θα επαναδιαπραγματευθούμε, παράλληλα, το χρονοδιάγραμμα των υποχρεώσεών μας ως μέλους της ΟΝΕ, μέσω ενός αξιόπιστου προγράμματος μεσοπρόθεσμης δημοσιονομικής εξυγίανσης για επιστροφή σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Το δεύτερο μεγάλο μέτωπο των 100 πρώτων ημερών είναι η λήψη μέτρων αποκατάστασης της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και το πολιτικό σύστημα» τονίζει ο κ. Παπανδρέου.

Εξάλλου, υπενθυμίζει ότι έχει ζητήσει από το 2004 τη διερεύνηση όλων των υποθέσεων σκανδάλων "και την απόδοση ευθυνών, όποιον και αν αυτές βαραίνουν" ενώ καλεί τη ΝΔ να πάψει να υποτιμά τη νοημοσύνη των ελλήνων πολιτών: "Όλοι κατάλαβαν πως το αιφνιδιαστικό νυκτερινό κλείσιμο της Βουλής έχει ως αφετηρία και αποτέλεσμα την παραγραφή ευθυνών. Μεταχειρίστηκαν κάθε μέσο για να αποφευχθεί η διαλεύκανση, διότι τους βολεύει να ψαρεύουν στα θολά νερά και να πλανάται μια σκιά σε όλο το πολιτικό σύστημα".

Για το εάν το ΠΑΣΟΚ προβεί σε "απογραφή" επαναλαμβάνει ότι "δεν πρόκειται να προβούμε σε καμία ενέργεια που θα μπορούσε να πλήξει το κύρος της χώρας μας".

Πηγή: Ναυτεμπορική

Δημόσια Δεδομένα - Άρθρο 5α του Συντάγματος

Ένας αγαπητός φίλος έστρεψε την προσοχή μου σήμερα στο παρακάτω άρθρο του Συντάγματος 2001 (κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ) πάνω στο οποίο υποστηρίζεται θεσμικά ότι πράγματι τα ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ είναι ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΑ! 

** Άρθρο 5Α 

1. Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν με νόμο μόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων. 

2. Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19. 

Chicken a la Carte - Πραγματική ιστορία

ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Δείτε το μέχρι το τέλος. Συγκινητικό, σοκαριστικό, ... Αξίζει, για να μας ταρακουνήσει λίγο.
http://www.cultureunplugged.com/play/1081/Chicken-a-la-Carte


Το Φεβρουάριο του 2006, στο 56ο Φεστιβάλ ταινιών του Βερολίνου, οι δημιουργοί ταινιών κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε ένα διαγωνισμό ταινιών μικρού μήκους με θέμα: "Φαγητό, Γεύση και Πείνα" (Food, Taste and Hunger).
Στο διαγωνισμό έλαβαν μέρος 3600 δημιουργοί από όλο τον κόσμο. Από αυτούς, μόνο 32 επιλέχθηκαν να προβληθούν στο φεστιβάλ.
Αυτό είναι το βίντεο που πρώτευσε, καθώς κρίθηκε ως το πιο δημοφιλές φιλμ μικρού μήκους.
Λέγεται "Chicken a la Carte"
Το φιλμάκι αυτό έγγραψε, κινηματογράφησε και σκηνοθέτησε ο Ferdinand Dimandura, ο οποίος επίσης συνέθεσε και εκτέλεσε τη μουσική.